บทที่ 2928: กลางเหวนสวรรค์ (ตอนล่าง)

เบื้องหน้าทุกคน ปรากฏประตูหินบานหนึ่งขึ้นมา

ประตูหินบานนี้ดูเก่าแก่หนักแน่น ผิวประตูสลักลวดลายอักขระเวทมนตร์ซับซ้อน เปล่งแสงริบหรี่อยู่ พอมาอยู่ในความมืดสลัวเช่นนี้ยิ่งดูน่าพรั่นพรึงเป็นพิเศษ

สองข้างประตูหิน ตั้งรูปสลักสิงห์หินอยู่ข้างละตัว ดวงตาเบิกกว้างจ้องเขม็งมา ราวกับกำลังพิจารณาทุกคนที่กล้าเข้าใกล้

ไม่รู้เพราะอะไร พอทุกคนมายืนอยู่หน้าประตูหิน เลือดลมในกายก็พุ่งพล่านขึ้นพร้อมกัน หัวใจล้วนคล้ายถูกความกระวนกระวายบางอย่างเกาะกุม

“ที่นี่ทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจเลย” ม่อเทียนจีเอ่ยเสียงขรึม

“ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดขึ้น

เย่ชิวจ้องมองประตูหินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแอบเปิดดวงตาสวรรค์ อยากดูว่าหลังประตูหินบานนี้มีอะไรซ่อนอยู่กันแน่

ทว่า สายตากลับถูกตัวประตูหินกั้นเอาไว้ มองทะลุเข้าไปไม่ได้เลย

จังหวะนั้นเอง หลินต้าหนiao พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปบอกจางเหมยเจินเหรินว่า “พี่รอง ไม่งั้นท่านลองทำนายดูสักคำทำนายสิ ว่าหลังประตูหินบานนี้เป็นร้ายหรือเป็นดี?”

“ได้ ข้าลองดู” จางเหมยเจินเหรินพูดจบ ก็ล้วงเหรียญทองแดงสามเหรียญออกมาจากชายแขนเสื้อของเสื้อคลุมเต๋า

จากนั้น เขาโยนเหรียญทองแดงทั้งสามขึ้นไปเบา ๆ พลางพึมพำร่ายถ้อยคำในปากไม่ขาดสาย

ครู่ต่อมา

จางเหมยเจินเหรินเหยียดฝ่ามือออก เหรียญทองแดงสามเหรียญตกลงมาในฝ่ามือพอดี

“เป็นยังไงบ้าง?” หลินต้าหนiao รีบถามทันควัน

จางเหมยเจินเหรินตอบว่า “ดูจากสัญลักษณ์ทำนายโชคชะตาแล้ว…”

ฟุ่บ!

เสียงยังไม่ทันขาดคำ เหรียญทองแดงสามเหรียญในฝ่ามือก็สลายกลายเป็นผงละเอียด

“เวรเอ๊ย อะไรกันวะเนี่ย?”

จางเหมยเจินเหรินสบถจบ ก็ล้วงเหรียญทองแดงออกมาอีกสามเหรียญ ทำนายโชคชะตาอีกรอบ

ผลลัพธ์เหมือนเดิมทุกประการ พอเขาทำนายเสร็จ เหรียญทองแดงทั้งสามก็แตกสลายกลายเป็นผง

“ให้ตายสิ โคตรพิลึกเลย” สีหน้าจางเหมยเจินเหรินมืดครึ้มลงไปอีก มือก็ยังล้วงเหรียญทองแดงออกมาจากแขนเสื้ออีกสามเหรียญ

ม่อเทียนจีเอ่ยห้าม “ศิษย์พี่ พอเถอะ…”

“จะให้จบแค่นี้ได้ยังไง! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าสถานที่อัปมงคลนี่ จะถึงกับขวางไม่ให้ข้าทำนายโชคชะตาได้!” จางเหมยเจินเหรินว่าแล้วก็เริ่มทำนายต่อ

เขารวดเดียวทำนายไปห้าครั้งติด

ทุกครั้งพอเขาหยุดลง เหรียญทองแดงก็จะสลายกลายเป็นผง เหมือนมีพลังบางอย่างในความมืดกำลังขัดขวางไม่ให้เขาทำนายโชคชะตาได้สำเร็จ

“ให้บรรพบุรุษมันสิ ทำไมสถานที่อัปมงคลนี่ถึงได้เล่นของพิลึกขนาดนี้วะ?” จางเหมยเจินเหรินเดือดจนแทบระเบิด

“จริง ๆ ถ้าอยากรู้ว่าหลังประตูหินมีอะไรอยู่ ยังมีอีกวิธีหนึ่งนะ” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดขึ้นมาฉับพลัน

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็หันไปจ้องที่ใบหน้าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวพร้อมกัน

“เธอมีวิธีอะไร?” เย่ชิวถาม

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวตอบว่า “กระจกส่องฟ้า”

เย่ชิวได้ยินก็แววตาสว่างวาบ ใช่สิ ดันลืมของวิเศษชิ้นนี้ไปได้ยังไง

ทันใดนั้นเอง จางเหมยเจินเหรินก็หยิบกระจกส่องฟ้าออกมา แล้วส่งพลังชี่เข้าไปในนั้น

ทุกคนจ้องกระจกส่องฟ้าไม่กะพริบ

เสี้ยววินาทีถัดมา ภาพบนกระจกเวทมนตร์ของกระจกส่องฟ้าก็เริ่มแปรเปลี่ยน กลายเป็นภาพพร่าเลือน เหมือนถูกเมฆหมอกหนาทึบบดบัง มองไม่เห็นอะไรชัดเจนเลยสักอย่าง

“เหนื่อยเปล่าเลย มองไม่เห็นสักอย่าง…” คำพูดของจางเหมยเจินเหรินยังไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียง “แคร่ก” ดังขึ้น รอยร้าวเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นบนกระจกเวทมนตร์

“แย่แล้ว” สีหน้าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวเปลี่ยนไปทันที เตรียมจะเก็บกระจกส่องฟ้าคืน

ทว่า ยังไม่ทันได้ขยับมือ ก็ได้ยินเสียง “เพล้ง” กระจกส่องฟ้าก็แตกกระจายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ทันทีนั้น หัวใจเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็ปวดร้าวราวถูกมีดกรีด

“นี่มัน…” จางเหมยเจินเหรินถึงกับตะลึงงัน

เย่ชิวเอ่ยปลอบ “เซี่ยวเซี่ยว ไม่ต้องเสียดาย ไว้ข้างหน้าถ้ามีโอกาส ข้าจะหาของวิเศษที่ไม่ด้อยไปกว่ากระจกส่องฟ้ามาให้เจ้า”