บทที่ 2931: คำขอพิเศษ (ตอนที่ 2)

เมื่อคาถาป้องกันสลายไป ลึกเข้าไปในถ้ำภูเขาก็เผยให้เห็นทางเดินลึกลับสายหนึ่งที่มืดสลัวทอดยาวออกไป

ปลายทางเดินลึกลับเหมือนมีแสงริบหรี่กระพริบอยู่ ภายในแสงนั้นแฝงไว้ด้วยพลังชีวิตที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด

“ไอ้เด็กน้อย เจ้าสวมอันนี้ไว้ ทุกอย่างต้องระวังไว้ก่อน” จางเหมยเจินเหรินถอดชุดเกราะทองคำส่งให้เย่ชิว

“ไม่ต้องหรอก” เย่ชิวปฏิเสธเบา ๆ

เขามีร่างอมตะนิรันดร์กาล ต่อให้ความตายก็ไม่หวั่น แล้วจะต้องไปพึ่งชุดเกราะทองคำอะไรอีก?

หลินต้าหนiaoเอ่ยเสียงค่อยว่า “หัวหน้า พวกเราจะรออยู่นี่ ถ้าข้างในมีอะไรไม่ชอบมาพากล เจ้าต้องรีบส่งเสียงเตือน เราจะพุ่งเข้าไปช่วยทันที”

“ไม่ต้องห่วง ผมมีวิธีเอาตัวรอดของผมเอง” เย่ชิวหัวเราะยิ้มบาง ๆ

ก่อนหน้านี้ที่เขากล้าต่อปากต่อคำกับท่านผู้สูงศักดิ์ ก็เพราะเขายังมีไพ่ตายอยู่

อย่างหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน อย่างเหล่าเจิ่วกับหญิงสาวลึกลับในโลงศพทองคำ…

“พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้ แล้วก็ระวังตัวกันด้วย”

เย่ชิวพูดจบก็สบตากับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้าเข้าสู่ทางเดินลึกลับนั้น

ภายในทางเดินลึกลับ เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เดินเคียงกันไป อากาศรอบด้านเหมือนจะยิ่งสดชื่นขึ้นเรื่อย ๆ พลังชีวิตสายหนึ่งก็ข้นแน่นขึ้นตาม

ที่นี่เงียบงัน

ทั้งสองได้ยินแม้กระทั่งลมหายใจของกันและกัน

“เย่ฉางเซิง นายคิดว่าท่านผู้สูงศักดิ์ให้ฉันเข้ามากับนายด้วยทำไมกัน?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์อยู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงแฝงความฉงนอยู่เล็กน้อย

เย่ชิวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “บางที อาจเกี่ยวกับฐานะของเจ้า อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นคนของเซวียนหยวนเจีย”

“แต่แน่นอน ทั้งหมดนี่ก็แค่ผมเดา อาจจะไม่ถูกก็ได้”

“ทว่าผมคิดว่า ในเมื่อท่านผู้สูงศักดิ์เลือกทำแบบนี้ ย่อมต้องมีเหตุผลของนาง เราแค่ทำตามน้ำไป ระวังตัวรับมือไว้ก็พอ”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พยักหน้า ไม่ซักไซ้อะไรต่อ

ทั้งสองเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเบื้องหน้ากว้างโถงออก ดั่งมีห้องพิกลห้องหนึ่งปรากฏต่อสายตา

จะเรียกว่าห้องก็ใช่ แต่ความจริงแล้วมันคือถ้ำภูเขา

เพียงแต่ผนังถ้ำภูเขาแห่งนี้ฝังด้วยหินวิญญาณหลากสี ส่องแสงระยับเจิดจ้า ราวกับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

พลังชีวิตมหาศาลที่เย่ชิวกับคนอื่นสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ ก็มาจากหินวิญญาณเหล่านี้นี่เอง

เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่หินวิญญาณธรรมดา

เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์สบตากัน แววตาทั้งคู่มีแววตื่นตะลึงฉายวูบ ภาพลี้ลับที่โผล่มากะทันหันตรงหน้าทำให้พวกเขาเผลอลืมความวุ่นวายของโลกภายนอกไปชั่วขณะ ราวกับถูกดึงให้จมลงในความสงบและความงามอันหายากครั้งนี้

ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงเย็นเยียบแฝงอำนาจสายหนึ่งก็สะท้อนก้องไปทั่วถ้ำภูเขา

“เย่ฉางเซิง ตัวข้าขอเตือน หากเจ้าหันหลังกลับตอนนี้ ทุกอย่างยังทัน แต่ถ้ายังดันทุรังเดินหน้าต่อไป เจ้าบางทีอาจร่างแหลกเป็นผุยผง” ท่านผู้สูงศักดิ์เอ่ย

เย่ชิวตอบกลับด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “ขอบคุณท่านผู้สูงศักดิ์ที่เมตตาเตือน เพียงแต่ผู้น้อยทำอะไรค่อนข้างยึดมั่น พอเล็งเป้าไว้แล้ว ถ้ายังไปไม่ถึงก็ไม่มีวันยอมเลิก”

“ดีนัก พูดว่าไม่มีวันยอมเลิก หวังว่าเจ้าจะไม่มาเสียใจทีหลัง” ท่านผู้สูงศักดิ์พูดต่อ “เย่ฉางเซิง เจ้าหากอยากได้รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลก ก็ต้องตกลงทำตามข้อเรียกร้องข้อหนึ่งของข้า”

“ท่านผู้สูงศักดิ์ ไม่ทราบว่าข้อเรียกร้องของท่านคือ…” เย่ชิวถามอย่างระมัดระวัง

“ง่ายมาก ข้าต้องการให้พวกเจ้าสองคนเป็นผัวเมียกันให้เสร็จตรงนี้เดี๋ยวนี้!”

คำพูดของท่านผู้สูงศักดิ์ดั่งสายฟ้าฟาด ทำเอาเย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ชะงักค้าง

ในพริบตาใบหน้าของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็แดงก่ำ ดวงตาเบิกกว้าง มองเย่ชิวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ แล้วก็หันไปมองทิศทางที่เสียงล่องลอยออกมา ราวกับอยากจะยืนยันว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด

เย่ชิวก็แข็งค้างไปเหมือนกัน

“อะไรของวะเนี่ย?”

“ให้เป็นผัวเมียกันตรงนี้?”

“นี่มันข้อเรียกร้องบ้าอะไร จะเว่อร์ไปแล้ว!”

คิ้วของเย่ชิวกระตุก หัวใจพลันเอ่อท่วมด้วยความขยะแขยงต่อต้านอย่างรุนแรง