บทที่ 2932: คนที่สองที่กล้าขึ้นเสียงใส่ท่านผู้สูงศักดิ์

ในใจของเย่ชิวเต็มไปด้วยทั้งความตื่นตระหนกและความสงสัย เขาไม่เข้าใจเลยว่าท่านผู้สูงศักดิ์รู้ไพ่ตายของตัวเองได้อย่างทะลุปรุโปร่งได้ยังไง

ต้องรู้ก่อนว่าไพ่ตายของเขา พอจะพูดได้ว่ามีแค่คนสนิทไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ แม้แต่เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำ

แต่ท่านผู้สูงศักดิ์กลับรู้ทั้งหมด แบบนี้มัน...

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ในตอนนั้นเอง เสียงของเหล่าเจิ่วก็ดังขึ้นมาในหัวของเขา “ไอ้หนู ท่านผู้สูงศักดิ์น่ะไม่ใช่คนธรรมดาเลยสักนิด นางก็ไม่ได้พูดโอ้อวดเกินจริงด้วย ตามสภาพของข้าในตอนนี้ ข้าแพ้นางแน่ ๆ”

“ไอ้หนู ออกจากที่นี่ไปแล้ว จำไว้ว่าต้องช่วยหาทางตามหาร่างกายของข้าให้ครบให้เร็วที่สุด”

“ถ้าร่างกายของข้าสมบูรณ์ดี เจ้าจะถูกคนอื่นหยิบไปบีบเล่นอย่างทุกวันนี้ได้ยังไงกัน”

ถัดมา หญิงสาวลึกลับในโลงศพทองคำก็เอ่ยเสียงแผ่วเบา “พลังของท่านผู้สูงศักดิ์ลึกไม่เห็นก้นบึ้ง ตอนข้าเหยียบเข้ามาที่นี่เมื่อปีก่อน ๆ ข้ายังไม่ใช่คู่มือของนางเลย”

“บางครั้ง การถอยหนึ่งก้าวไม่ได้แปลว่าอ่อนแอ แต่เพื่อจะได้ก้าวไปข้างหน้าได้ไกลกว่าเดิมต่างหาก”

“เย่ชิว เจ้าต้องคิดให้ดี อย่าให้โทสะชั่ววูบทำให้พลาดวาสนาอันยิ่งใหญ่”

คำเตือนจากสองผู้แข็งแกร่งทำให้เย่ชิวเคลิ้มไปในภวังค์

เขาไม่ใช่คนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แต่สิ่งที่ท่านผู้สูงศักดิ์เรียกร้องมันเหลวไหลเกินไปจริง ๆ ทำให้เขายากจะยอมรับได้

ในตอนนั้นเอง เสียงของท่านผู้สูงศักดิ์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง แฝงแววหงุดหงิดเล็กน้อย

“เย่ฉางเซิง เจ้าคิดไปถึงไหนแล้ว ความอดทนของข้าน่ะมีจำกัด อย่าทำให้ข้าต้องรอนานเกินไป”

เย่ชิวกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในฝ่ามือ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะปฏิเสธอีกครั้ง

“ท่านผู้สูงศักดิ์ ขออภัย แต่ผมไม่อาจตอบรับคำขอของท่านได้”

น้ำเสียงของเย่ชิวหนักแน่นดุจหินผา

แต่ไหนแต่ไรมา ตอนเขาอยู่ในโลกมนุษย์ ยังเป็นแค่แพทย์ฝึกหัดตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ต้องเผชิญทั้งการหักหลังของแฟนสาว การกลั่นแกล้งของเพื่อนร่วมงาน การกดขี่จากหัวหน้า แล้วก็ไต่เต้ามาทีละก้าวจนมาถึงจุดนี้

เขาผ่านทั้งความล้มเหลว ผ่านทั้งความยากลำบาก เผชิญวิกฤตเป็นตายมานับครั้งไม่ถ้วน เจอพายุลูกแล้วลูกเล่า จิตใจก็ถูกหลอมจนแกร่งกล้าผิดมนุษย์

เพราะอย่างนั้น ต่อให้รู้ว่าท่านผู้สูงศักดิ์แข็งแกร่งเพียงใด เย่ชิวก็ยังเลือกที่จะปฏิเสธ

ท่านผู้สูงศักดิ์เอ่ยว่า “เย่ฉางเซิง ที่ให้เจ้ากับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เข้าหอกันเดี๋ยวนี้ต่อหน้าข้า ก็เพื่อทดสอบจิตใจของเจ้า”

“ข้าอยากดูว่า เมื่อเผชิญกับคำขอเหลวไหลขนาดนี้ เจ้ายังยืนหยัดในหลักการและขีดเส้นของตัวเองได้หรือเปล่า”

“ดูท่าผลที่ออกมาจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”

ได้ยินดังนั้น เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็หันมาสบตากัน ก้อนหินก้อนใหญ่ในใจถึงได้หล่นวูบ

แต่แล้วท่านผู้สูงศักดิ์ก็พูดต่อ “เย่ฉางเซิง การแสดงออกของเจ้าทำให้ข้าพอใจมาก ทว่าพวกเจ้าก็ยังต้องเข้าหออยู่ดี”

อะไรนะ?

เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถึงกับมึนตะลึง

ก็ในเมื่อเจ้าพอใจแล้ว จะให้เราเข้าหอไปเพื่ออะไรอีกล่ะ

สมองมีปัญหาหรือไงกัน!

เสียงของท่านผู้สูงศักดิ์ดังขึ้นอีกครั้ง แฝงความข่มขู่ “เย่ฉางเซิง นี่คือโอกาสครั้งสุดท้ายที่ข้าให้เจ้า”

“แค่รับปากตามที่ข้าขอ รากวิญญาณแห่งฟ้าดินก็จะเป็นของเจ้า”

“หากไม่รับปาก เจ้าจะไม่มีวันได้รากวิญญาณแห่งฟ้าดินไปเลยทั้งชีวิต”

“ไม่เพียงเท่านั้น โอกาสที่เจ้าและสหายทั้งหลายจะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ ก็จะริบหรี่ลงอย่างมาก”

หัวใจของเย่ชิวกระตุกวูบ เขาถามว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์ ท่านก็พูดเองว่า ท่านพอใจกับการแสดงออกของผมแล้ว แล้วทำไมยังจะให้ผมกับหรงเอ๋อร์…”

ท่านผู้สูงศักดิ์ไม่รอให้เย่ชิวพูดจบก็สวนขึ้นทันที “ก็ข้าชอบ ไม่ได้หรือยังไง ไม่พอใจก็ไปกัดข้าสิ!”

เย่ชิว “……”