บทที่ 2933: ศิลาลี้ลับ

“อะไรนะ?”

เย่ชิวเบิกตากว้าง มองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์อย่างไม่อยากเชื่อ เหมือนเพิ่งได้ยินเรื่องเหลือเชื่ออะไรสักอย่าง “หรงเอ๋อร์ เธอ…”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก้มหน้า เสียงเบาจนแทบเป็นกระซิบ “ชางเซิง ฉันรู้ว่านายรับมันได้ยาก แต่รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกสำหรับนายแล้ว มันสำคัญเกินไปจริง ๆ”

“มันช่วยให้นายบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ทำให้นายบนหนทางบำเพ็ญเพียรในอนาคต ไม่ต้องเดินอ้อมมากนัก”

“ยิ่งไปกว่านั้น ท่านผู้สูงศักดิ์既然ยื่นข้อเสนอแบบนี้ออกมา ย่อมต้องมีเจตนาบางอย่าง บางที…นี่อาจเป็นบททดสอบของเราก็ได้”

เย่ชิวได้ยินแล้ว ใจเหมือนรสชาติปนเปกันไปหมด

เขาเข้าใจความคิดของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ดี ก็รู้ดีว่ารากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกสำคัญแค่ไหน แต่จะให้เขาก้มหัวยอมรับเงื่อนไขเหลวไหลของท่านผู้สูงศักดิ์อย่างนี้ เขากลืนไม่ลงจริง ๆ

เย่ชิวสูดลมหายใจลึก สายตาแน่วแน่มองไปยังเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ น้ำเสียงเด็ดขาดไม่ให้โต้แย้ง “หรงเอ๋อร์ ฉันไม่ใช่คนขี้กลัวตาย แล้วยิ่งไม่ใช่คนที่จะยอมเอาความสุขของเธอมาแลกกับหนทางบำเพ็ญเพียรของตัวเอง รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกมันก็สำคัญก็จริง แต่ถ้าต้องเอาความบริสุทธิ์ของเธอมาแลก ต่อให้ไม่มีก็ช่างมัน”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้ฟังแล้ว ขอบตาก็แดงเรื่อ เงยหน้ามองเย่ชิว แววตาเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อน “ชางเซิง ฉันเข้าใจที่นายคิดนะ แต่ตัวนายเองก็ควรรู้เหมือนกันว่า โลกแห่งเซียนคือโลกที่อ่อนแอก็โดนเหยียบย่ำ ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์พูด”

“ถ้าอาศัยโอกาสนี้ได้รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลก ทำให้พลังของนายก้าวขึ้นไปอีกขั้น หนทางข้างหน้าของนายก็จะราบรื่นขึ้นเยอะ”

“ยิ่งไปกว่านั้น เจตนาของท่านผู้สูงศักดิ์ บางทีอาจมีความหมายลึกซึ้งที่เราเข้าไม่ถึงจริง ๆ…”

เย่ชิวส่ายหัวเบา ๆ ตัดบทเธอ “ไม่ หรงเอ๋อร์”

“ผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง ไม่เคยเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อสร้างความยิ่งใหญ่ของตัวเอง”

“ถ้านี่เรียกว่าบททดสอบล่ะก็ ฉันขอเลือกปฏิเสธ ฉันเชื่อว่า แค่ฉันพยายามพอ เมื่อไหร่สักวันก็ต้องหาวิธีที่ไม่ฝืนหัวใจตัวเอง แถมยังเพิ่มความแข็งแกร่งได้เหมือนกัน”

ได้ยินคำพูดของเย่ชิว เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็อดรู้สึกขมขื่นขึ้นมาในใจไม่ได้ พอนึกถึงคำพูดของคุณปู่ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็เงยหน้าขึ้น สบตาเย่ชิวตรง ๆ แล้วพูดว่า “เย่ฉางเซิง นายไม่เข้าใจใจฉันจริง ๆ เหรอ?”

“อะไรคือฝืนหัวใจตัวเองเหรอ? สิ่งที่ฉันทำอยู่ตอนนี้ ไม่ได้ฝืนหัวใจตัวเองเลยสักนิด”

“ฉันชอบนาย ถึงยอมทำแบบนี้”

เย่ชิวจะไม่รู้ถึงใจของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้ยังไง เขาเอ่ยว่า “แค่ว่า…”

“หรือว่านายไม่ชอบฉัน?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่รอให้เย่ชิวพูดจบ ถามตรง ๆ ขึ้นมาทันที

“ไม่ใช่” เย่ชิวรีบปฏิเสธ

“ในเมื่อก็นายเองก็ชอบฉัน แล้วจะกังวลอะไรนักหนา?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พูดเสียงดังขึ้น “ท่านผู้สูงศักดิ์ ถ้าทำตามที่ท่านต้องการแล้ว ชางเซิงจะได้รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกจริงไหม?”

“ใช่” ท่านผู้สูงศักดิ์ตอบ “แต่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ข้าต้องเตือนเจ้าไว้ก่อน เย่ฉางเซิงน่ะไม่ใช่คนดีงามอะไร เรื่องผู้หญิงค้างคาเยอะอยู่”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ฟังแล้วไม่เพียงไม่โกรธ กลับยิ้มออกมา “คนเก่งอย่างชางเซิง ถ้าข้างกายไม่มีสหายหญิงคนสนิทสักสองสามคนสิ ถึงจะดูแปลก”

ท่านผู้สูงศักดิ์เตือนซ้ำ “ข้างตัวเขาไม่ได้มีแค่สองสามคนหรอกนะ แต่เป็นทั้งฝูงเลยต่างหาก”

เชี่ย นี่ก็รู้ด้วย?

เย่ชิวถึงกับอึ้ง

บนใบหน้าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ปรากฏความตกตะลึงขึ้นเช่นกัน แต่เพียงครู่เดียว ความตกตะลึงก็ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้ม “เข้าใจได้! ผู้ชายที่ประสบความสำเร็จทุกคน ข้างหลังล้วนมีผู้หญิงทั้งฝูงคอยหนุน”

ระดับการทำใจยอมรับนี่…

เย่ชิวถึงกับไม่รู้จะพูดอะไรดี

ท่านผู้สูงศักดิ์เหน็บแนม “เย่ฉางเซิง ดูเอาเองเถอะ ผู้หญิงคนหนึ่งยังเด็ดขาดกว่านายอีก นายเป็นผู้ชายตัวโตกลับเอาแต่งืดงืดงอ ๆ ไม่อายบ้างเหรอ?”

เย่ชิวได้แต่ใบ้กินอยู่ในใจ คิดว่า ฉันไม่ยอมรับข้อเสนอแกนี่ แกไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าทำไม?

ฉันไม่อยากให้แกนั่งดูถ่ายทอดสดต่างหาก!

ทันใดนั้นเอง เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จับชายกระโปรงยาวกระตุกเบา ๆ ทันใดนั้น กระโปรงก็ไหลลงจากไหล่ เผยเรือนกายขาวนวลเนียนดุจหยก

จากนั้น เธอก็ขยับเข้ามา โอบแขนคล้องคอเย่ชิวไว้ สายตาอ่อนหวานพราวระยับ “ชางเซิง ฉันชอบนาย”