บทที่ 2934: ทะลวงสู่ราชานักบุญไร้เทียมทาน

เย่ชิวรู้สึกว่าศีรษะตัวเองปั่นป่วนไปหมด เหตุผลกับตัณหาดิบเถื่อนกำลังปะทะกันอย่างรุนแรงในสมอง

เขาพยายามอย่างสุดกำลังจะฝืนให้ตัวเองมีสติ ทว่าไม่นานก็พบว่าร่างกายเหมือนจะไม่ใช่ของตัวเองแล้ว ควบคุมอะไรไม่ได้เลย

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ไม่ต่างกัน แววตาเลอะเลือนพร่าเบลอ นางแนบกายติดชิดเย่ชิว ปากก็พึมพำถ้อยคำฟังไม่รู้เรื่อง คล้ายคนหลุดเข้าไปในห้วงบ้าคลั่งโดยสมบูรณ์

ท่านผู้สูงศักดิ์มองทั้งสองที่กอดรัดกันแน่นอยู่ตรงนั้น พลางเอ่ยเสียงต่ำว่า

“เจ้าแก่ เจ้าทำเพื่อหลานคนนี้ของเจ้าไว้มากขนาดนี้ หวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะทะยานขึ้นไปถึงสามสิบสามสวรรค์นอกขอบเขตได้จริง ๆ”

สองชั่วยามต่อมา

เย่ชิวค่อยได้สติกลับมา ลืมตาขึ้นก็เห็นเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์นอนฟุบอยู่บนอกตนเอง ร่างกายเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าติดกาย ซ้ำยังอ่อนช้อยยวนตาเหลือเกิน

ไม่เพียงเท่านั้น ทั่วร่างของนางยังมีรอยแดงประปรายอยู่หลายแห่ง

เพียงแค่มองก็พอจะจินตนาการได้แล้ว ว่าสมรภูมิเมื่อครู่ดุเดือดเพียงใด

ในชั่วขณะนั้น ใจของเย่ชิวขมปร่าปนเปไปหมด นึกไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะมาร่วมหลับนอนกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แบบเลอะเลือนเช่นนี้

เย่ชิวค่อย ๆ ดันตัวเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ออกเบา ๆ แล้วรีบลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า

ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความซับซ้อนและรู้สึกผิด เขารู้ดีว่าตัวเองปกป้องเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไว้ไม่ได้ ปล่อยให้นางต้องเผชิญความอัปยศเช่นนี้

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ค่อย ๆ ฟื้นสติกลับมาเช่นกัน นางมองเย่ชิว แววตาวูบผ่านความเลื่อนลอยและเขินอายเล็กน้อย

นางค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง เงียบ ๆ จัดเสื้อผ้าของตัวเอง บรรยากาศพลันหนักอึ้งขึ้นมาในทันที

“หรงเอ๋อร์ ขอโทษนะ…” เย่ชิวเอ่ยเสียงแผ่ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยการโทษตัวเองและความจนตรอก

“ไม่ใช่ความผิดท่านหรอก ข้าเต็มใจเอง” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก้มหน้าตอบเบา ๆ

เย่ชิวเอ่ยอย่างจริงจังว่า

“หรงเอ๋อร์ เชื่อข้านะ ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้า”

ได้ยินประโยคนั้น เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น มองเย่ชิวด้วยแววตาปลื้มปริ่มแล้วถามว่า

“จริงหรือ?”

เย่ชิวพูดว่า

“ข้าสาบานต่อฟ้าก็ยังได้…”

“ไม่ต้อง” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์รีบขัด “ข้าเชื่อท่าน”

ในตอนนั้นเอง เสียงล้อเลียนของท่านผู้สูงศักดิ์ก็ดังขึ้นมา

“เย่ฉางเซิง รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างล่ะ?”

จะให้รู้สึกอะไรอีกเล่า

เมื่อกี้นี่โดนพิษเล่นงานเต็ม ๆ

เย่ชิวเอ่ยว่า

“ท่านผู้สูงศักดิ์ ผมกับท่านไม่เคยมีความแค้นกัน ท่านวางแผนเล่นงานผมทำไมกันครับ?”

ท่านผู้สูงศักดิ์ย้อนถาม

“ข้าไป ‘วางแผนเล่นงาน’ เจ้าเมื่อไหร่กัน?”

เย่ชิวพูดว่า

“ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน ผมกับหรงเอ๋อร์ก็…”

“ถ้าไม่ใช่เพราะข้า เจ้ากับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์คงยังไม่ได้มาด้วยกันเร็วขนาดนี้หรอก” ท่านผู้สูงศักดิ์เอ่ยยิ้ม ๆ “ข้าเห็นพวกเจ้าชายหนุ่มมีใจ หญิงสาวก็มีใจ เลยช่วยให้สมหวังกันสักหน่อย ยังไง? แบบนี้เจ้าก็ยังรู้สึกว่าตัวเองถูกเอาเปรียบอีกหรือ?”

เย่ชิว “…”

คำพูดของท่านผู้สูงศักดิ์ทำเอาเย่ชิวเถียงไม่ออก เขารู้ดีว่าท่านผู้สูงศักดิ์เจ้าเล่ห์ดุจสุนัขจิ้งจอก เถียงไปก็ไร้ประโยชน์

เขาจึงสูดหายใจเข้าลึก พยายามสงบอารมณ์ลง แล้วเอ่ยถามอย่างเยียบเย็นว่า

“ท่านผู้สูงศักดิ์ ตกลงท่านต้องการอะไรกันแน่?”

ท่านผู้สูงศักดิ์ยกยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“เย่ฉางเซิง เจ้าไม่ต้องตึงเครียดนักหรอก ข้ามิได้มีเจตนาร้ายกับเจ้า เพียงแต่เห็นว่าศักยภาพของเจ้าไม่ธรรมดา เลยอยากยื่นมือช่วยเท่านั้น”

ช่วยผม?

ช่วยให้ผมได้นอนกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์น่ะหรือ?

ช่วยอะไรบ้า ๆ แบบนี้ก็มีด้วย?

“หมายความว่ายังไง?” เย่ชิวขมวดคิ้วถาม ในใจเต็มไปด้วยความระแวง

ท่านผู้สูงศักดิ์พูดว่า

“จนถึงตอนนี้แล้ว เจ้ากับนางยังไม่รู้สึกถึงอะไรเลยหรือ?”

“รู้สึกถึงอะไร?” เย่ชิวยิ่งงงหนัก