บทที่ 2942: แย่งกันล้างแค้น

นอกเขตแกนกลาง

หัวหน้าตระกูลทั้งสี่ยืนอยู่บนสมบัติวิเศษสำหรับบิน

ทำไมถึงมีแค่สี่หัวหน้าตระกูล? เพราะท่านผู้นำเป่ย์หมิงตายไปแล้ว!

เวลานี้ไม่มีใครเอ่ยปาก บรรยากาศเงียบงันแต่กลับอัดแน่นไปด้วยความกดดันและกลิ่นไอเข่นฆ่า

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อกับเฟิงหลิงหยุนสีหน้าเคร่งเครียด ส่วนหรงจิงเทียนกับท่านถังชางไห่ก็จ้องเขม็งไปทางเขตแกนกลาง จิตสังหารบนร่างไม่คิดจะปิดบังเลยสักนิด

เห็นได้ชัดว่าแค่เย่ชิวโผล่ออกมา พวกเขาก็พร้อมลงมือเอาชีวิตทันที

เวลาผ่านไปพักใหญ่

หรงจิงเทียนเอ่ยขึ้นมากะทันหันว่า “เฒ่าถัง คุยตกลงกันหน่อยได้ไหม?”

ท่านถังชางไห่เหลือบมองหรงจิงเทียนแวบหนึ่งแล้วถาม “เจ้าหมายจะให้ข้าปล่อยเย่ฉางเซิงให้เจ้าสินะ?”

“ใช่” หรงจิงเทียนว่า “เย่ฉางเซิงใช้เล่ห์กลทำร้ายอี้เอ๋อร์ ข้าอยากล้างแค้นแทนอี้เอ๋อร์กับมือของตัวเอง”

“เฒ่าถัง ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจหัวอกของคนเป็นพ่อ”

“ยกเย่ฉางเซิงให้ข้าเถอะ”

“ยกให้เจ้า? ฮึ!” ท่านถังชางไห่ฮึดฮัด “หรือว่าข้าไม่ใช่พ่อรึไง?”

“ไม่ใช่แค่ลูกชาย หลานชาย แม้แต่พี่น้องร่วมสายเลือดของข้า รวมถึงสมาชิกถังเจียอีกมากมาย ล้วนตายใต้เงื้อมมือเย่ฉางเซิงทั้งนั้น”

“มือของเย่ฉางเซิงเปื้อนเลือดคนถังเจียของเราไปแล้ว ถ้าไม่ได้ฆ่ามัน ข้าขอสาบานว่าไม่ขอมีหน้ามีตาอยู่บนโลกนี้”

หรงจิงเทียนว่า “เฒ่าถัง เป้าหมายเราก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ เย่ฉางเซิงจะตายในมือข้าหรือตายในมือเจ้า มันต่างกันตรงไหน?”

ท่านถังชางไห่หัวเราะเย็น “หรงจิงเทียน คำพูดนี้เจ้าพูดได้ดีนัก ถ้าอย่างนั้น เย่ฉางเซิงจะตายในมือข้าหรือตายในมือเจ้า...ต่างกันตรงไหนล่ะ?”

“เฒ่าถัง...” หรงจิงเทียนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “อย่างนี้ดีไหม ปล่อยให้ข้าจัดการเย่ฉางเซิง เรื่องนี้ถือว่าข้าติดหนี้บุญคุณเจ้า ครั้งหน้าไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใดก็เอ่ยมา ข้ากับฮวงจินเจียจู๋จะไม่มีวันปฏิเสธ”

ท่านถังชางไห่กล่าวเสียงเรียบ “สมาชิกถังเจียของข้าตายไปแทบหมดแล้ว ข้ายังจะเอาบุญคุณไปทำอะไรอีก? ไม่ต้องพูดมาก ข้าจะต้องฆ่าเย่ฉางเซิงให้ได้”

“เจ้า—” หรงจิงเทียนไม่คิดว่าท่านถังชางไห่จะทั้งแข็งทั้งดื้อถึงเพียงนี้ ถึงกับเริ่มขุ่นเคือง เอ่ยเสียงเย็น “งั้นก็แล้วแต่ฝีมือก็แล้วกัน!”

“หรงจิงเทียน ข้าขอเตือน เจ้าอย่าคิดแย่งเย่ฉางเซิงจากข้าจะดีกว่า” ท่านถังชางไห่เอ่ยเสียงเย็นเยือก “ตอนนี้ข้าไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ใครกล้ามาแย่งเย่ฉางเซิงกับข้า อย่าโทษว่าคันธนูไท่ซวีของข้าไร้ตา”

หรงจิงเทียนได้ยินก็หรี่ตาลงเล็กน้อย คันธนูไท่ซวีนั้นเขาย่อมรู้จักดี นั่นคือหนึ่งในสมบัติล้ำค่าที่เป็นสายเลือดสืบทอด/มรดกวิชาของถังเจีย เป็นศาสตราจักรพรรดิแท้ ๆ อานุภาพร้ายกาจ หากท่านถังชางไห่เอาชีวิตเข้าแลกใช้คันธนูไท่ซวีขึ้นมาจริง ๆ ต่อให้เป็นเขาเองก็ต้องถอยหลบคมกระบี่ชั่วคราว

ยิ่งไปกว่านั้น ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำถูกทำลายในเขตแกนกลาง ตอนนี้ในมือเขาไม่มีศาสตราจักรพรรดิอยู่เลย

ทว่าหรงจิงเทียนจะเป็นคนที่ถอยง่าย ๆ ได้อย่างไร เขากดเสียงต่ำ “ถังชางไห่ เจ้ากำลังขู่ข้าอยู่รึ?”

“ข้าบอกไว้ก่อน เย่ฉางเซิงทำให้อี้เอ๋อร์บาดเจ็บสาหัส หากแค้นนี้ข้าไม่ชำระ ข้าหรงจิงเทียนขอสาบานว่าไม่ขอมีหน้ามีตาอยู่บนโลกนี้”

“คันธนูไท่ซวีจะแกร่งเพียงใด แต่อย่าลืมว่าฮวงจินเจียจู๋ของข้าเองก็มีพื้นฐานรากเหง้าไม่แพ้กัน”

ท่านถังชางไห่หัวเราะเยาะไม่หยุด “พื้นฐานรากเหง้า? ฮึ! พื้นฐานของฮวงจินเจียจู๋พวกเจ้าจะไปเทียบกับคันธนูไท่ซวีของข้าได้อย่างไร วันนี้ข้าจะใช้มันสังหารเย่ฉางเซิงเพื่อปลอบวิญญาณคนตายของถังเจีย”

“งั้นก็รอให้เย่ฉางเซิงออกมาแล้วกัน คอยดูกันว่าใครเก่งกว่ากัน!” หรงจิงเทียนไม่ยอมถอยสักก้าว

เขาให้สัญญากับหรงอี้ไว้แล้ว ว่าจะส่งตัวเย่ชิวให้หรงอี้เป็นคนจัดการ หากผิดคำพูดจนทำให้หรงอี้เกิดปีศาจในใจขึ้นมา สำหรับฮวงจินเจียจู๋แล้วนั่นจะเป็นหายนะครั้งใหญ่

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้วิญญาณแท้ของหรงอี้ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว หากยังแตกหน่อปีศาจในใจขึ้นมาอีก ผลลัพธ์ย่อมเกินกว่าจะจินตนาการ

เพราะฉะนั้นไม่ว่าอย่างไร เขาต้องแย่งเย่ชิวมาให้ได้

ส่วนถังชางไห่...

หรงจิงเทียนเหลือบมองท่านถังชางไห่แวบหนึ่ง แววตาลึก ๆ ลุกวาบไปด้วยเจตนาฆ่า

“ถังชางไห่เอ๋ยถังชางไห่ ถ้าเจ้าไม่คิดแย่งเย่ฉางเซิงกับข้า เจ้าก็ยังพอมีชีวิตอยู่อีกหน่อย ถ้ากดดันข้ามากไปนัก ข้าก็แค่ให้ท่านปู่ใหญ่หวงจินลงมือฆ่าเจ้าทิ้งเสียเท่านั้น”

“ฮึ ก็แค่มีคันธนูไท่ซวีอยู่ในมือ จะอวดดีไปถึงไหนกัน?”

“ต่อหน้าท่านปู่ใหญ่หวงจิน เจ้านับเป็นอะไรได้”