บทที่ 2943: ท้าชนอย่างดุดัน

เย่ชิวเห็นว่าหรงจิงเทียนกับท่านถังชางไห่ล้อมเขาเอาไว้ แต่สีหน้ายังนิ่งสงบไม่ไหวหวั่น เขายิ้มเบา ๆ แล้วพูดว่า “สองรุมหนึ่งเหรอ? ดีเลย แบบนี้จะได้รีบส่งพวกเจ้าไปลงชื่อที่ยมโลกเสียที”

หรงจิงเทียนตวาดลั่น “เย่ฉางเซิง เจ้าอย่ากร่างให้มาก วันนี้ต่อให้เจ้างอกปีกก็หนีไม่รอด!”

ท่านถังชางไห่ก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดว่า “เย่ฉางเซิง เจ้าฆ่าคนถังเจียของข้าไปตั้งมากมาย วันนี้คือวันตายของเจ้า!”

เย่ชิวเหลือบมองพวกเขาอย่างไม่ใส่ใจ เอ่ยอย่างรำคาญว่า “พอเถอะ เลิกพูดไร้สาระกันได้แล้ว รุมมาพร้อมกันเลย!”

พอได้ยินดังนั้น จิตสังหารบนตัวหรงจิงเทียนกับท่านถังชางไห่ก็พุ่งทะลักออกมา

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะลงมือ อยู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

“ท่านหยง ท่านถัง ใจเย็นก่อน!”

ได้ยินดังนั้น ท่านถังชางไห่กับหรงจิงเทียนก็หันขวับไปมองต้นเสียงพร้อมกัน

“ท่านเฟิง นี่มันหมายความว่ายังไง? หรือว่าท่านคิดจะขวางข้าฆ่าเย่ฉางเซิง?” หรงจิงเทียนถามด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

ท่านถังชางไห่ก็ข่มขู่ว่า “เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล เรื่องนี้เจ้าดีอย่าได้แส่ ไม่อย่างนั้นระวังข้าจะไม่เกรงใจเอา”

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลรีบอธิบายทันที “ท่านหยง ท่านถัง พวกท่านเข้าใจข้าผิดแล้ว”

“ข้าไม่ได้คิดจะห้ามพวกท่านสักหน่อย”

“ข้าแค่อยากจะให้เซี่ยวเซี่ยวกับอู๋เหินกลับไปอยู่ข้างหลังเท่านั้น” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลกลัวว่าตอนหรงจิงเทียนกับท่านถังชางไห่ลงมือ จะเผลอทำเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินบาดเจ็บไปด้วย

ในสายตาเขา ดูจากท่าทีของหรงจิงเทียนกับท่านถังชางไห่แล้ว วันนี้เย่ฉางเซิงต้องตายแน่ และพวกที่ตามเย่ฉางเซิงมาก็ไม่มีทางรอด

ดังนั้นอย่างไรก็ห้ามให้เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินมีอะไรพลาดพลั้งเด็ดขาด

ยกตัวอย่างหรงจิงเทียนก่อนก็ได้ สำหรับเขาแล้ว หรงอี้คือความหวังของฮวงจินเจียจู๋ ส่วนสำหรับเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลแล้ว เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินก็คือความหวังของเฟิงเจีย

ยิ่งไปกว่านั้น หรงอี้เพิ่งบาดเจ็บสาหัส ถ้ารวบรวมทรัพยากรทั้งตระกูลมาทุ่มฝึกเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินให้ถึงที่สุด ไม่แน่ว่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินอาจจะแซงหน้าหรงอี้ไปได้ แล้วให้เขาได้รับความประหลาดใจครั้งใหญ่

หรงจิงเทียนพูดว่า “ท่านเฟิง ข้าจะให้เกียรติหน้าเจ้าครั้งหนึ่ง เจ้าก็ไปเรียกสองเด็กนั่นกลับไปซะ”

ท่านถังชางไห่ไม่พูดอะไร ความเงียบก็คือการยอมรับ

“ขอบคุณท่านหยงท่านถังมาก” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลกล่าวอย่างถนอมน้ำใจ จากนั้นสายตาก็หันไปจ้องเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน สีหน้าตึงเครียดตวาดว่า “พวกเจ้าสองคน ยังไม่รีบกลิ้งมาหาข้าอีก!”

ทว่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินกลับยืนอยู่ด้านหลังเย่ชิว ไม่แม้แต่จะขยับตัว

“พวกเจ้าไม่มีหูหรือยังไงกัน!” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลตวาดซ้ำ “เฟิงเสี่ยวเสี่ยว เฟิงอู๋เหิน รีบกลิ้งมานี่เดี๋ยวนี้!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินสบตากัน แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความแน่วแน่

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพ่อ ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะเป็นผู้ติดตามเย่ฉางเซิง ไม่ว่าตายเป็นอย่างไร ข้าก็จะเคียงบ่าเคียงไหล่สู้ไปกับเขา”

เฟิงอู๋เหินก็พูดต่อทันทีว่า “ครับ หัวหน้าตระกูล ข้าได้ยอมรับเย่ฉางเซิงเป็นหัวหน้าของข้าแล้ว ข้าไม่มีวันทิ้งหัวหน้าไปตอนที่หัวหน้าต้องการความช่วยเหลือมากที่สุดเด็ดขาด”

พอได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลก็มืดดำในพริบตา ดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมา

เขาไม่คิดเลยว่าอัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมที่สุดสองคนของเฟิงเจีย จะยอมไปเป็นผู้ติดตามของคนอื่น ช่างเหลือเชื่อสิ้นดี!

ยิ่งไปกว่านั้น คนสองคนนั้น คนหนึ่งเป็นลูกชายแท้ ๆ ของเขา อีกคนหนึ่งก็มีร่างกายแห่งกาลเวลาและอวกาศ

ตราบใดที่ทั้งสองเติบโตขึ้นมาได้อย่างราบรื่น อนาคตพลังของเฟิงเจียจะต้องก้าวขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งแน่นอน ไม่แน่ว่าอาจพาเฟิงเจียไปสู่ความรุ่งโรจน์ก็เป็นได้

แต่ไม่คาดคิดเลยว่า กลับเกิดเรื่องพลิกผันเช่นนี้ขึ้นมา