บทที่ 2946: ปกป้องลูกเขย! ปกป้องให้ถึงที่สุด!

“ใครกล้าทำร้ายลูกเขยของผม!”

ทันใดนั้น ร่างของท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อก็ผุดขึ้นมาราวกับภูผาตระหง่าน ขวางอยู่ระหว่างหรงจิงเทียนกับเย่ชิว เขาหน้านิ่งเย็นชา น้ำเสียงแข็งกร้าว แฝงความเด็ดขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

“เซวียนหยวนจิ้งเต๋อ คุณนี่มันอะไรกันแน่?” สีหน้าหรงจิงเทียนเปลี่ยนไป ก่อนถามเสียงขรึม “ใครเป็นลูกเขยของคุณ?”

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อพูดขึ้นว่า “ยังจะเป็นใครอีกล่ะ แน่นอนว่าเย่ฉางเซิงสิ”

“ว่าไงนะ? เย่ฉางเซิงเป็นลูกเขยของคุณ?” หรงจิงเทียนเบิกตาโพลง มองท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อราวกับได้ยินเรื่องตลกไร้สาระที่สุดในใต้หล้า

ไม่เพียงแต่หรงจิงเทียน ทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ ต่างก็ช็อกจนพูดไม่ออกกับคำพูดของท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ

ดวงตาของท่านถังชางไห่ทอประกายวาบ สายตากวาดมองไปมาระหว่างท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ เย่ชิว และเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ราวกับกำลังชั่งใจว่าคำพูดของท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อเป็นความจริงหรือไม่

ส่วนเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล นั้น ถึงกับตาค้างไปแล้ว

สถานการณ์แบบนี้ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยแม้แต่น้อย จนต้องครุ่นคิดในใจว่า “ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อคิดจะเล่นอะไรอยู่กันแน่?”

“เย่ฉางเซิงฉกเอาลูกสาวสุดหวงของเขาไป เขาไม่เพียงไม่ฆ่าเย่ฉางเซิง กลับยังจะออกมาปกป้องเย่ฉางเซิงอีก สมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง?”

“หรือว่าเขาไม่รู้เลยหรือ ว่าทำแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?”

ความจริงแล้วไม่ใช่แค่พวกเขา แม้แต่เย่ชิวเองก็ยังมึนงงไปเหมือนกัน

เขาเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อจะออกหน้ากะทันหันแบบนี้

ว่าที่พ่อตาแก่คนนี้…

ไม่เลวเลยจริง ๆ!

หรงจิงเทียนได้สติจากอาการตะลึง ก่อนเอ่ยว่า “เซวียนหยวนพี่ชาย เรื่องแบบนี้ล้อเล่นไม่ได้นะ พวกเราไม่ใช่ตกลงกันแล้วเหรอ ว่ารอให้หรงเอ๋อร์ออกมาจากเขตแกนกลางเมื่อไหร่ ก็จะให้แต่งกับอี้เอ๋อร์…”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อนว่า “ขอโทษด้วย พวกเราตระกูลเล็ก ๆ บ้านเล็ก ๆ ไม่กล้าชะล้างตัวเองไปเกาะฮวงจินเจียจู๋หรอก”

ในขณะเดียวกัน ในใจของเขากลับกำลังพูดว่า หรงอี้มันกลายเป็นคนพิการไปแล้ว ยังมีหน้าอะไรจะมาเป็นลูกเขยของผมอีก?

คุณรู้ไหม แค่เห็นท่าทางกร่างระรานของหรงอี้เมื่อก่อน ผมก็อยากตบสั่งสอนให้หายเหิมอยู่แล้ว

ถ้าคนแบบนั้นได้มาเป็นลูกเขยผม มันไม่ใช่จงใจมาทำให้ผมอารมณ์เสียเหรอ?

อีกอย่าง อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ ก็แค่จะใช้กำลังของเซวียนหยวนเจียช่วยให้หรงอี้บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิเท่านั้นแหละ

ดูท่าทางหรงอี้ที่มองคนอื่นไม่อยู่ในสายตาแบบนั้น ถ้าหรงเอ๋อร์แต่งไปอยู่กับเขา พอเขาบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิเมื่อไหร่ เกรงว่าคงไม่ยอมแม้แต่จะชายตามองผมด้วยซ้ำ

ผมนี่สมองมีปัญหาจริง ๆ ถ้าคิดจะยกลูกสาวให้ลูกชายคุณ!

ทันใดนั้น ใบหน้าของหรงจิงเทียนก็มืดดำดั่งเมฆฝน ราวกับพร้อมจะไหลหยดลงมาเป็นน้ำได้ทุกเมื่อ

“เซวียนหยวนจิ้งเต๋อ ที่คุณพูดเป็นเรื่องจริง? เย่ฉางเซิงเป็นลูกเขยของคุณจริง ๆ หรือ?” ท่านถังชางไห่ถามหยั่งเชิง พยายามจับพิรุธแม้เพียงเล็กน้อยจากสีหน้าของท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อตอบเสียงหนักแน่นดังก้องว่า “ใช่ เย่ฉางเซิงกับหรงเอ๋อร์รักใคร่กันจริง ในใจของผม เขาก็คือลูกเขยผมไปแล้ว”

“ผมเซวียนหยวนจิ้งเต๋ออาจไม่ใช่คนยิ่งใหญ่ แต่ผมรู้ดี ว่าความสุขของลูกสาวสำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใด”

พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็เปลี่ยนน้ำเสียง เพิ่มแววทรงอำนาจเข้าไป “วันนี้ ใครกล้าขยับแม้แต่เส้นผมเส้นหนึ่งของเย่ฉางเซิง เท่ากับเป็นศัตรูกับเซวียนหยวนเจีย!”

คำพูดนี้ดังขึ้นราวกับมีพลังมองไม่เห็นแผ่คลุมทั้งลาน บรรยากาศหนักอึ้งกดทับจนแทบหายใจไม่ออก

สีหน้าของหรงจิงเทียนแปรเปลี่ยนวูบไหว เขาไม่เคยนึกฝันเลยว่า ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อจะทำถึงขนาดนี้เพราะเย่ชิว

ต้องรู้ว่าทุกคนใช้ชีวิตอยู่ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตมาหลายปี ต่างก็รู้ไส้รู้พุงกันดี

ในความทรงจำของหรงจิงเทียน ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อเป็นคนดีคนหนึ่ง นิสัยอ่อนโยน ไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งเสียงดังกับใคร แต่ตอนนี้เพราะเย่ฉางเซิง เขากลับทำตัวตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ช่างเหลือเชื่อเกินไป

ถ้าเป็นเรื่องอื่น หรงจิงเทียนยังพอจะยอมถอยให้ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อสักก้าวอยู่บ้าง ท้ายที่สุดฮวงจินเจียจู๋กับเซวียนหยวนเจียก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาตลอด

แต่สำหรับเรื่องในวันนี้ หรงจิงเทียนไม่มีทางถอย