บทที่ 2947: ศาสตราจักรพรรดิ ค้อนหล่อสวรรค์!

ฟิ้ว!

ลูกศรพุ่งผ่านที่ใด อากาศราวกับถูกผ่ากลางเป็นสองส่วน ทิ้งรอยแยกของมิติที่ไม่ยอมสมาน กลบเกลื่อนไม่ได้ เผยให้เห็นอำนาจล้ำฟ้าของคันธนูไท่ซวีในฐานะศาสตราจักรพรรดิ

ชั่วพริบตานั้น ทุกคนที่อยู่ในบริเวณ ต่างรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

“คุณอา ถอยไปเร็ว!”

เย่ชิวเตรียมจะเรียกใช้หม้อแปรสภาพฟ้าและดิน

ตอนนี้เขามองออกแล้วถึงท่าทีของท่านผู้สูงศักดิ์ แถมยังได้รับอนุญาตโดยตรงจากท่านผู้สูงศักดิ์ ย่อมไม่จำเป็นต้องเก็บงำฝีมืออีกต่อไป

ทว่า ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อไม่เพียงไม่ถอย ยังยืนขวางหน้าเย่ชิว ทั้งยังยกมือทั้งสองขึ้นร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว โล่แสงเจิดจ้าปรากฏขึ้นฉับพลันเบื้องหน้าของเขา

บนโล่แสงนั้น มีกระแสอักขระเวทมนตร์ซับซ้อนไหลวน แผ่แสงสว่างเจิดจ้าออกมา ตั้งใจจะขวางการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวครั้งนี้ให้ได้

เย่ชิวรู้ดียิ่ง ว่าท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อไม่มีทางรับการโจมตีนี้ไว้ได้ เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย คว้าบนบ่าของท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ แล้วใช้วิชาก้าวเดียวสู่สวรรค์ หลบลูกศรหายวับไปในพริบตา

ตูม!

ลูกศรไปกระแทกใส่สุญญากาศไกลออกไปหมื่นลี้ ทันใดนั้นก็เจาะสุญญากาศจนกลายเป็นหลุมดำลึกไม่เห็นก้น หลอนจนขนลุกไปทั้งตัว

“เย่ฉางเซิง แกหนีไม่รอด วันนี้ต้องตายเท่านั้น”

ท่านถังชางไห่พูดจบ ก็ดึงสายคันธนูขึ้นอีกครั้ง

ชั่วพริบตา พลังวิญญาณสวรรค์และโลกจากทั่วสารทิศก็พุ่งทะลักมารวมกันอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นลูกศรดอกหนึ่ง

ลูกศรดอกนั้นราวกับรวบรวมจิตสังหารอันบริสุทธิ์ที่สุด และพลังทำลายล้างอันรุนแรงที่สุดในระหว่างฟ้าดิน ปลายศรส่องแสงฟ้าครามเย็นเยียบ ดุจดาวสุกสว่างที่สุดบนฟากฟ้ายามราตรี แฝงกลิ่นอายแห่งความตายที่ทำให้หัวใจหดเกร็ง

ไม่เพียงเท่านั้น พื้นที่รอบ ๆ ลูกศรดอกนั้นดูเหมือนรับพลังอันน่าสะพรึงกลัวภายในไม่ไหว จนบิดเบี้ยวเล็กน้อย พร้อมมีเสียงแปลบปลาบเบา ๆ ดังขึ้นมา คล้ายเสียงคร่ำครวญก่อนหายนะจะมาเยือน

“ไปตายซะ!”

ท่านถังชางไห่ตวาดลั่น ปล่อยสายคันธนู ลูกศรดอกนั้นทะลวงอากาศออกไปดุจดาวตก พุ่งไปยังเย่ชิวหมายสังหาร

“คุณอา ถอยไปให้ไกลหน่อย”

เย่ชิวกำลังจะลงมืออยู่แล้ว ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง เขาเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน ก็เห็นค้อนยักษ์ที่ทะลุฟ้ากำลังทิ้งตัวลงมาจากท้องนภา

กึงงง!

ลูกศรพุ่งไปชนเข้ากับค้อนนั้น ทั้งโลกคล้ายสั่นสะเทือนตามไปด้วย เสียงระเบิดดังสนั่นแก้วหู คลื่นพลังอันดุร้ายแผ่ซ่านออกไปโดยรอบอย่างบ้าคลั่ง

ฝุ่นผงฟุ้งกระจาย เศษหินปลิวว่อน แม้แต่ยอดเขาไกลออกไปยังระเบิดแตกพังพินาศภายใต้พลังนี้

ทุกคนรีบถอยไปไกลออกไปหมื่นลี้ในทันที

จนถึงตอนนั้นเอง ทุกคนจึงมองเห็นชัดเจน ค้อนยักษ์เล่มนั้นมีแสงวิญญาณหนาแน่นไหลวนอยู่ทั่วทั้งเล่ม ราวกับกักเก็บน้ำหนักของขุนเขาเอาไว้

เหนือค้อนนั้น มีชายชราเนื้อหนังผอมบางคนหนึ่งยืนอยู่

เขาสวมอาภรณ์ผ้าเนื้อหยาบสีเขียวเรียบง่าย ผมเคราขาวโพลน แต่สายตาคมกริบดุจนกอินทรี ทั้งร่างแผ่ไอสังหารและพลังอำนาจอย่างรุนแรง

“ท่านปู่!”

“ท่านพ่อ!”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กับท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋ออุทานออกมาพร้อมกัน

“ท่านเซวียนหยวนเฮ่อ! ค้อนหล่อสวรรค์!” หรงจิงเทียนกำหมัดแน่น จ้องชายชราบนค้อนยักษ์ไม่วางตา

เย่ชิวพลันตระหนักได้ทันทีว่า ชายชราผู้นี้ก็คืออดีตหัวหน้าตระกูลเซวียนหยวนเจียจู๋ ท่านเซวียนหยวนเฮ่อ!

“ท่านถังชางไห่ นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร แอบรังแกหลานเขยข้าตอนข้าไม่อยู่อย่างนั้นรึ?”

น้ำเสียงของท่านเซวียนหยวนเฮ่อแม้ฟังดูสงบ แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจและโทสะที่ไม่ยอมให้ใครขัดขืน

สายตาแหลมคมของเขาจ้องตรงไปยังท่านถังชางไห่ ราวกับจะผ่าอีกฝ่ายออกเป็นสองเสี่ยง

สีหน้าท่านถังชางไห่แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่าท่านเซวียนหยวนเฮ่อจะโผล่มาในจังหวะนี้ แล้วยังเอ่ยถามเขาตรง ๆ เช่นนี้อีกด้วย

แต่ไม่นานเขาก็คืนสู่ความเยือกเย็น แค่นเสียงหัวเราะเย็นแล้วว่า “ท่านเซวียนหยวนเฮ่อ มาทันเวลาดีแท้ เย่ฉางเซิงฆ่าลูกชายข้า สังหารสมาชิกตระกูลข้า วันนี้ข้าจะต้องฆ่ามันให้ได้ ล้างแค้นให้ลูกชายและสมาชิกตระกูล กวาดล้างภัยกาฬนี้ให้สิ้น”

ตูม!

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อไม่พูดพร่ำทำเพลง ฟาดค้อนหล่อสวรรค์ใส่ท่านถังชางไห่ไปตรง ๆ