บทที่ 2948: เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ผู้เที่ยงธรรมไร้อคติ

แต่แล้ว ในจังหวะที่บรรยากาศตึงเครียดดุจคมดาบปะทะกัน เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ก็พลันก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

“ท่านพ่อ จะทำอะไรน่ะ?” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวรีบเอ่ยถาม

เฟิงอู๋เหินก็มองเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล อย่างตึงเครียด พูดว่า “หัวหน้าตระกูล ท่านก็คิดจะเล่นงานหัวหน้าด้วยหรือ?”

“อะไร ข้าทำอะไรยังต้องมารายงานพวกเจ้าด้วยรึไง?” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ฟาดฝ่ามือสองข้างลงไปบนหน้าผากของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินคนละที ตวาดว่า “ตัวเองยังเป็นพระโคลนข้ามน้ำไม่รู้จะรอดหรือเปล่า ยังมีหน้าไปห่วงคนอื่นอีก ว่างจนไม่รู้จะทำอะไรแล้วหรือไง”

“ข้าบอกพวกเจ้าไว้ก่อน แอบตามผู้บุกรุกจากภายนอกไป เท่ากับหักหลังตระกูล หักหลังเขตต้องห้ามแห่งชีวิต รอให้กลับถึงบ้านก่อนเถอะ คอยดูว่าข้าจะจัดการพวกเจ้ายังไง”

“ฮึ!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกัดฟัน ฮึดสู้เอ่ยว่า “ท่านพ่อ ข้าได้ยกให้เย่ฉางเซิงเป็นหัวหน้าแล้ว”

“ตอนอยู่ในเขตแกนกลาง ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้า ผมกับเสี่ยวเสี่ยวเกรงว่าคงลงเอยเหมือนเป่ยหมิงหวังไปแล้ว”

“ตั้งแต่เล็กท่านก็สอนผมว่าคนเราต้องรู้คุณตอบแทน ยังไงก็ขอร้องท่าน อย่าได้มุ่งเล่นงานหัวหน้าเลย”

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล พูดเสียงเย็นว่า “ถ้าข้าจะเล่นงานเขาให้ได้ล่ะ แล้วเจ้าจะทำยังไง?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกัดฟันแน่น จ้องตาเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ตรง ๆ เอ่ยว่า “ถ้าท่านพ่อต้องเล่นงานหัวหน้าให้ได้ งั้นผม…ผมก็ทำได้แค่ตัดขาดความเป็นพ่อลูกกับท่าน”

พอได้ยินคำนี้ เฟิงอู๋เหินก็หันไปมองเฟิงเสี่ยวเสี่ยวด้วยสีหน้าตกตะลึงราวกับจะถามว่า นี่ใช่เฟิงเสี่ยวเสี่ยวที่เขารู้จักจริง ๆ หรือ?

“เจ้าว่าอะไรนะ!” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล โกรธจัด “พูดอีกทีสิ!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเอ่ยว่า “ถ้าท่านต้องเล่นงานหัวหน้า ผมก็จะตัดขาดความเป็นพ่อลูกกับท่าน”

“ลูกอกตัญญู!” ฝ่ามือของเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล เงื้อขึ้น เตรียมจะฟาดเฟิงเสี่ยวเสี่ยว

ใครจะคิดว่าเฟิงอู๋เหินกลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นตามมา “หัวหน้าตระกูล หากท่านคิดจะเล่นงานหัวหน้า เช่นนั้นผมก็จะขอถอนตัวออกจากตระกูล ชั่วชีวิตนี้ไม่กลับมาอีก”

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล โกรธจนแทบระเบิด ตะโกนลั่นว่า “กล้าขืนกันแล้วสินะ เจ้าลูกเวรทั้งสอง คนหนึ่งเพราะคนนอกถึงกับจะตัดขาดความเป็นพ่อลูกกับข้า อีกคนเพราะคนนอกถึงกับจะทรยศออกจากตระกูล ข้าขอถามหน่อย เย่ฉางเซิงเอายาอะไรกรอกปากพวกเจ้ากันแน่ ถึงยอมทำถึงขนาดนี้เพื่อเขา?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดว่า “หัวหน้าไม่ได้กรอกยาอะไรให้เรา ตั้งแต่รู้จักเขา ผมถึงได้รู้ว่าคำว่า ‘พี่น้อง’ มันหมายถึงอะไร”

เฟิงอู๋เหินเอ่ยว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้า พลังบำเพ็ญเพียรของผมกับเสี่ยวเสี่ยวคงไม่เพิ่มเร็วขนาดนี้ ผมคิดไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้า ผมก็จะยกให้เขาเป็นหัวหน้าตลอดไป”

อกของเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล กระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธ เขาต้องสูดหายใจลึกอยู่หลายครั้ง กว่าจะกดไฟโทสะลงได้

“คอยดูเถอะ พวกเจ้า!”

ทิ้งวาจาอาฆาตเอาไว้一句 เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ก็สาวเท้าออกไป ก้าวไปหยุดยืนเคียงข้างท่านถังชางไห่และหรงจิงเทียน

“แย่แล้ว ดูท่าท่านพ่อคงไม่คิดจะปล่อยหัวหน้าไว้แน่” สีหน้าของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวเปลี่ยนไปทันที

เฟิงอู๋เหินถามว่า “ถ้าหัวหน้าตระกูลลงมือกับหัวหน้า เจ้าคิดจะทำยังไง?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวมองไปยังเย่ชิว แล้วหันกลับมามองเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล แววตาแน่วแน่ขึ้นมา เอ่ยว่า “ข้างหนึ่งคือหัวหน้า อีกข้างคือท่านพ่อ ผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไง แต่ถ้าท่านพ่อต้องฆ่าหัวหน้าให้ได้ ผมก็จะให้ท่านฆ่าผมก่อน”

เฟิงอู๋เหินพูดว่า “พลังบำเพ็ญเพียรของหัวหน้าตระกูลสูงกว่าผม ผมกันเขาไม่อยู่ ถ้าเขาจะฆ่าหัวหน้า ก็ให้เหยียบศพผมไปก่อน”

“พี่ ต่อไปนี้ไม่ว่าพี่จะตัดสินใจอะไร ผมจะเชื่อพี่ทุกอย่าง”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวชะงัก มองเฟิงอู๋เหินอย่างเหลือเชื่อ “เมื่อกี้นายเรียกฉันว่ายังไงนะ?”

เฟิงอู๋เหินว่า “ผมก็เรียกว่าพี่ไง ทำไม มีปัญหาเหรอ?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวประหลาดใจสุด ๆ เอ่ยว่า “ถ้าผมจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นครั้งแรกตั้งแต่นายเกิดมาที่นายเรียกฉันว่าพี่นะ?”

เฟิงอู๋เหินพูดว่า “เมื่อก่อนผมเอาแต่คิดว่าพี่ขี้ขลาดเกินไป กลัวว่าต่อไปจะรับธงใหญ่ของเฟิงเจียไม่ไหว ก็เลยขี้เกียจทำดีด้วย”

“แต่เมื่อกี้ ความคิดผมที่มีต่อพี่เปลี่ยนไปแล้ว คาดไม่ถึงว่าพี่กล้าพูดกับหัวหน้าตระกูลแบบนั้น อย่างน้อยก็ยังเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่ง”