ตอนที่ 2947
บทที่ 2949: ดูสิ เขากำลังอวดเทพแล้ว
October 21, 2026
ท่านถังชางไห่กับหรงจิงเทียนได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป ก่อนจะเดือดดาลขึ้นมาทันที
ทั้งสองไม่คิดเลยว่าเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลจะกล้าเสนอเงื่อนไขแบบนี้ นี่มันเข้าข้างเย่ชิวอย่างโจ่งแจ้งชัด ๆ
“เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล นี่เจ้าหมายความว่ายังไงกันแน่?”
“ยาศักดิ์สิทธิ์แค่สอง株 จะลบล้างความผิดของเย่ฉางเซิงได้งั้นหรือ?”
ท่านถังชางไห่ตวาดลั่น “อย่าลืมสิว่า เย่ฉางเซิงฆ่าลูกชายของข้า ยังสังหารสมาชิกถังเจียของพวกเราไปตั้งมากมาย”
หรงจิงเทียนก็เอ่ยเสียงเย็น “ท่านเฟิง เอาเรื่องใหญ่ขนาดนี้มาพูดเล่นแบบนี้ ไม่เกินไปหน่อยหรือ? เย่ฉางเซิงฆ่าหรงห่าว คุณชายกับหรงฮวา แถมยังฆ่าผู้อาวุโสของฮวงจินเจียจู๋ไปเป็นสิบคน!”
ทว่าเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลกลับทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงด่าทอของทั้งคู่ เขาเอ่ยขึ้นว่า “ท่านหรง พูดตรง ๆ แบบไม่เกรงใจสักหน่อย หรงห่าว คุณชายน่ะ เป็นคนแบบไหน ท่านเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ”
“ต่อให้เขาไม่ตายด้วยน้ำมือเย่ฉางเซิง อีกไม่นานก็ต้องไปตายด้วยน้ำมือคนอื่นอยู่ดี”
“อายุแค่นั้น แต่กลับอวดเบ่งเกรี้ยวกราดขนาดนั้น คนในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตมีใครไม่รังเกียจเขาบ้าง?”
“ส่วนที่ท่านบอกว่าผู้อาวุโสของฮวงจินเจียจู๋ตายไปเป็นสิบ ถ้าไม่ใช่เพราะท่านสั่งให้พวกเขาไปเล่นงานเย่ฉางเซิง พวกเขาจะตายได้ยังไง?”
หรงจิงเทียนโกรธจนหัวเราะออกมา “ฟังจากที่เจ้าพูดแล้ว แปลว่าความตายของเหล่าผู้อาวุโส เป็นความรับผิดชอบของข้าอย่างงั้นสิ?”
“ไม่ใช่หรือ?” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลกล่าว “ในฐานะหัวหน้าตระกูลแต่กลับส่งผู้อาวุโสไปตาย ท่านหรง วิธีทำของท่าน ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ”
“เจ้ามัน…” หรงจิงเทียนโดนย้อนจนพูดไม่ออก
ท่านถังชางไห่เอ่ยขึ้นว่า “แล้วที่เย่ฉางเซิงฆ่าคนถังเจียของข้าไปตั้งมากมายล่ะ เจ้าจะอธิบายยังไง?”
เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลหันไปมองเย่ชิวแวบหนึ่ง ก่อนตอบว่า “แม้วันนี้จะเป็นครั้งแรกที่ข้าได้พบเย่ฉางเซิง ข้ายังไม่รู้จักเขาดีพอ แต่พอเห็นหน้าเขา ข้าก็รู้สึกได้ทันทีว่า เขาไม่น่าจะเป็นคนที่ชอบสังหารผู้บริสุทธิ์พร่ำเพรื่อ”
“ถ้าคนถังเจียไม่ไปกวนเขาก่อน แล้วเขาจะไปฆ่าคนถังเจียทำไมกัน?”
ท่านถังชางไห่หัวเราะเหยียดยิ้ม “เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล เจ้าดูออกได้ยังไงว่าเย่ฉางเซิงไม่ใช่พวกฆ่าคนไม่เลือกหน้า?”
เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ลองมองดูเย่ฉางเซิงให้ดีสิ รูปหน้าได้สัดส่วน ไม่มีแววอำมหิตล้นออกมา ท่าทางสง่างาม สง่างามดังต้นหยกท่ามกลางสายลม คนแบบนี้จะไปฆ่าผู้บริสุทธิ์พร่ำเพรื่อได้ยังไงกัน?”
เชี่ยเอ๊ย!
ประโยคแบบนี้ก็พูดออกมาได้ นี่เจ้าคิดจะเลียเย่ฉางเซิงให้เงาวับเลยหรือไงกัน?!
ท่านถังชางไห่กับหรงจิงเทียนได้ยินแล้ว ต่างก็อึ้งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนที่โทสะจะพุ่งสูงยิ่งกว่าเดิม
ทั้งสองไม่คาดคิดเลยว่า เพื่อจะเข้าข้างเย่ชิว เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลถึงกับกล้าพูดจาเหลวไหลถึงเพียงนี้
“เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล สายตาเจ้าบอดแล้วหรือไง?” ท่านถังชางไห่คำรามด้วยความเดือดดาล “เย่ฉางเซิงนั่นมันเด็กหนุ่มใจคอโหดเหี้ยม เลือดของสมาชิกถังเจียที่ตายไปมากมาย จะให้ลบล้างด้วยคำพูดลอย ๆ ของเจ้าไม่กี่คำได้ยังไง!”
หรงจิงเทียนก็สีหน้าดำคล้ำ กรามขบแน่นเอ่ยว่า “เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล การกระทำของเจ้าในวันนี้ คือการเหยียดหยามเขตต้องห้ามแห่งชีวิตอย่างที่สุด เย่ฉางเซิงทำร้ายอี้เอ๋อร์ของข้า ฆ่าผู้อาวุโสของข้า เลือดนี้ไม่ล้าง ข้าหรงจิงเทียนจะไม่ขอมีหน้าบนโลก!”
แต่เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาเพียงส่ายศีรษะเบา ๆ สายตาลึกซึ้งมองไปยังท่านถังชางไห่กับหรงจิงเทียน แล้วกล่าวว่า “สองท่าน เคยคิดบ้างไหม ว่าความแค้นรักชังบนโลกนี้ มันจะอธิบายให้กระจ่างในไม่กี่คำได้อย่างนั้นหรือ?”
“คนมีเวร ควรแก้ไม่ควรผูก”
“ข้ายินดีเป็นคนกลาง ช่วยให้พวกท่านกับเย่ฉางเซิงเลิกแล้วต่อกัน”
“ลองฟังคำเตือนจากข้าสักหน่อยเถอะ ต่างฝ่ายต่างถอยกันคนละก้าว ให้เย่ฉางเซิงมอบยาศักดิ์สิทธิ์ให้พวกท่านสอง株 แล้วให้เรื่องนี้จบลงเพียงเท่านี้ ไม่ดีกว่าหรือ?”
ท่านถังชางไห่พูดเสียงเย็น “เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล เจ้าพูดได้น่าฟังดีนี่ ถ้าข้าฆ่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน แล้วเอายาศักดิ์สิทธิ์สอง株มาชดใช้ให้เจ้า เจ้าจะยอมไหมล่ะ?”
เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลว่า “ทำไมจู่ ๆ เรื่องก็วกมาที่ข้าได้ล่ะ? ข้ากำลังช่วยพวกท่านแก้ปัญหาอยู่นะ”
“นี่เจ้ากำลังแก้ปัญหาหรือ?” หรงจิงเทียนพูด “เจ้าก็แค่กำลังเข้าข้างเย่ฉางเซิงอย่างออกหน้าออกตาเท่านั้นแหละ”
“เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินยังหนุ่มยังสาว ไม่รู้จักโลก เจ้าก็ยังไม่รู้จักโลกด้วยหรือไง?”