บทที่ 2952: ไป เชือดมันซะ！

“ตึง!”

หัวเข่าของท่านถังชางไห่คุกเข่ากระแทกพื้นอย่างแรง เกิดเสียงทึบหนักดังสะท้อน

ร่างของเขาถูกหม้อแปรสภาพฟ้าและดินกดทับจนขยับไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงและความไม่ยอมจำนน

“นี่…นี่มันเป็นไปได้ยังไง?”

ดวงตาท่านถังชางไห่เบิกโพลง มองเย่ชิวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เย่ชิวก้าวเข้ามาช้า ๆ แววตาเย็นเฉียบดุจคมมีด จ้องท่านถังชางไห่ตรง ๆ “ศาสตราจักรพรรดิที่เจ้าพูดถึงนั่น สำหรับผมแล้วก็แค่ของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้น”

คำพูดนี้ดังขึ้น ทำให้รอบด้านระเบิดเสียงฮือฮาทันที

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล, ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ และคนอื่น ๆ มองหน้ากันไปมา ความตะลึงในแววตาปิดไม่มิด

พวกเขารู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของศาสตราจักรพรรดิดี นั่นคือสิ่งที่สามารถเขย่าฟ้าดินได้ทั้งผืน ทว่าตอนนี้ พอมาอยู่ต่อหน้าเย่ชิว กลับไม่ต่างอะไรกับของไร้ค่า ถูกบดขยี้จนแทบไม่ทันได้ออกฤทธิ์

“ท่านผู้อาวุโสเสวียนหยวน ท่านเป็นยอดฝีมือด้านการสร้างอาวุธวิเศษ พอจะมองออกไหมว่าสองหม้อนั่นมีที่มาอย่างไร?” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลถาม

ความจริงแล้ว ตั้งแต่หม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบแรกปรากฏ ท่านเซวียนหยวนเฮ่อก็ไม่ละสายตาไปจากมันเลยแม้แต่นิดเดียว

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ, เฟิงอู๋เหิน, เฟิงเสี่ยวเสี่ยว ต่างก็จ้องหม้อแปรสภาพฟ้าและดินไม่กะพริบ

เวลานี้ ในหัวของพวกเขามีคำถามเดียวเหมือนกันหมด สองหม้อนั่น到底เป็นของวิเศษแบบไหนกันแน่ ทำไมแม้แต่ศาสตราจักรพรรดิก็ทำอะไรมันไม่ได้แม้แต่นิด?

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อจ้องหม้อแปรสภาพฟ้าและดินอยู่นาน พลันตัวทั้งตัวก็สั่นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “หรือว่า…หรือว่า…”

“ท่านมองออกแล้วหรือว่าสองหม้อนั่นมีที่มาอย่างไร?” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลรีบถาม

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อสูดลมหายใจลึก ระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านไว้ แล้วลูบเคราพลางหัวเราะเบา ๆ “มิน่าล่ะ ฉางเซิงถึงไม่ใช้ค้อนของผม สองหม้อนั่นน่ะเก่งกว่าค้อนของผมหลายขุม”

“นั่นคือหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน”

“ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน”

อะไรนะ!

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลถึงกับอึ้งค้าง

บนตัวเย่ฉางเซิงมีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์?

แถมยังมีตั้งสองชิ้น?

นี่มัน…

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ต้องรู้ไว้ว่า ห้าตระกูลใหญ่ อู่ต้าจาเจีย แห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต สืบทอดสายเลือดมาหลายแสนปี ทว่าไม่มีสักตระกูลเดียวที่มีสมบัติวิเศษประจำตระกูล

แต่เย่ชิวกลับดีเหลือเกิน ไม่เพียงมีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ แต่ยังมีถึงสองชิ้น เรียกได้ว่าเล่นนอกกฎฟ้าดินโดยแท้

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลอุทานอย่างทึ่ง “เย่ฉางเซิงอายุน้อยเพียงเท่านี้ พรสวรรค์กลับน่ากลัวขนาดนี้ แถมในมือยังมีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ อนาคตไร้ขอบเขตจริง ๆ!”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อหัวเราะ “ตอนนี้เจ้าคงเข้าใจแล้วสินะ ว่าทำไมเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินถึงได้ติดตามฉางเซิง”

“เข้าใจแล้ว” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลพูด “ตอนนี้ผมก็เพิ่งจะเข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมแผลของหรงอี้ถึงได้หนักขนาดนั้น”

“เย่ฉางเซิงมันเป็นอัจฉริยะผิดธรรมชาติแท้ ๆ”

“ถ้าผมอายุเท่าพวกเสี่ยวเสี่ยวพวกนั้นละก็ เกรงว่าคงอดไม่ไหวอยากจะตามเย่ฉางเซิงเหมือนกัน”

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อแกล้งแซวขึ้นว่า “ตอนนี้จะไปตามฉางเซิงก็ยังไม่สายหรอกนะ”

“ท่านเสวียนหยวนล้อผมเล่นแล้ว” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลพูดด้วยแววตาอิจฉา “ถ้าผมมีลูกสาวคนหนึ่งที่เหมือนหรงเอ๋อร์ก็คงดีสิ”

ตอนนี้เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลถึงขั้นเสียใจจนไส้เขียว

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ วันนั้นต่อให้ต้องหาวิธีสารพัด เขาก็จะต้องมีลูกสาวให้ได้สักคน

ลองดูท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อสิ มีลูกสาวดี ๆ หนึ่งคน ต่อแต่นี้ไป เซวียนหยวนเจียก็ผูกเรือรบลำเดียวกับเย่ฉางเซิงไปแล้วอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

มองอนาคตออกได้ไม่ยาก ฐานะของเซวียนหยวนเจียย่อมจะสูงขึ้นตามเย่ฉางเซิงอย่างแน่นอน

หากในอนาคตเย่ฉางเซิงบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ เซวียนหยวนเจียก็จะกลายเป็นตระกูลชั้นแนวหน้าของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร มีเหล่ายอดฝีมือจักรพรรดิคอยคุ้มกัน จะไม่รุ่งเรืองยังยาก

“โธ่เว้ย ตอนนั้นกูไปปล่อยข้างฝาทำไมวะ!”

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลสบถอยู่ในใจอย่างขมขื่น แต่บนใบหน้าก็ยังต้องฝืนยิ้มออกมา เอ่ยว่า “ท่านผู้อาวุโสเสวียนหยวน ท่านเสวียนหยวน ต่อไปต้องช่วยดูแลผมด้วยแล้วล่ะ!”