บทที่ 2951: ศาสตราจักรพรรดิก็แค่นี้เอง!

“อ๊ากกกกก——!”

ท่านถังชางไห่เปล่งเสียงกรีดร้องโหยหวน

ใครจะคิดว่า พอเขาอ้าปากได้แค่ทันไร ปากทั้งปากก็โดนดินชื้นคาวกลบยัดเข้าไปเต็ม ๆ

ท่านถังชางไห่แทบจะคลุ้มคลั่ง เขาในฐานะราชานักบุญไร้เทียมทานผู้ทรงเกียรติอย่างเขา เคยต้องมาทนรับความอัปยศแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ที่ร้ายกาจยิ่งกว่านั้นคือ แรงเหยียบใต้ฝ่าเท้าของเย่ชิวเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของท่านถังชางไห่ถูกเหยียบจมลึกลงไปในดินแทบหมดหัว จนเกือบจะหายใจไม่ออก

“ราชานักบุญไร้เทียมทานก็แค่นี้เอง!” เสียงเย็นเยียบของเย่ชิวดังสะท้อนก้องไปทั่วท้องนภา

ทุกคนถึงกับตะลึงงัน

เย่ชิวยืนอยู่ที่นั่น ชุดขาวพลิ้วไหวเองทั้งที่ไร้ลม สองมือไพล่หลัง เหยียบใบหน้าท่านถังชางไห่ไว้ใต้ฝ่าเท้า

ภาพตรงหน้า เรียกได้ว่าสะเทือนฟ้าสะท้านดิน

ผู้ชมทั้งหมดราวกับกลายเป็นรูปปั้นดิน รูปสลักไม้ เชื่อได้เลยว่าไม่ว่าเวลาจะหมุนผ่านไปกี่ปี ผู้ที่ได้เห็นฉากนี้กับตา จะต้องจารึกไว้ในใจไปชั่วชีวิต ไม่มีวันลืมเลือน

เส้นผมดำของเย่ชิวสะบัดพลิ้วดุจเทพเจ้าเสด็จลงโลกมนุษย์ ย่ำเหยียบราชานักบุญไร้เทียมทานไว้ใต้เท้า ความสั่นสะเทือนใจที่ให้ความรู้สึกนั้น ยากจะบรรยายเป็นคำพูด

ทุกคนตาแทบถลน จ้องมองภาพเบื้องหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับแม้แต่กาลเวลาก็หยุดนิ่งลงในชั่วขณะนี้ แม้แต่การหายใจก็ดูฟุ่มเฟือยเกินไป

ข้ามพันธนาการแห่งระดับพลัง ใช้ร่างของราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดเหยียบราชานักบุญไร้เทียมทานไว้ใต้เท้า เรื่องเช่นนี้แทบจะเรียกได้ว่าเป็นตำนานมีชีวิต

เย่ชิวหยัดยืนอย่างหยิ่งผยอง ผู้เดียวเหนือฟ้าดิน!

“นี่…นี่ฉันเห็นกับตาจริง ๆ เหรอ? เขากล้าเหยียบท่านถังชางไห่ไว้ใต้เท้าเลยนะ!”

“นี่มันปาฏิหาริย์ชัด ๆ!”

“หนทางที่เย่ฉางเซิงเลือกเดินมันช่าง霸道เหลือเกิน ข้ารู้สึกเหมือนเขาคิดจะเหยียบย่ำสรรพฟ้าดินและหมื่นหนทางแห่งเต๋าไว้ใต้ฝ่าเท้า…”

ผ่านไปเนิ่นนาน เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลจึงค่อยได้สติ เขาและคนอื่น ๆ พากันหันไปมองเย่ชิว แววตาเต็มไปด้วยความตะลึงลึกถึงขั้วหัวใจ

ส่วนเฟิงอู๋เหินกับพวกนั้น แต่ละคนมีแววเลื่อมใสส่องประกายในดวงตา ใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

“ท่านผู้อาวุโสเสวียนหยวน ท่านพูดถูกจริง ๆ เย่ฉางเซิงเล่นเอาพวกเราประหลาดใจสุด ๆ เลย” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลอุทาน “ข้าเริ่มจะเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมเซี่ยวเซี่ยวกับอู๋เหินถึงยอมติดตามเขา”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อใช้มือลูบเครา ยิ้มพลางกล่าวว่า “หลิงหยุน ศักยภาพของเย่ฉางเซิงน่ะ เหนือกว่าหรงอี้ไม่รู้กี่เท่า บนตัวเด็กคนนั้นมีกลิ่นอายของผู้ไร้เทียมทาน รอดูเถอะ ความประหลาดใจเพิ่งจะเริ่มต้นเอง”

ตึง!

เย่ชิวถอนเท้าออก จากนั้นก็เหยียบซ้ำอีกที กระแทกเข้าเต็มหน้าอกท่านถังชางไห่

“ปุ!”

ในชั่วพริบตา ร่างของท่านถังชางไห่ก็ระเบิดแตก เลือดสดกระเด็นกระจายฟุ้งพร้อมกับเศษกระดูกปลิวว่อน

“สุดยอดเกินไปแล้ว!” ม่อเทียนจีรู้สึกว่าทั้งตัวเลือดลมพลุ่งพล่าน แต่บนใบหน้ากลับพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรักษาความสงบ ไม่ยอมให้ความตกตะลึงของตนโผล่ออกมาสักนิด

“โคตรเทพ! หัวหน้าโคตรเทพ!” หลินต้าหนiaoตะโกนสุดเสียงไม่อั้น

จางเหมยเจินเหรินสบถเสียงต่ำแทบไม่ได้ยิน มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่ได้ยิน “เชี่ย…ไอ้กระต่ายน้อย นับวันมุกโชว์เก๋าจะเนียนขึ้นเรื่อย ๆ…โคตรอิจฉาเลยเว้ย…”

“หล่อฉิบหาย!” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เบิกตากลมใสเป็นประกาย จ้องเย่ชิวไม่กะพริบ หัวใจในอกเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ

ถัดจากนั้น นางเหลือบมองไปยังท่านถังชางไห่อีกครั้ง

ร่างของท่านถังชางไห่ถูกเหยียบจนระเบิด เหลืออยู่แค่หัวเดียว แถมใบหน้ายังฝังจมอยู่ในดิน ดูแล้วน่าเวทนาเหลือเกิน

“ฮึ ถึงกล้ามาท้าทายผู้ชายของฉัน สมน้ำหน้า” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์บ่นด่าในใจ

ไม่ไกลออกไป

“เย่ฉางเซิงนี่ช่าง…ช่าง…” ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อครุ่นคิดอยู่นานก็ไม่พบคำไหนเหมาะ สุดท้ายจึงพูดออกมาว่า “ช่างแข็งแกร่งเสียจริง!”

แม้แต่เขาเองก็ต้องยอมรับว่า เย่ชิวเหนือชั้นจริง ๆ

อย่างไรเสีย เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าจะมีใครเหยียบหน้าท่านถังชางไห่จมดินได้แบบนี้

ชั่วขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็นหลินต้าหนiaoกับพวก หรือเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลกับท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ ล้วนถูกการลงมือครั้งนั้นของเย่ชิวสั่นสะเทือนใจอย่างลึกซึ้ง

“ฉางเซิง ผู้ที่คิดจะทำเรื่องยิ่งใหญ่ ต้องอย่าได้เมตตาเกินไป” ท่านเซวียนหยวนเฮ่อกล่าวเตือน