บทที่ 2957: คำเตือนของท่านผู้สูงศักดิ์

วิญญาณแท้ของหรงจิงเทียนถูกเหล่าเจิ่วเก็บไป บริเวณ现场พลันเงียบงันราวกับไร้ผู้คนหายใจอยู่ตรงนั้น

ทุกคนจ้องมองเย่ชิว ความสั่นสะเทือนในใจยังสงบลงไม่ได้

เดิมทีต่างคิดว่าฮวงจินเจียจู๋เตรียมตัวมาพร้อม ย่อมต้องก่อให้เกิดพายุโลหิตครั้งใหญ่ ใครจะคิดว่ากลับลงเอยเช่นนี้

“นี่…”

“เย่ฉางเซิง เขายังมีไพ่ตายซ่อนอยู่เท่าไรกันแน่?”

“น่ากลัวเกินไปแล้ว! พรสวรรค์แบบนี้ ไพ่ตายระดับนี้ เกินกว่าที่พวกเราจะจินตนาการออกไปมากแล้ว!”

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล กับท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อและคนอื่น ๆ พากันวิพากษ์วิจารณ์ไม่ขาดปาก แววตาที่มองไปยังเย่ชิวเต็มไปด้วยความยำเกรง ราวกับได้เห็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ในร่างเด็กหนุ่มอยู่ตรงหน้า

เย่ชิวกลับไม่ได้ใส่ใจกับปฏิกิริยาของพวกเขา เขาเก็บจิตสังหารบนร่างกลับคืน แล้วหมุนตัวไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าท่านเซวียนหยวนเฮ่อ เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล และท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ

“เรื่องวันนี้ ต้องขอบคุณทุกท่านที่ช่วยเหลือ” เย่ชิวประสานมือคำนับ เอ่ยอย่างสุภาพ

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อทั้งสามสบตากัน ต่างก็เห็นความรู้สึกซับซ้อนฉายชัดอยู่ในดวงตาของอีกฝ่าย

เดิมทีพวกเขาคิดจะมาช่วยเย่ชิวออกแรงสักหน่อย ใครจะรู้ว่าจริง ๆ แล้วเย่ชิวแทบไม่ต้องการความช่วยเหลือจากพวกเขาเลย กลับกัน เขายังทำให้พวกเขาได้เห็นฉากที่ชวนสั่นสะเทือนเช่นนี้กับตา

“ฉางเซิง เจ้าพูดเกินไป เราแทบไม่ได้ทำอะไรเลย” ท่านเซวียนหยวนเฮ่อยิ้มขมขื่นเอ่ย

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ก็ถอนหายใจพลางกล่าวว่า “พลังฝีมือกับไพ่ตายของสหายเย่ ทำให้คนแก่ ๆ อย่างข้าถึงกับตะลึงเลยทีเดียว!”

เย่ชิวเอ่ยว่า “คุณอา ตอนนี้ท่านคงเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าทำไมเซี่ยวเซี่ยวกับอู๋เหินถึงได้ตามข้ามา”

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล พยักหน้าเบา ๆ กล่าวอย่างซาบซึ้งว่า “ที่เซี่ยวเซี่ยวกับอู๋เหินได้ติดตามเจ้า นั่นคือวาสนาของพวกเขาเอง ก็ถือเป็นวาสนาของเฟิงเจียของเราด้วย”

เมื่อคิดถึงจุดจบของท่านถังชางไห่กับหรงจิงเทียน เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ก็ยังอดขนลุกไม่ได้ ลอบคิดในใจว่า โชคยังดีที่เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินเลือกไม่ผิด ไม่อย่างนั้น ผลลัพธ์ของเขาคงไม่ต่างจากหรงจิงเทียนเป็นแน่

“คุณอาคงไม่คิดจะขัดขวางพวกเขาไม่ให้ติดตามข้าอีกแล้วใช่ไหม?” เย่ชิวเอ่ยถามอีกครั้ง

“แน่นอนว่าไม่” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ตอบอย่างหนักแน่น “ฉางเซิง ต่อไปนี้เซี่ยวเซี่ยวกับอู๋เหินก็คือลูกน้องของเจ้า หากมีอะไรใช้พวกเขาได้ก็สั่งได้เต็มที่ ถ้าพวกมันกล้าขัดคำสั่งเจ้า ไม่ต้องให้เจ้าลงมือ ข้าจะหักขามันทั้งสองเอง”

“คุณอาว่าเกินไปแล้ว เซี่ยวเซี่ยวกับอู๋เหินแม้จะติดตามข้า แต่ข้าถือว่าพวกเขาเป็นพี่น้องแท้ ๆ” เย่ชิวพูดจบก็โบกมือเรียกเฟิงอู๋เหินกับเฟิงเสี่ยวเสี่ยว

ทั้งสองรีบก้าวมาด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

เย่ชิวหยิบคันธนูไท่ซวีออกมา ถามเฟิงอู๋เหินว่า “ชอบไหม?”

เฟิงอู๋เหินพยักหน้าเบา ๆ

“ของเจ้า” เย่ชิวยื่นคันธนูไท่ซวีไปตรงหน้าเฟิงอู๋เหิน

เฟิงอู๋เหินชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้าง จ้องคันธนูไท่ซวีในมือเย่ชิวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ก็อดตกใจไม่ได้ เอ่ยในใจว่าบอกจะให้ก็ให้เลย นี่มันศาสตราจักรพรรดิทั้งชิ้นเชียวนะ!

“พี่ใหญ่…นี่ นี่ให้ผมจริง ๆ เหรอ?” เฟิงอู๋เหินเอ่ยตะกุกตะกัก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและไม่อยากเชื่อ

เย่ชิวผงกศีรษะแล้วยิ้ม “แน่นอน ข้าบอกให้เจ้าก็แปลว่าให้จริง ๆ ข้าจำได้ว่าอาวุธของเจ้าก็เป็นธนูอยู่แล้ว คันธนูไท่ซวีอยู่ในมือเจ้า น่าจะรีดพลังออกมาได้มากกว่านี้อีกเยอะ”

เฟิงอู๋เหินว่า “แต่มัน…มันล้ำค่าเกินไป…”

“อย่าพูดมาก รับไป!” เย่ชิวทำเสียงดุ

เฟิงอู๋เหินจึงยื่นมือสั่นน้อย ๆ ไปรับคันธนูไท่ซวี เหมือนกำลังรับภาระอันหนักอึ้งไว้ในมือ เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เพียงแค่ศาสตราจักรพรรดิ แต่ยังเป็นความไว้วางใจและความคาดหวังที่เย่ชิวมอบให้เขาด้วย

“พี่ใหญ่ ผม…” ขอบตาเฟิงอู๋เหินแดงเรื่อ เสียงสั่นเครือ

เย่ชิวตบไหล่เขาเบา ๆ ยิ้มแล้วกล่าวว่า “อู๋เหิน อย่ามาทำซึ้งนักเลย เราเป็นพี่น้องกัน ของข้าก็คือของเจ้า แน่นอนว่า…นอกจากเรื่องผู้หญิง”

ฮ่า ๆ ๆ…

ทุกคนพร้อมใจกันหัวเราะลั่น

“พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วง ผมจะทะนุถนอมคันธนูไท่ซวีให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้ความคาดหวังของพี่ต้องผิดหวังแน่นอน” เฟิงอู๋เหินเอ่ยรับปาก

“ข้าเชื่อเจ้า” เย่ชิวยิ้มตอบ