ตอนที่ 2956
บทที่ 2958: สมบัติล้ำค่าที่สุด
October 21, 2026
ฮวงจินเจียจู๋ ตระกูลยักษ์ใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตมานับแสนปี เวลานี้ในสายตาของเย่ชิวกับพวก กลับเหมือนเทียนเล่มหนึ่งท่ามกลางลมแรง ไหวระริกใกล้มอดดับ
เย่ชิวลอยตัวอยู่กลางอากาศ ก้มมองลงไปด้านล่าง
เบื้องล่าง ฮวงจินเจียจู๋ราวกับพระราชวัง กินพื้นที่กว้างขวาง โอ่อ่ามโหฬาร
โดยเฉพาะประตูใหญ่ ชวนให้ตะลึงนัก สูงราวสามจั้ง กว้างประมาณหนึ่งจั้ง บนบานประตูทองแดงอันมหึมาสลักเป็นรูปมังกรทองคำศักดิ์สิทธิ์
สองข้างประตูยังตั้งสิงห์หินคู่หนึ่งราวกับเทพพิทักษ์ประตู
ตูม!
เย่ชิวไม่พูดพร่ำทำเพลง ซัดหมัดเดียวกระแทกลงมา ประตูใหญ่ของฮวงจินเจียจู๋แตกกระจายเป็นผุยผง
เพียงพริบตา คนในฮวงจินเจียจู๋ด้านในก็แตกตื่นกันทั้งตระกูล
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
เงาร่างนับร้อยพุ่งทะยานออกจากด้านในฮวงจินเจียจู๋ จ้องเย่ชิวเขม็งแล้วตะโกนคำรามลั่นทีละคน
“แกเป็นใคร?”
“กล้ามาป่วนถึงฮวงจินเจียจู๋ แบบนี้คิดอยากตายหรือไง?”
“อวดดีเกินไปแล้ว! ตอนนี้ถ้ายอมคุกเข่าขอความเมตตา บางทีอาจจะยังไว้ชีวิตให้ได้ ไม่อย่างนั้น…”
ปัง!
ยังไม่ทันให้พวกนั้นพูดจบ เย่ชิวก็เป็นฝ่ายลงมือก่อน เขาเหวี่ยงกำปั้นทั้งสองออกไปไม่คิดถอย
“อ๊ากกก…”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไม่ขาดสาย
พริบตาเดียว สมาชิกของฮวงจินเจียจู๋กว่าร้อยคนก็กลายเป็นหมอกเลือด กลิ่นคาวโชยฟุ้งไปทั่วฟ้าดิน
คนที่ยังเหลืออยู่ในฮวงจินเจียจู๋พากันหวีดร้องด้วยความหวาดกลัว
“หรงอี้ ออกมาซะ!”
เสียงของเย่ชิวดังก้องดุจฟ้าร้อง สะท้อนทั่วทั้งฮวงจินเจียจู๋
ครู่หนึ่ง วิญญาณแท้ของหรงอี้ก็ปรากฏต่อสายตาทุกคน
ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยทั้งความตกตะลึงและโกรธแค้น เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดเลยว่าเย่ชิวจะบุกมาถึงถิ่น
หรงอี้ยังสังเกตเห็นว่า ข้างกายเย่ชิว มีทั้งเฟิงเสี่ยวเสี่ยว เฟิงอู๋เหิน เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ รวมถึงจางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ ยืนตั้งท่าเต็มกำลัง พลังจู่โจมทะลุฟ้าทะลุดิน
“แปลกแฮะ พ่อกับท่านปู่ใหญ่หวงจินหายไปไหนกัน?”
“เย่ฉางเซิงบุกมาถึงหน้าบ้านแล้ว ทำไมยังไม่เห็นพวกท่านออกมาอีก?”
“หรือว่า…”
ในใจหรงอี้ผุดคำคาดเดาที่น่ากลัวขึ้นมา แต่เพียงพริบตาเดียว เขาก็สลัดมันทิ้งจากหัว
“เป็นไปไม่ได้!”
“ท่านปู่ใหญ่หวงจินมีชีวิตที่สอง แถมยังทะลวงถึงระดับสูงสุดกึ่งจักรพรรดิ ไม่มีใครทำอะไรท่านได้หรอก”
“พวกท่านคงยังไม่รู้เรื่องที่นี่แน่”
คิดมาถึงตรงนี้ ใจหรงอี้ก็สงบลงเล็กน้อย จากนั้นก็ชี้ไปที่เย่ฉางเซิง ตะโกนเสียงแข็งทั้งที่ใจยังหวั่น ๆ ว่า “เย่ฉางเซิง แกช่างกล้าไม่น้อยเลย”
“กล้าอุตริตามมาฆ่าคนถึงที่นี่”
“แกคิดจะหาที่ตายใช่ไหม?”
เย่ชิวแค่นหัวเราะเย็น “หรงอี้ เวลาตายของแกมาถึงแล้ว”
“เวลาตายของฉัน? พูดใหญ่โตไม่อายปากเลยนะ” หรงอี้กระแทกเสียง “รอให้พ่อฉันกับท่านปู่ใหญ่หวงจินกลับมาก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นแกกับพวกเพื่อน ๆ จะไม่มีแม้แต่ที่ให้กลบศพ!”
พูดมาถึงตรงนี้ เขาเหลือบไปเห็นเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างเย่ชิว ดวงตาพลันสว่างวาบ ร้องเร่งร้อนว่า “หรงเอ๋อร์ รีบมาทางนี้ เดี๋ยวผมจะปกป้องคุณเอง”
สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่เพียงไม่ขยับเขยื้อน ยังทำหน้ารังเกียจแล้วเอ่ยว่า “ตัวเองยังเกือบไม่รอด จะมาปกป้องฉันเนี่ยนะ? ไม่นึกเลยว่าคนจะใจดีได้ขนาดนี้”
“ฉันไม่ต้องให้คุณปกป้องหรอก”
“ต่อให้เกิดอันตรายขึ้นมาจริง ๆ ชางเซิงก็จะคอยปกป้องฉัน”