บทที่ 2959: ผนึกประหลาด

เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ชิวก็อบอุ่นขึ้นมาในใจ เขาเอื้อมมือไปกุมมือของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เบา ๆ พูดเสียงนุ่มว่า “หรงเอ๋อร์ การได้เจอเธอ ก็ถือเป็นโชคสูงสุดในชีวิตของเย่ชิวแล้ว”

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มออกมา แววตาเต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำ

“ไป เราลงไปดูข้างล่างกันบ้าง”

เย่ชิวจูงมือเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ลอยตัวลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็เดินมาถึงศาลบรรพบุรุษของฮวงจินเจียจู๋

ภายในศาลบรรพบุรุษ แสงเทียนส่องสว่าง ป้ายวิญญาณตั้งเรียงราย

ป้ายวิญญาณแต่ละแผ่นล้วนแทนตัวสมาชิกตระกูลฮวงจินเจียจู๋ในอดีต แถมแต่ละคนล้วนเคยเป็นผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน ทว่าวันนี้กลับเหลือเพียงผงธุลีเม็ดหนึ่งในสายน้ำประวัติศาสตร์

เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก้าวเข้าไปในศาลบรรพบุรุษ สายตากวาดผ่านหมู่ป้ายวิญญาณราวกับมองทะลุแผ่นไม้เย็นเฉียบเหล่านั้น เห็นความรุ่งเรืองในอดีตของฮวงจินเจียจู๋ผุดขึ้นมา

“ที่นี่ เคยเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางใจของตระกูลฮวงจินเจียจู๋”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยเสียงแผ่ว เสียงของนางก้องสะท้อนในศาลบรรพบุรุษอันโล่งกว้าง คลอไปด้วยความรู้สึกอาลัยบางเบา

เย่ชิวพยักหน้า เขารู้ดีว่าศาลบรรพบุรุษมีความหมายต่อสมาชิกตระกูลเพียงใด ที่นี่ไม่เพียงไว้ไว้อาลัยบรรพชน แต่ยังเป็นแรงเตือนใจและผลักดันให้คนรุ่นหลัง

ทว่าในเมื่อฮวงจินเจียจู๋ล่มสลายแล้ว ป้ายวิญญาณเหล่านี้ก็เหลือเพียงชื่อเย็นชืดที่ไร้ผู้สืบทอด

เย่ชิวเห็นชื่อที่คุ้นเคยอยู่สองชื่อ——หรงฮวา กับหรงห่าว คุณชาย

“ตระกูลถูกกวาดล้างไปแล้ว ป้ายวิญญาณพวกนี้นอกจากจะกินที่ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีก”

เย่ชิวสะบัดฝ่ามือ เพียงพริบตาเดียว ป้ายคำสั่งทั้งหมดก็แตกกระจายเป็นผง

“หืม?”

เย่ชิวอุทานเบา ๆ สายตาไปหยุดที่ป้ายวิญญาณแผ่นหนึ่งซึ่งดูเก่าโทรมเล็กน้อย ด้านบนไม่มีสลักชื่อไว้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น ป้ายวิญญาณทั้งหมดเมื่อครู่ถูกเขาทำลายไปแล้ว แต่มีเพียงแผ่นนี้เท่านั้นที่ยังตั้งอยู่กับที่ไม่ไหวติง

เย่ชิวเดินไปหยุดตรงหน้าป้ายวิญญาณแผ่นนั้น เพ่งมองอย่างละเอียด จากภายนอกมันก็เป็นแค่ป้ายวิญญาณธรรมดา ๆ แผ่นหนึ่ง ไม่มีอะไรผิดสังเกต

“ฟึ่บ!”

เย่ชิวดีดนิ้วปล่อยพลังกระบี่เส้นหนึ่งพุ่งเข้าใส่ป้ายวิญญาณ

ทว่าเมื่อพลังกระบี่เข้าใกล้ป้ายคำสั่ง ก็ราวกับชนเข้ากับอะไรบางอย่าง ถูกดีดสะท้อนกลับในทันที

“เป็นคาถาป้องกัน!”

เย่ชิวเข้าใจขึ้นมาทันที

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยอย่างสงสัย “แปลกนะ ก็แค่ป้ายวิญญาณแผ่นเดียว ทำไมต้องมีคนลงคาถาป้องกันเอาไว้ด้วย?”

“อีกอย่าง ป้ายวิญญาณที่เจ้าทำลายไปเมื่อกี้ทุกแผ่นต่างก็มีชื่อสลักอยู่ มีแต่แผ่นนี้เท่านั้นที่ไม่มีแม้แต่ตัวอักษรเดียว แปลกเกินไปหน่อย”

“ก็แปลกอยู่จริง ๆ” เย่ชิวว่าจบก็ลงมือทันที

แม้ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของเขา ก็ยังต้องใช้เวลาร่วมหนึ่งเค่อเต็ม ๆ กว่าจะสลายคาถาป้องกันลงได้

ทั้งที่ตอนนี้เขาอยู่ในขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานแล้วแท้ ๆ

จากจุดนี้ก็เห็นได้ชัดว่า คนที่ลงคาถาป้องกันไว้บนป้ายวิญญาณแผ่นนี้ ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งระดับสุดยอดอย่างไม่ต้องสงสัย

เย่ชิวถึงกับสงสัยว่า คาถาป้องกันนี้อาจเป็นฝีมือของท่านนักบุญทองคำ

ในอกเต็มไปด้วยคำถาม เหตุใดผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานเช่นนั้น ถึงต้องลงคาถาป้องกันไว้บนป้ายวิญญาณธรรมดา ๆ แผ่นหนึ่ง?

หรือว่าป้ายวิญญาณแผ่นนี้ซ่อนความลับอะไรเอาไว้?

เย่ชิวจ้องป้ายวิญญาณแผ่นนั้น แววตาเป็นประกายทั้งด้วยความสงสัยและความระแวดระวัง

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เขายื่นมือออกไปอย่างช้า ๆ แตะต้องป้ายวิญญาณแผ่นนั้นอย่างระมัดระวัง

“งงง!”

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ป้ายวิญญาณก็พลันเปล่งแสงทองคำจาง ๆ ออกมา ตามด้วยพลังชีวิตลึกลับระลอกหนึ่งไหลพรั่งพรูออกจากภายใน

“โครมมม——!”

ทันทีที่พลังชีวิตลูกนั้นพุ่งขึ้นถึงขีดสุด กำแพงด้านหนึ่งของศาลบรรพบุรุษก็เกิดเสียงดังลั่น ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนออกเผยให้เห็นห้องลับที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง

เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์สบตากัน แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

ทั้งสองไม่คาดคิดเลยว่า ภายในศาลบรรพบุรุษของฮวงจินเจียจู๋จะซ่อนห้องลับเอาไว้อีกห้องหนึ่ง

“ไป เข้าไปดูกันเถอะ”