บทที่ 2968: เรื่องประหลาดระหว่างขากลับ

นอกเขตต้องห้ามแห่งชีวิต

เย่ชิวถามจื่อหยางเทียนจุนว่า “ซือจู่ ท่านพอจะรู้ไหมว่าดาบจักรพรรดิ์มนุษย์อยู่ที่ไหนตอนนี้?”

“อยู่ ๆ ทำไมนึกถึงมันขึ้นมา?” จื่อหยางเทียนจุนถามอย่างสงสัย

เย่ชิวหยิบเศษเหล็กสองแผ่นออกมา พูดว่า “บนเหล็กสองแผ่นนี้มีแผนที่อยู่ ข้างบนเขียนไว้ว่าเป็นเบาะแสที่ซ่อนดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ เสียดายอย่างเดียว แผนที่ยังขาดไปอีกหนึ่งแผ่น”

จื่อหยางเทียนจุนพูดว่า “ดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ ข้าเคยได้ยินอยู่บ้าง แต่อย่างเรื่องว่าตอนนี้มันไปอยู่ที่ไหน ข้าไม่รู้เลย กระบี่เล่มนี้ไม่โผล่มาหลายปีมากแล้ว”

“ชางเซิงเอ๋ย ถ้าเจ้าไม่เอ่ยถึงดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ ข้าคงลืมเรื่องหนึ่งไปแล้ว”

“ไม่กี่วันก่อน ตอนข้าเปิดตำราของสำนักกระบี่ชิงหยุนดู ในบันทึกของเหล่าจอมยุทธ์เจ้าสำนักรุ่นก่อน ๆ มีเขียนไว้ว่า ดาบจักรพรรดิ์มนุษย์เคยเป็นของเผ่าเทพเป็นผู้หล่อขึ้น พวกเขาอยากรวบรวมทั่วหล้าเป็นหนึ่งเดียว ตอนนั้นจึงตั้งตำแหน่งจักรพรรดิมนุษย์ขึ้นมาโดยเฉพาะ”

“ในดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ เล่ากันว่าผนึกโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์เอาไว้ครึ่งหนึ่ง”

อะไรนะ!

เย่ชิวแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ

เขาไม่คิดเลยว่า โชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์ที่เหลืออยู่อีกครึ่ง จะถูกผนึกเอาไว้ในดาบจักรพรรดิ์มนุษย์จริง ๆ

“นี่แหละคือเหตุผล ว่าทำไมต่อมาในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรถึงแพร่ข่าวกันว่า ผู้ใดได้ครอบครองดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ ผู้นั้นย่อมได้ครองทั่วหล้า”

จื่อหยางเทียนจุนพูดว่า “ดูท่า ถ้าเจ้าอยากหาตัวโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์อีกครึ่งนั้นให้เจอ ก็ต้องเริ่มจากแผนที่สองแผ่นนี่แหละ”

เย่ชิวถอนหายใจเบา ๆ “เสียดายจริง แผนที่มันดันขาดไปแผ่นหนึ่ง”

“อย่าเพิ่งร้อนใจไป” จื่อหยางเทียนจุนปลอบ “มีคำพูดอยู่ว่า ของที่เป็นของเรายังไงก็หนีไม่พ้นมือ อีกอย่าง โชควาสนาของเจ้าเข้มข้นขนาดนั้น แถมในมือก็มีอยู่ตั้งสองแผ่น แผ่นที่เหลือ อีกไม่นานเจ้าก็ต้องได้มาแน่”

ตอนนั้นเอง จางเหมยเจินเหรินก็พูดขึ้นว่า “ไอ้กระต่ายน้อย งั้นเอาแผนที่สองแผ่นนี่ให้ข้าดูหน่อยไหม เดี๋ยวข้าช่วยคำนวณหาตำแหน่งดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ให้?”

“ข้าว่าก็น่าลองดู” จื่อหยางเทียนจุนว่า “ปรมาจารย์พยากรณ์ถึงพลังบำเพ็ญเพียรจะไม่สูงนัก แต่เรื่องคำนวณลิขิตฟ้านี่เก่งมากนะ ในเมื่อฉางเหม่ยได้รับถ่ายทอดวิชาแท้จริงของปรมาจารย์พยากรณ์มาแล้ว ก็ปล่อยให้เขาลองดูสักครั้งเถอะ”

“ได้ก็ได้!” เย่ชิวส่งเศษเหล็กสองแผ่นให้จางเหมยเจินเหริน พลางกำชับว่า “เหล่าโต้วซี ระวังมือระวังไม้หน่อย อย่าทำแผนที่พังเชียวล่ะ”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหึ ๆ “ไอ้กระต่ายน้อย เจ้ายังไม่รู้จักข้าอีกหรือไง เรื่องอะไรที่ฉางเหม่ยลงมือทำ มีแต่คำว่าไว้ใจได้เป็นหลัก”

ไม่รู้ทำไม พอได้ยินจางเหมยเจินเหรินพูดแบบนี้ กลับทำให้เย่ชิวรู้สึกไม่ค่อยสบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เย่ชิวกำชับอีกครั้งว่า “เหล่าโต้วซี จำไว้นะ ถ้าคำนวณไม่ออกก็ไม่เป็นไร แต่อย่าทำแผนที่เสียเด็ดขาด ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้า จะฟาดเอาให้เละ”

จางเหมยเจินเหรินเม้มปากเบ้ “คิดจะฟาดข้า? ฮึ! ข้าไม่ให้โอกาสเจ้าหรอก”

“ว่าไปแล้ว” จื่อหยางเทียนจุนพูดขึ้นมาทันที “ตั้งแต่ข้ามาถึงที่นี่ ข้ารู้สึกได้ถึงลมปราณของพุทธศาสนานิดหน่อย”

ลมปราณของพุทธศาสนา?

หัวใจเย่ชิวกระตุกวูบ เขาถามว่า “หรือว่าจะเป็นพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน?”

“ดูเหมือนจะเป็นลมปราณของเขา” จื่อหยางเทียนจุนพูด “แต่ข้าเดินสำรวจรอบหนึ่งแล้ว กลับไม่พบร่องรอยของเขา คงเป็นเพราะพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเคยมา แล้วก็จากไปก่อนหน้าเรา”

“คนอย่างพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน เจ้าเล่ห์ลึกและโหดเหี้ยม เจ้าต้องระวังตัวให้มาก ๆ”

“เจ้าขัดขวางแผนของเขามาหลายครั้ง แถมยังฆ่าศิษย์ของเขาอีก ไม่ช้าก็เร็ว เขาต้องมาหาเรื่องเจ้าแน่นอน”

เย่ชิวพยักหน้า “ขอบคุณซือจู่ที่เตือน ข้าจะระวังตัวให้ดี”

“เอาล่ะ ในเมื่อเห็นพวกเจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย แถมยังได้ผลลัพธ์ใหญ่โตขนาดนี้ ข้าก็ควรกลับแล้วเหมือนกัน” จื่อหยางเทียนจุนหันไปบอกจางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ “ยุคแห่งการแย่งชิงครั้งใหญ่ได้เริ่มขึ้นแล้ว อีกไม่นานจะมียอดฝีมือไม่รู้กี่คนปรากฏตัว พวกเจ้าก็ต้องตั้งใจบำเพ็ญเพียรให้มาก ๆ ด้วย”

“ครับ!” จางเหมยเจินเหริน ม่อเทียนจี และหลินต้าหนิว ตอบรับพร้อมกัน

“ชางเซิง งั้นให้ข้าใช้เคลื่อนย้ายฉับพลันส่งพวกเจ้าไปสักช่วงทางดีไหม?” จื่อหยางเทียนจุนถาม