บทที่ 2969: เมืองร้างพิกล

จางเหมยเจินเหรินได้ยินเสียงของเย่ชิวก็หันหัวมาถามว่า “ไอ้กระต่ายน้อย เป็นอะไรอีกล่ะ?”

“พวกท่านมาดูทางนี้หน่อยสิ” เย่ชิวว่า

ทันใดนั้น จางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ ลุกขึ้น เดินมาหาเย่ชิว พอชะโงกมองลงไปข้างล่าง ก็พบว่าด้านล่างเป็นเมืองหนึ่ง

ประหลาดก็ตรงที่ในเมืองไม่มีคนสักคนเดียว

“แปลกจริง เมืองใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่มีคนอยู่สักคน?” ม่อเทียนจีขมวดคิ้วเอ่ยอย่างสงสัยเต็มหน้า

หลินต้าหนiao ก็สงสัยเหมือนกัน “ตามเหตุผลแล้วไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะ!”

จางเหมยเจินเหรินว่า “ถ้าไม่มีคนก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ยังไม่มีแม้แต่หมาแมวสักตัว แบบนี้มันผิดปกติเกินไปแล้ว”

เย่ชิวกวาดสายตาดูอย่างละเอียด ก็พบว่าเมืองด้านล่างนั้นอาคารสิ่งปลูกสร้างยังสมบูรณ์ดี ทุกอย่างเงียบสงัดผิดธรรมชาติ

“เหล่าโต้วซี ที่นี่ที่ไหน?” เย่ชิวถาม

จางเหมยเจินเหรินรีบควักแผนที่ออกมา มองแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ที่นี่คือเมืองหมิงจู ประชากรสามล้าน เดิมทีเป็นของต้าเฉียน ตอนนี้ถูกรวมเข้าเขตแดนจงโจวแล้ว”

“ประชากรสามล้าน?” หลินต้าหนiao อุทาน “พี่สอง พี่คงไม่ดูผิดนะ ไม่ต้องพูดถึงประชากรเลย แค่ยุงสักตัวยังไม่มีในเมืองนี้”

จางเหมยเจินเหรินส่ายหน้า “ไม่มีทางผิด แผนที่นี่เจ้าหญิงหนิงอันให้ข้ามา ข้างบนระบุชื่อเมืองกับจำนวนประชากรไว้อย่างชัดเจน”

“แล้วคนเมืองหมิงจูหายไปไหนหมดล่ะ?” หลินต้าหนiao ถาม

จางเหมยเจินเหรินว่า “ข้าจะไปรู้กับเจ้าด้วยหรือไง?”

ม่อเทียนจีพูดเสียงทุ้ม “เมืองที่เคยมีประชากรสามล้าน กลายเป็นเมืองร้าง นี่มันชวนขนลุกชอบกลจริง ๆ”

หลินต้าหนiao ว่า “หรือว่าพวกเขาถูกฆ่าล้างเมืองไปแล้ว?”

ม่อเทียนจีว่า “ประชากรตั้งสามล้าน ต่อให้ฆ่าจนไม่เหลือสักคน อย่างน้อยก็ต้องมีคราบเลือดหรือศพหลงเหลืออยู่บ้างสิ แต่ลองดูให้ดี ตอนนี้ในเมืองมีศพไหม?”

ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของพวกเขาในตอนนี้ ขอแค่กระจายสัมผัสเทพออกไป ก็จะสามารถกวาดดูสภาพทั้งเมืองได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ไม่มีศพ

ไม่มีคราบเลือด

แม้แต่คราบเลือดเพียงหยดเดียวก็ไม่มี

แม้แต่ร่องรอยการต่อสู้ก็ยังไม่ปรากฏ

เย่ชิวรีบเปิดดวงตาสวรรค์ กวาดมองรอบหนึ่ง ก็พบว่าพลังความตายยังไม่มีให้เห็นเลยสักนิด

“แปลก คนตั้งสามล้านหายไปอย่างไร้ร่องรอย ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ” เย่ชิวเองก็รู้สึกว่ามันเหนือความคาดหมาย

“ไอ้กระต่ายน้อย หรือว่าเราลงไปดูข้างล่างสักหน่อย?” จางเหมยเจินเหรินเสนอ

เย่ชิวว่า “ไม่ต้องหรอก ที่นี่ตอนนี้เป็นเขตแดนของจงโจวแล้ว ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง ๆ หนิงอันน่าจะได้รับข่าวตั้งนานแล้ว เรารีบกลับไปให้เร็วจะดีกว่า!”

ทันใดนั้น ดาบขี่สายลมก็พาพวกเขามุ่งหน้าไปต่อ

ราวสองชั่วยามให้หลัง

“หัวหน้า พี่สอง มาดูเร็ว!” หลินต้าหนiao ยืนอยู่ริมขอบดาบ ตะโกนเรียกเสียงดัง

เดิมทีจางเหมยเจินเหรินกำลังนอนหลับอยู่ พอถูกหลินต้าหนiao ปลุกก็ร้องบ่นอย่างไม่พอใจ “อะไรอีกล่ะคราวนี้?”

“ข้างล่างมีเมืองโผล่มาอีกแล้ว สภาพเหมือนเมืองหมิงจูไม่มีผิด” หลินต้าหนiao ว่า

พอได้ยิน เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินก็รีบมาปรากฏตัวอยู่ข้างกายหลินต้าหนiao ก้มหน้ามองลงไป ก็เห็นว่าด้านล่างมีเมืองอยู่จริง ๆ

ขนาดของเมืองนี้ใหญ่กว่าเมืองหมิงจูไม่น้อย ภายในเมืองภูเขาเขียวชอุ่ม ทิวทัศน์งดงาม เป็นเมืองที่เหมาะแก่การอยู่อาศัยอย่างยิ่ง

ประหลาดก็ตรงที่ในเมืองว่างเปล่าไร้ผู้คน

เป็นเมืองร้างอีกแล้ว!

จางเหมยเจินเหรินรีบควักแผนที่ออกมาพูดว่า “เมืองนี้ชื่อเมืองชุ่ยเวย ประชากรห้าล้าน เดิมทีก็เป็นของต้าเฉียนเหมือนกัน”