บทที่ 2971: ผู้รอดชีวิต?

เย่ชิวจรดท่ามือดาบเบา ๆ พลังของวิถีดาบกาลอวกาศทะลักออกมาทันที รอบตัวเหมือนถูกพลังไร้รูปบางอย่างดึงรั้งไว้ กาลเวลาในบริเวณนั้นเริ่มไหลย้อนกลับอย่างเชื่องช้า

แสงในห้องบิดเบี้ยวไปมา ภาพทุกอย่างเริ่มพร่าเลือน ก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้นอีกครั้ง เหมือนเวลาพาพวกเขาย้อนกลับไปยังอดีต

จางเหมยเจินเหริน หลินต้าหนiao และม่อเทียนจีจ้องภาพตรงหน้าด้วยสายตาไม่กะพริบ กลัวจะพลาดรายละเอียดแม้แต่นิดเดียว

พร้อมกับที่กาลเวลาไหลย้อนกลับ เครื่องเรือนในห้องก็เริ่มเปลี่ยนไป จากห้องอับชื้นเหม็นอับกลายเป็นสะอาดหมดจด ตะเกียงน้ำมันที่ดับสนิทไปแล้วก็ลุกติดขึ้นมาอีกครั้ง แสงไฟริบหรี่ส่องสว่างอยู่ลาง ๆ

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังกรอบแกรบอยู่ด้านนอก ตามมาด้วยเงาร่างหนึ่งที่พรวดพราดพุ่งเข้ามาในห้องอย่างร้อนรน

เป็นท่านผู้หญิงคนหนึ่ง แต่งตัวสะอาดเรียบร้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา ในอ้อมแขนยังโอบกอดเด็กที่หมดสติแน่นไม่ยอมปล่อย

พอเข้ามาในห้อง ท่านผู้หญิงก็หันมองไปรอบ ๆ อย่างร้อนใจ เหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

ท้ายที่สุด สายตาของนางก็หยุดลงบนโต๊ะไม้ตัวนั้น นางรีบพุ่งเข้าไป ใช้นิ้วหรือเล็บกรีดลงบนพื้นโต๊ะ ทิ้งรอยกรงเล็บลึกเป็นทางไว้หลายรอย แถมยังมีคราบเลือดปะปนอยู่ตามร่อง

“ช่วยด้วย!”

พอกรีดเสร็จ ท่านผู้หญิงกำลังจะหันหลังหนี ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามต่ำ ๆ ชวนสยองก็ดังมาจากนอกบ้าน

ถัดมา หมอกสีเทาก้อนหนึ่งก็พวยพุ่งทะลักเข้ามาจากช่องประตู แผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้องในพริบตา

ในหมอกวิญญาณนั้น เหมือนมีดวงตานับไม่ถ้วนวูบวาบไปมา แผ่กลิ่นอายอันชวนขนลุกออกมาอย่างรุนแรง

ท่านผู้หญิงกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจ พยายามหนีออกจากหมอกสีเทานั้น แต่ความเร็วของนางเทียบกับการแผ่ขยายของหมอกวิญญาณไม่ได้เลย

ชั่วพริบตาเดียว ท่านผู้หญิงกับเด็กในอ้อมแขนก็ถูกหมอกสีเทากลืนหายไป เหลือเพียงเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวสะท้อนก้องอยู่กลางอากาศ

เย่ชิวทั้งสี่รู้สึกหน้าอกหดเกร็ง แน่นราวกับถูกมือขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นบีบไว้แน่น หายใจก็ลำบากขึ้นมาทันที

พวกเขาพยายามเพ่งมองให้ชัดว่าแท้จริงแล้วหมอกสีเทานั่นคืออะไรกันแน่ ทว่าหมอกวิญญาณกลับจางหายไปในชั่วพริบตา ราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน

“ไอ้ของบ้าอะไรวะเนี่ย?” จางเหมยเจินเหรินสบถออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

คิ้วของเย่ชิวขมวดแน่น เขาไม่เคยเห็นสิ่งใดประหลาดเพียงนี้มาก่อน หมอกสีเทาก้อนนั้นเหมือนอัดแน่นไปด้วยพลังชั่วร้ายบางอย่าง ทำให้คนที่มองรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาจับใจ

ในตอนนั้นเอง พลังของวิถีดาบกาลอวกาศก็เริ่มสลายตัวลง ภาพรอบด้านค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาพเดิม

ภายในห้องกลับมามืดสลัวและเงียบงันอีกครั้ง ตะเกียงน้ำมันดับลงเหมือนเดิม ทุกอย่างราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้นเลย

“เมื่อกี้มันคือ…อะไร” หลินต้าหนiaoเอ่ยถาม เสียงสั่นเครือ

เย่ชิวเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “สิ่งที่พวกเราเห็นさ คือเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นที่นี่มาก่อน”

“แล้วหมอกสีเทานั่นมันคืออะไรกันแน่?” ม่อเทียนจีถาม

เย่ชิวส่ายหัว “ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมสัมผัสได้ว่ามันไม่ธรรมดา…น่ากลัวมาก”

จางเหมยเจินเหรินเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ดูท่าแล้ว การหายตัวไปของผู้คนในสี่นคร คงหนีไม่พ้นเกี่ยวข้องกับหมอกสีเทานั่นแน่”

“เราต้องรีบสืบให้ได้ว่าหมอกนี่มันมาจากที่ไหน” เย่ชิวพูดต่อ “บางที มันอาจพาเราไปหาตัวคนที่หายไปทั้งหมดได้”

ว่าดังนั้น ทั้งสี่ก็เริ่มค้นหาในบ้านหลังนี้อย่างละเอียดอีกครั้ง หวังว่าจะเจอเบาะแสเกี่ยวกับหมอกสีเทามากกว่านี้

ทว่า บ้านเรือนประชาชนหลังนี้เหมือนถูกกาลเวลาลืมเลือนไปแล้ว นอกจากรอยกรงเล็บลึก ๆ กับคราบเลือดไม่กี่จุด ก็ไม่พบสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับหมอกสีเทาอีกเลย

“พี่ใหญ่ จากนี้คิดจะทำยังไงต่อ?” หลินต้าหนiaoถาม

เย่ชิวนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ถ้าจะสืบให้ถึงแก่นเรื่องนี้ เกรงว่าคงต้องไปอีกสามนครที่เหลือ แล้วก็ไม่รู้ว่า…ที่เมืองหลวงจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า”

“งั้นเอาแบบนี้ ผมส่งข่าวถามหนิงอันก่อน”

พูดจบ เย่ชิวก็หยิบหยกสื่อสารออกมา เริ่มส่งข่าวไปหาหนิงอัน

ใครจะคิด ผ่านไปหลายสิบนาทีแล้ว กลับไม่มีคำตอบจากหนิงอันเลยสักนิด

ต่อมา เย่ชิวจึงลองส่งข่าวไปหา หนานกงเซียวเซียว อีกคน แต่ก็เป็นเรื่องน่าแปลก หนานกงเซียวเซียวก็ไม่ตอบกลับเช่นกัน