บทที่ 2974: เสี่ยวเตี๋ยผู้ลึกลับ

เย่ชิวโอบหนานกงเซียวเซียวโดยไม่ทันคิด ฝ่ามือสัมผัสเจอแต่ผิวเนียนลื่น คราวนี้ถึงได้รู้ว่าหนานกงเซียวเซียวตอนนี้ไม่สวมเสื้อผ้าสักชิ้น เขารีบเอ่ยว่า

“พี่เซียวเซียว ไปใส่เสื้อผ้าก่อนเถอะ”

หนานกงเซียวเซียวกลับทำเหมือนไม่ได้ยินที่เย่ชิวพูด ซุกตัวถูไถอยู่ในอ้อมอกเขา ออดอ้อนว่า

“ก็ฉันคิดถึงท่านนี่นา ท่านเจ้าหอ รักฉันหน่อย～”

พูดจบก็จะเงยหน้าเข้ามาจูบเย่ชิว

เย่ชิวเองก็ถูกยั่วยุจนในอกไฟลุกวาบ ถ้าไม่ติดว่าตรงนี้ยังมีคนอื่นอยู่ เขาคงจัดการหนานกงเซียวเซียวให้รู้เรื่องไปแล้วตรงนี้

“พี่เซียวเซียว…”

เย่ชิวเพิ่งเอ่ยได้คำเดียว ก็รู้สึกว่าร่างในอ้อมแขนแข็งเกร็งไปทันที ถัดจากนั้นหนานกงเซียวเซียวก็ผละออกจากอ้อมกอดของเขา สายตาไปหยุดที่เด็กหญิงสกปรกมอมแมมด้านหลังเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและงุนงง

“นี่…นี่ลูกใครกัน ทำไมถึงสกปรกได้ขนาดนี้?” หนานกงเซียวเซียวอุทาน

เด็กหญิงถูกปฏิกิริยาของหนานกงเซียวเซียวทำเอาตกใจ เธอหดตัวหลบไปด้านหลังเย่ชิวโดยสัญชาตญาณ มองหนานกงเซียวเซียวด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่สบายใจ

ในหัวของเธอพลันผุดคำขึ้นมาสองคำโดยไม่ตั้งใจ

ใหญ่จัง!

ขาวจัง!

“พี่เซียวเซียว ไปใส่เสื้อผ้าก่อนเถอะ เรื่องนี้ค่อยคุยกันทีหลัง” เย่ชิวเอ่ยเตือน

หนานกงเซียวเซียวปรายตามองเย่ชิวอย่างออดอ้อนทีหนึ่ง ก่อนหมุนตัวเข้าไปในห้องเพื่อแต่งตัว

“เข้ามาข้างในเถอะ” เย่ชิวดึงเด็กหญิงให้เดินเข้ามาในห้อง

เด็กหญิงซ่อนตัวอยู่หลังเย่ชิว คอยชำเลืองมองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างอยากรู้อยากเห็น แววตายังเต็มไปด้วยความระแวง

“ที่นี่คืออาณาเขตของข้า ไม่ต้องตึงเครียดขนาดนั้น” เย่ชิวปลอบ

ไม่นานหนานกงเซียวเซียวก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้องนอน ทั้งคนกลับดู端庄สง่างามขึ้นมาทันตา แล้วถามว่า

“ท่านเจ้าหอ เด็กคนนี้เรื่องมันเป็นมายังไงกันหรือ?”

เย่ชิวอธิบายว่า

“ข้าเก็บนางได้ที่เมืองหลิงอิน นางชื่อ…เอ่อ ยังไม่ได้บอกชื่อข้าเลย”

“เจ้า ชื่ออะไร?” เย่ชิวหันไปถามเด็กหญิง

เด็กหญิงรีบก้มหน้า สองมือบีบชายเสื้อแน่น ไม่ยอมปริปากพูด

จากนั้นเย่ชิวจึงเล่ารายละเอียดคร่าว ๆ ให้ฟัง ตั้งแต่พวกเขาไปพบสี่เมืองร้าง จนกระทั่งเจอเด็กหญิงคนนี้

พอฟังจบ หนานกงเซียวเซียวก็ถอนหายใจเบา ๆ

“ดูท่าแล้วก็คงเป็นเด็กน่าสงสารอีกคนหนึ่ง”

“ยัยหนู ไม่ต้องกลัวนะ ต่อไปที่นี่จะเป็นบ้านของเจ้า”

“พี่จะคุ้มให้เอง”

เด็กหญิงเงยหน้ามองหนานกงเซียวเซียวในที่สุด

“พี่เซียวเซียวพูดถูกแล้ว เจ้าคิดซะว่าที่นี่คือบ้านของเจ้า พี่เขาจะคุ้มให้เจ้าเอง ที่นี่ไม่มีใครกล้ารังแกเจ้า” เย่ชิวหันไปบอกเด็กหญิง

หนานกงเซียวเซียวพยักหน้า แล้วหันไปยิ้มให้เด็กหญิง

“เด็กคนนี้น่าสงสารจริง ๆ ข้าขอพาไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้สะอาดหน่อยแล้วกันนะ”

“รบกวนด้วย” เย่ชิวเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง

“กับข้ายังจะเกรงใจกันอีกหรือ” หนานกงเซียวเซียวพูดจบก็เดินมาจับแขนเด็กหญิง เอ่ยว่า

“ไปกับพี่เถอะ”

เด็กหญิงยังจับแขนเย่ชิวไว้แน่น สายตายังมองเขาไม่วาง

“พี่เซียวเซียวคือคนที่สนิทกับข้าที่สุด ฟังที่นางบอกเถอะ” เย่ชิวปลอบ

เด็กหญิงจึงยอมปล่อยแขนเย่ชิว แล้วตามหนานกงเซียวเซียวไปอาบน้ำ

หลังทั้งสองคนออกไปแล้ว เย่ชิวเดินไปยืนที่หน้าต่าง มองดูเมืองหลวงอันครึกครื้นด้านนอก แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล

เรื่องชาวเมืองในสี่นครที่หายตัวไปอย่างลึกลับ ทำให้เขารู้สึกวางใจไม่ได้

“ไม่รู้เลยว่า บรรดาชาวบ้านที่เคยอาศัยอยู่ในสี่นครนั้น ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหนกันแน่ ยังมีชีวิตอยู่หรือว่าตายไปแล้ว?”

เวลาผ่านไปร่วมครึ่งชั่วโมงเต็ม

หนานกงเซียวเซียวจึงจูงมือเด็กหญิงออกมาจากห้องนอน