บทที่ 2975: ต่ออายุขัย!

"ได้" หนานกงเซียวเซียวตอบตกลงทันที

"อ้อ จริงสิ ให้คนคอยจับตาข่าวของรุ่นอาวุโสตูกูด้วยนะ ผมยังอยากรู้เลยว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?" เย่ชิวเอ่ย

ผ่านมา这么久แล้วยังไม่มีข่าวของตูกูอู๋ตี๋เลย เขาอดเป็นห่วงไม่ได้

หนานกงเซียวเซียวพูดว่า "เรื่องนี้ฝากฉันจัดการเถอะ พอมีข่าวเมื่อไหร่ ฉันจะแจ้งนายทันที"

เย่ชิวเอ่ยอีกครั้งว่า "พี่เสี่ยวเซียว เดี๋ยวผมต้องไปต่ออายุขัยให้ลุงหลินกับเทียนจี วันนี้คงอยู่เป็นเพื่อนไม่ได้"

ได้ยินแบบนั้น บนใบหน้าของหนานกงเซียวเซียวก็ฉายแววหม่นน้อยใจ เอ่ยถามว่า "แล้วตอนกลางคืนล่ะ?"

เย่ชิวไม่ตอบ

สีหน้าของหนานกงเซียวเซียวก็ยิ่งหม่นลงไปอีก "กลางคืน นายต้องไปอยู่กับหนิงอันเหรอ?"

เย่ชิวตอบว่า "หนิงอันเพิ่งขึ้นนั่งบัลลังก์ใหม่ ๆ แรงกดดันเยอะ คืนนี้ผมต้องไปเปิดใจคุยกับนางหน่อย"

เปิดใจคุย?

ฮึ เปิด…ใช้งานยังจะสมเหตุผลกว่า

หนานกงเซียวเซียวฮึเบา ๆ อย่างน่ารัก แล้วพูดว่า "สวามี ในเมื่อนายวันนี้อยู่กับฉันไม่ได้ งั้นคราวนี้ฉันขอติดหนี้ไว้ ครั้งหน้าค่อยชดเชยให้พร้อมกัน"

เย่ชิวรับปากทันที "ไม่มีปัญหา"

หนานกงเซียวเซียวว่า "สิบครั้ง?"

เย่ชิวแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ "คูณสองก็ยังไหว"

หนานกงเซียวเซียวเบิกตากว้างในทันที ใจคิด สวามีไปเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?

ฉวยจังหวะที่หนานกงเซียวเซียวกำลังเหม่อ เย่ชิวหันไปบอกเสี่ยวเตี๋ยว่า "เสี่ยวเตี๋ย ช่วงนี้พี่มีเรื่องต้องจัดการ เธออยู่ที่นี่ไปก่อนนะ พี่เสี่ยวเซียวจะดูแลเธอให้ เธอต้องเชื่อฟังพี่เขารู้ไหม?"

เสี่ยวเตี๋ยพยักหน้าเบา ๆ

"พี่เสี่ยวเซียว ผมขอตัวไปจัดการธุระก่อนนะ" เย่ชิวพูดจบก็หันหลังเดินลงบันไดไป

พอเขาเพิ่งลงมาถึงชั้นหนึ่ง ก็ได้ยินจางเหมยเจินเหรินกำลังโม้โอ้อวดใส่หนิวต้าลี่ เล่นเอาหนิวต้าลี่นั่งเหม่ออ้าปากค้าง

"ต้าลี่啊 คราวนี้ที่เจ้าไม่ได้ไปเขตต้องห้ามแห่งชีวิตกับพวกเรา น่าเสียดายจริง ๆ!"

"เจ้าไม่รู้หรอก ข้างในเต็มไปด้วยอัจฉริยะทั้งนั้น ไอ้เจ้าลูกกระต่ายนั่นยังรับอัจฉริยะมาเป็นลูกน้องตั้งสองคนแน่ะ"

"คราวนี้ข้าได้แสดงฝีมือเต็มที่ ชกเป่ยหมิงหวัง เตะร่างเทพไร้เทียมทาน สังหารผู้อาวุโสถังเหมิน ปราบยอดฝีมือฮวงจินเจียจู๋ สะใจจน...โอย พูดแล้วมัน—"

แค่ก ๆ!

เย่ชิวกระแอมสองที

"อาจารย์!" หนิวต้าลี่รีบลุกขึ้น ยกมือคารวะเย่ชิวทันที

เย่ชิวพยักหน้าเล็กน้อย สายตากวาดไปทางจางเหมยเจินเหริน คนหลังก็ถึงกับใจฝ่อ

"เอ่อ งั้นข้าไปหาที่นวดเท้าดีกว่า พวกเจ้าคุยกันต่อเถอะ" จางเหมยเจินเหรินพูดจบ ก็เผ่นไปเหมือนควันจาง ๆ

"ไปแล้ว?" หนิวต้าลี่บ่นอย่างเสียดาย "ผมยังฟังไม่จุใจเลย"

"เหล่าโต้วซี น่ะโม้ล้วน ๆ อย่าไปเชื่อ" เย่ชิวถามต่อ "แล้วต้าหนิวพวกเขาล่ะ?"

"อยู่ที่สวนหลังบ้าน" หนิวต้าลี่ตอบ

ทันใดนั้น เย่ชิวก็พาหนิวต้าลี่ไปที่สวนหลังบ้าน

พอมองแวบแรก สวนหลังบ้านกว้างขวางมาก บรรยากาศดี แถมเงียบสงบน่านั่ง

หลินเสี่ยวเหนียวถามว่า "ชางเซิง พวกเรายังต้องเตรียมอะไรอีกไหม?"

"ไม่ต้องเตรียมอะไรทั้งนั้น" เย่ชิวพูด "คุณอา เทียนจี พวกท่านนั่งลงก่อนเถอะ"

หลินเสี่ยวเหนียวกับม่อเทียนจีรีบทรุดตัวนั่งขัดสมาธิกับพื้น

"ต้าหนิว ต้าลี่ พวกเจ้าสองคนไปเฝ้าอยู่ข้างนอก ห้ามให้ใครเข้ามารบกวนเรา" เย่ชิวกำชับ

"ครับ!" หนิวต้าลี่กับหลินต้าหนiaoรับคำ แล้วแยกกันไปเฝ้าประตูหน้าและประตูหลัง

ก่อนอื่น เย่ชิวเด็ดใบของต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำออกมาสี่ใบ แบ่งให้ม่อเทียนจีกับหลินต้าหนiaoคนละสองใบ ให้พวกเขากลืนกินลงไปก่อน

จากนั้น เย่ชิวก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แววตาเริ่มจริงจังขึ้น