บทที่ 2987: ตอน: เก็บตกไม่คาดฝัน

สีหน้าของเย่ชิวมืดครึ้มขึ้นมาทันที

เขารู้จักจางเหมยเจินเหรินดีเกินไป ไอ้คนเฒ่านี่ตั้งใจไปหาไข่มุกชัด ๆ

อู่เชียนฟานชี้ไปยังแผ่นหลังของจางเหมยเจินเหรินที่กำลังเดินห่างออกไป “ท่านจอมเต๋า เขา…”

“ช่างเขาเถอะ พวกเราสืบก่อน” เย่ชิวพูด “เมืองหมิงจูไม่ใหญ่ เราแยกกันเดินคนละทาง ครึ่งชั่วยามให้ไปรวมกันที่จวนเจ้าเมือง”

“ได้” อู่เชียนฟานพยักหน้ารับ

เย่ชิวกำชับว่า “สามเมืองก่อนหน้านี้เราไม่ได้อะไรเลย ตอนนี้เมืองหมิงจูเป็นความหวังสุดท้าย เพราะงั้นตอนค้นให้ละเอียดหน่อย”

อู่เชียนฟานว่า “ไม่ต้องห่วงหรอกหัวหน้า ฉันรู้ว่าควรทำยังไง”

“ลุยกัน!” เย่ชิวว่าแล้วก็เป็นคนแรกที่ออกไปตามหาบ่งชี้

ครึ่งชั่วยามต่อมา

จวนเจ้าเมือง

เย่ชิวกับอู่เชียนฟานมาพบกันแล้ว

“เป็นไงบ้าง เจอเบาะแสอะไรไหม?” อู่เชียนฟานถาม

เย่ชิวส่ายหน้า

อู่เชียนฟานถอนหายใจ “ทางผมก็ไม่เจออะไรเหมือนกัน ถามพวกองครักษ์ประจำวังแล้ว เขาบอกว่าค้นเมืองหมิงจูทั้งในทั้งนอกมาหมดแล้ว ก็ยังไม่เจอเบาะแสอะไรเลย”

“แล้วไอ้เหล่าโต้วซีล่ะ?” เย่ชิวถาม

อู่เชียนฟานตอบ “ตอนผมกลับมาที่จวนเจ้าเมือง เห็นท่านจอมเต๋ายังอยู่ที่ภูเขาไข่มุก ดูท่าทางแล้ว น่าจะไปหาไข่มุกจริง ๆ”

สีหน้าเย่ชิวมืดลงไปอีก ด่าสบถออกมา “แม่งเอ๊ย ไอ้เหล่าโต้วซีคนเฒ่าไม่น่าไว้ใจนี่ พวกเรามาทำเรื่องเป็นเรื่องเป็นราวกันแท้ ๆ ส่วนเขาล่ะ ดีเลย รีบแจ้นไปหาไข่มุกก่อนใครเพื่อน”

“ผมก็รู้ล่ะ เจอของวิเศษทีไรเขาแทบเดินต่อไม่ไหว วันนี้ผมไม่จัดนิสัยเสีย ๆ นี่ให้เขาสักหน่อยไม่ได้แล้ว”

พูดจบ เย่ชิวควักแส้ปราบเทพออกมา มุ่งหน้าตรงไปยังภูเขาไข่มุกทันที

อู่เชียนฟานกลัวว่าเย่ชิวจะโมโหจนฟาดจางเหมยเจินเหรินจนเป็นอะไรไป จึงรีบตามไปพลางเกลี้ยกล่อมว่า “จริง ๆ แล้ว ต่อให้ท่านจอมเต๋าตามมาช่วยเราหา ก็ใช่ว่าจะหาเบาะแสเจออยู่ดีนะ”

“ถึงนิสัยนี้ของท่านจอมเต๋าจะไม่ดี แต่ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ได้ไข่มุกติดมือกลับไปบ้าง สำหรับเขาก็ไม่เสียเที่ยวหรอก”

“อีกอย่าง ท่านจอมเต๋าอายุก็มากแล้ว มันก็รับแส้ปราบเทพของนายไม่ไหวนะ!”

เย่ชิวได้ยินดังนั้น ฝีเท้าก็ชะงักไปนิด ก่อนจะฮึดฮัด “ฮึ เขาแก่มากแล้วงั้นเหรอ? แล้วทำไมยังติดเล่นขนาดนี้? คนเกือบยี่สิบล้านหายตัวไป ไม่รู้เป็นตายร้ายดี ไม่มีแม้แต่เงาของเบาะแส ส่วนเขากลับคิดว่าที่นี่เป็นสนามล่าขุมทรัพย์”

“ไม่ต้องห่วง ผมแค่ให้เขาจำใส่กะโหลกเท่านั้นแหละ ไม่ได้จะฟาดให้ตาย”

ไม่นาน สองคนก็มาถึงเชิงเขาภูเขาไข่มุก

มองจากไกล ๆ ก็เห็นจางเหมยเจินเหรินก้มตัวอยู่กลางกองหินระเกะระกะ ค่อย ๆ คุ้ยหินทีละก้อน เป็นพัก ๆ ก็หยิบไข่มุกเม็ดกลมมันขึ้นมาดู พลิกเล่นอยู่ในฝ่ามือ สีหน้าเคลิ้มหลงใหล

เย่ชิวเห็นดังนั้น ไฟโทสะก็พุ่งปรี๊ด ก้าวยาว ๆ เดินเข้าไป ตะโกนลั่นว่า “ไอ้เหล่าโต้วซี ทำอะไรอยู่นั่น! พวกเรามาหาเบาะแส ไม่ได้มาเก็บไข่มุก!”

จางเหมยเจินเหรินสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงเย่ชิว ไข่มุกในมือแทบจะหลุดร่วงลงพื้น เขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นเย่ชิวกับอู่เชียนฟาน ก็รีบยิ้มแห้ง ๆ

“โธ่ ไอ้เด็กเวร พวกเจ้ามาแล้วเหรอ? ดูสิ ไข่มุกพวกนี้สวยจะตาย ข้ากว่าจะหาได้แต่ละเม็ดลำบากนะ” จางเหมยเจินเหรินพูดไปก็ทำท่าจะยื่นไข่มุกในมือมาอวดเย่ชิว

เย่ชิวหน้าดำคล้ำ คว้าไข่มุกจากมือจางเหมยเจินเหรินมาปั้งเดียว แล้วเหวี่ยงทิ้งลงพื้นอย่างแรง ตวาดลั่น “ไอ้เหล่าโต้วซี รู้ตัวไหมว่าตอนนี้เราอยู่ในสภาพไหน!”

“คนเกือบยี่สิบล้าน หายตัวไปแบบไร้เงา ไม่เจอทั้งเป็นไม่เห็นทั้งตาย แล้วเจ้ากลับยังมีอารมณ์มาเก็บไข่มุก ยังพอมีความสำนึกอยู่บ้างไหมหา!”

จางเหมยเจินเหรินโดนปฏิกิริยาของเย่ชิวทำเอาตกใจจนหน้าถอดสี รอยยิ้มหายวับไปทันที เอ่ยเสียงแผ่วปนแหยงว่า “ข้ารู้ ข้ารู้ แต่ข้าก็ไม่ได้เที่ยวเล่นเปล่า ๆ นะ ระหว่างหาไข่มุก ข้าก็คอยสังเกตสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ไปด้วย เผื่อจะเจอเบาะแสอะไรเข้า”