บทที่ 2988: กำลังเดียวพิชิตหมื่นวิชา

สายตาของเย่ชิวกับอู่เชียนฟานจับจ้องไปยังถ้ำใต้ดินมืดทะมึนพร้อมกัน ความรู้สึกสะท้านแปลก ๆ พลุ่งขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว

ถ้ำใต้ดินแห่งนี้เมื่อก่อนถูกยอดเขาบังเอาไว้ เพิ่งจะมาเผยโฉมก็เพราะโดนแส้ปราบเทพทำลาย จึงยิ่งดูน่าพิศวงลึกลับขึ้นไปอีก

“หัวหน้า ดูถ้ำใต้ดินนั่นสิ ตอนพวกเราค้นกันเมื่อกี้ยังไม่เห็นเลยสักนิด” อู่เชียนฟานเอ่ย

เย่ชิวขมวดคิ้ว “ถ้ำใต้ดินโผล่มาแบบพิกลขนาดนี้ นายว่า…จะเกี่ยวกับเผ่ามิ่งไหม?”

อู่เชียนฟานว่า “เกี่ยวไม่เกี่ยว ลงไปดูก็รู้”

“เหล่าโต้วซี แกลงไปสำรวจก่อน” เย่ชิวพูดขึ้น

“สำรวจอะไร?” จางเหมยเจินเหรินทำหน้ามึนงง

เย่ชิวด่า “ตาบอดรึไง ถ้ำใต้ดินเบ้อเริ่มขนาดนั้น มองไม่เห็นหรือ?”

“ถ้ำใต้ดิน?” จางเหมยเจินเหรินกวาดตามองสองสามรอบ แล้วถาม “ถ้ำใต้ดินอยู่ตรงไหน?”

หืม?

เย่ชิวกับอู่เชียนฟานสบตากัน

“อะไรยังไงกัน ดูท่าทางท่านจางเหมยเจินเหรินก็ไม่เหมือนโกหกนะ หรือว่าเขาจะมองไม่เห็นถ้ำใต้ดินจริง ๆ ?”

อู่เชียนฟานนึกไม่ออก เพราะในสายตาของเขากับเย่ชิว ถ้ำใต้ดินนั่นมีอยู่ชัด ๆ

จังหวะนั้นเอง จางเหมยเจินเหรินก็ขยับเข้ามาใกล้ ถามว่า “เจ้าหนูนี่ เมื่อกี้เจ้าพูดถึงถ้ำใต้ดิน ถ้ำอะไรนะ? ตรงไหนมีถ้ำใต้ดิน?”

เย่ชิวชี้ไปที่ถ้ำใต้ดิน “ตรงนั้น”

จางเหมยเจินเหรินมองตามทีหนึ่ง กลับไม่เห็นอะไรเลย จากนั้นเขาก็ขยับมายืนบังหน้ากับเย่ชิว แล้วอยู่ ๆ ก็พบว่าเบื้องหน้าตัวเอง มีถ้ำใต้ดินโผล่ขึ้นมาจริง ๆ

“อืม?”

จางเหมยเจินเหรินอุทานเบา ๆ “แปลกจริงนะ ต้องยืนมุมเดียวกับพวกเจ้าถึงจะมองเห็นถ้ำใต้ดิน เมื่อกี้ตำแหน่งที่ข้ายืน มองยังไงก็ไม่เห็นถ้ำเลยสักนิด”

“มีเรื่องประหลาดแบบนี้ด้วย?” เย่ชิวกับอู่เชียนฟานถึงกับตะลึง

ทั้งสองลองทดลองกันอยู่พักหนึ่ง ก็พบว่าเป็นอย่างที่จางเหมยเจินเหรินบอกจริง ๆ ต้องมายืนตรงจุดที่พวกเขาอยู่เท่านั้น ถึงจะมองเห็นถ้ำใต้ดิน

ถ้าขยับเปลี่ยนมุมไปอีกด้าน สิ่งที่เห็นจะเป็นแค่พื้นราบโล่ง ๆ เท่านั้นเอง

“น่าสนใจดีนี่” ดวงตาของเย่ชิวหรี่ลงเล็กน้อย

อู่เชียนฟานว่า “ดูท่าถ้ำใต้ดินนี่ไม่ธรรมดาแน่”

“ภูเขาไข่มุกขึ้นชื่อเรื่องไข่มุก ไม่แน่ว่าข้างในถ้ำอาจจะมีไข่มุกซุกอยู่ก็ได้” เย่ชิวเอ่ยพลางเหลือบตามองจางเหมยเจินเหรินแวบหนึ่ง

พอจางเหมยเจินเหรินได้ยิน แววตาก็วาบร้อนขึ้นมาทันที “ถ้ำนี้ซ่อนตัวแนบเนียนขนาดนี้ ไม่แน่ว่าอาจเกี่ยวกับเผ่ามิ่งก็เป็นได้ เจ้าหนูนี่ พวกเจ้าอยู่ตรงนี้อย่าขยับ ข้าจะลงไปดูให้เอง”

อู่เชียนฟานยังไม่ค่อยสบายใจ “ท่านจางเหมยเจินเหริน ให้ผมลงไปกับท่านดีกว่า!”

“ไม่ ๆ ข้าคนเดียวพอ” จางเหมยเจินเหรินรีบปฏิเสธทันควัน

ล้อเล่นน่า ถ้าข้างล่างมีไข่มุกจริง ใครเห็นก็ต้องมีส่วนแบ่ง เขายังจะต้องแบ่งครึ่งให้อู่เชียนฟานอีกเรอะ

“เหล่าโต้วซี ระวังตัวด้วยล่ะ” เย่ชิวกำชับ

“วางใจเถอะ ข้ามีศาสตราจักรพรรดิคุ้มกาย ถ้ำใต้ดินแค่นี้จะทำอะไรข้าได้” จางเหมยเจินเหรินพูดจบก็รีบก้าวไปยืนหน้าปากถ้ำใต้ดินทันที

แล้วในวินาทีถัดมา

ร่างของเขาก็แข็งทื่อราวกับเสาไม้ต้นหนึ่ง ขยับตัวไม่ไหว

“ท่านจางเหมยเจินเหริน เป็นอะไรไป?” อู่เชียนฟานถามขึ้น

จางเหมยเจินเหรินหันหน้ากลับมา ยิ้มย่ำแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ “ถ้ำใต้ดินมันหายไปแล้ว”

เย่ชิวกับอู่เชียนฟานมองตาม ก็เห็นถ้ำใต้ดินยังอยู่ดีตรงนั้น

“เหล่าโต้วซี ถ้าไม่กล้าลงไปก็บอกมาตรง ๆ แกก็แก่จะลงโลงอยู่แล้ว ยังจะคิดโกหกอีกเหรอ” เย่ชิวว่า

จางเหมยเจินเหรินพูดอย่างจนใจ “ข้าไม่ได้โกหกจริง ๆ ถ้ำใต้ดินมันหายไปจริง ๆ นะ”

“จะเป็นไปได้ยังไง?” เย่ชิวพูดพลางยกเท้าจะเดินเข้าไปใกล้ถ้ำใต้ดิน

แต่ทันทีที่เขาเดินมาถึงข้าง ๆ จางเหมยเจินเหริน ถ้ำใต้ดินนั่นก็หายวับไปจากสายตาอย่างลึกลับ