บทที่ 2990: สังหารสัตว์ร้าย

สัตว์ร้ายนั่นพุ่งใส่เย่ชิวทั้งสามอย่างฉับพลัน

ทันใดนั้น กลิ่นอายดุร้ายก็ซัดใส่หน้า รุนแรงราวกับยอดเขาถล่มลงมา แทบทำให้หายใจไม่ออก

จางเหมยเจินเหรินกับอู่เชียนฟานหน้าถอดสี

ส่วนเย่ชิวกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง เขายืนอยู่กับที่ไม่ไหวติง ตะโกนใส่จางเหมยเจินเหรินว่า

“เหล่าโต้วซี สัตว์ร้ายนี่ฝากไว้ให้แก จอย่าให้ข้าผิดหวังล่ะ!”

โธ่เว้ย!

ก็รู้อยู่แล้วว่าไอ้สัตว์ร้ายตัวนี้มันโคตรเก่ง แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญไร้เทียมทานทั่วไปยังสู้มันไม่ได้ แล้วข้าจะไปมีปัญญารับมือมันได้ยังไงกัน!

จางเหมยเจินเหรินได้ยินแล้วมุมปากกระตุก นึกจะถอยกรูด ทว่าก็ได้ยินเสียงเย่ชิวดังขึ้นอีก

“เหล่าโต้วซี แกเป็นถึง掌教ของภูเขาหลงหู่ เป็นถึงยอดนักทำนายสวรรค์ ถ้าถึงกับจัดการแค่สัตว์เดรัจฉานตัวเดียวไม่ได้ คนเขาไม่หัวเราะเยาะแกรึไง”

“เชื่อมั่นในตัวเองหน่อย อย่าให้เจ้าฟานดูถูกเอา”

“สู้เต็มที่เข้าไว้ เดี๋ยวข้าคอยคุมเชิงให้เอง”

จางเหมยเจินเหรินจนปัญญา ได้แต่ฝืนใจพุ่งเข้าไป

“ฮึ เจ้ากระต่ายตัวแสบ ดูให้ดี!” จางเหมยเจินเหรินฮึดฮัดทีหนึ่ง จากนั้นสองมือก็ร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ปากพึมพำสะกดคาถา แสงสว่างเจิดจ้าสายแล้วสายเล่าพุ่งออกจากมือเขา แปรเปลี่ยนเป็นสายฟ้าวิ่งวูบวาบ พุ่งเข้าใส่สัตว์ร้ายนั่น

สัตว์ร้ายนั่นดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม ร่างมหึมาสะท้านวาบ หมอกสีเทาเข้มข้นก็ปะทุออกมาคลุมทั่วร่าง ราวกับมีโล่ป้องกันชั้นหนาหุ้มอยู่ ผลักสายฟ้ากระเด็นออกไปทีละสาย

“เฮ้ พอมีของอยู่เหมือนกันนี่หว่า!”

จางเหมยเจินเหรินเห็นเข้าไม่เพียงไม่ท้อ กลับควักยันต์เวทกำมือหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ฝ่ามือสะบัดทีเดียว ยันต์เวทเหล่านั้นก็ลอยคว้างราวผีเสื้อร่อน ก่อนจะกลายเป็นการโจมตีคมกริบพุ่งเข้าใส่สัตว์ร้ายนั่นอีกระลอก

คราวนี้สัตว์ร้ายนั่นรับมือแทบไม่ทัน ยันต์เวทหลายแผ่นฟาดใส่ลำตัวมันเต็ม ๆ ระเบิดเป็นประกายไฟสะบัดวูบ

ทว่าเกล็ดบนตัวมันกลับแข็งราวเหล็กกล้า ถึงจะเจ็บแสบไม่น้อย แต่ก็ไม่อาจทำร้ายมันได้ถึงตาย

“เหล่าโต้วซี งัดของจริงออกมาซะ จะได้จบ ๆ เร็วหน่อย” เย่ชิวตะโกนบอกอยู่ข้าง ๆ

จางเหมยเจินเหรินได้ยินก็ล้วงหยิบแผ่นอิฐสีดำด้านที่ดูธรรมดาสามัญออกมาจากแขนเสื้อ

“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน รับนี่ไป!” จางเหมยเจินเหรินตะโกนลั่น ขว้างอิฐในมือกระแทกใส่สัตว์ร้ายนั่นอย่างสุดแรง

อิฐพุ่งเป็นเส้นโค้งพิลึกในอากาศ รวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ ก่อนจะฟาดเต็มแรงใส่หัวสัตว์ร้ายนั่น

ปัง!

เสียงดังสนั่น

ร่างมหึมาของสัตว์ร้ายถึงกับโงนเงน หัวของมันปรากฏรอยแตกเป็นทาง หมอกสีเทาพวยพุ่งออกมาจากรอยแตกนั้น

“ทำได้ดี!” เย่ชิวเห็นแล้วก็อดโห่เชียร์ไม่ได้

ทว่าเจ้าสัตว์ร้ายนั่นกลับเดือดดาลสุดขีด มันคำรามลั่น ดวงตาแดงก่ำอำมหิต อ้าปากกว้างราวปากปล่องนรก พุ่งใส่จางเหมยเจินเหรินอย่างดุเดือด

จางเหมยเจินเหรินเห็นดังนั้น ใจหายวาบ รู้ได้ทันทีว่าสัตว์ร้ายตัวนี้คลุ้มคลั่งแล้ว หากปล่อยไว้ต้องรีบจัดการให้จบโดยเร็ว

คิดได้ดังนั้น เขาก็กัดฟัน สะบัดข้อมือทีหนึ่ง ดาบอ่อนสีแดงฉานเล่มหนึ่งก็ปรากฏในมือ แสงเย็นยะเยือกวาบออกมา

นั่นคือดาบปราบปีศาจ

“ฆ่า!” จางเหมยเจินเหรินตะโกนลั่น ดาบปราบปีศาจในมือราวกับกลายเป็นสายฟ้าสายหนึ่ง พุ่งเข้าปะทะการโจมตีของสัตว์ร้ายตรง ๆ

เคร้ง!

ดาบปราบปีศาจปะทะกับกรงเล็บแหลมคมของสัตว์ร้าย เกิดเสียงโลหะกระทบกันสนั่นหวั่นไหว เปลวไฟแตกกระเซ็น

จางเหมยเจินเหรินอาศัยแรงสะท้อนจากการปะทะครั้งนั้น พุ่งตัวกระโจนขึ้นไป คร่อมบนหลังสัตว์ร้ายได้อย่างแม่นยำ ดาบปราบปีศาจในมือแทงจมดึกลงไปที่ลำคอมันอย่างแรง

สัตว์ร้ายร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ดิ้นพล่านสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะเหวี่ยงจางเหมยเจินเหรินให้ตกจากหลัง

ทว่าจางเหมยเจินเหรินกลับเกาะแน่นราวกับถูกตอกตะปูตรึงอยู่บนหลังมัน ไม่มีทีท่าว่าจะหลุด

“เหล่าโต้วซี เร็วเข้า ซัดทีเด็ดมันเลย!” เย่ชิวตะโกนเตือนจากด้านข้าง

จางเหมยเจินเหรินได้ยิน แววตาก็ฉายแสงเด็ดเดี่ยว เขาระดมพลังชี่ทั้งร่างหลอมรวมเข้าสู่ดาบปราบปีศาจ กระชากดาบออกจากลำคอมัน แล้วฟันแทงลงไปที่กะโหลกของสัตว์ร้ายนั่นอย่างสุดแรง

“หืม? ทำไมเหมือนจะไม่มีวิญญาณแท้เลยล่ะ?”

เขากำลังงุนงงอยู่พอดี ร่างมหึมาของสัตว์ร้ายนั่นก็สั่นสะท้านวูบ จากนั้นก็ล้มโครมลงกับพื้น ฝุ่นดินปลิวฟุ้ง