บทที่ 2991: ค่ายเวทย์ส่งตัว

แต่เดิมจางเหมยเจินเหรินนึกว่าสัตว์ร้ายตัวนี้แข็งแกร่งกว่าราชานักบุญไร้เทียมทานทั่ว ๆ ไปเสียอีก เพราะอย่างนั้นพอฆ่ามันได้ เขาก็ยังยืดอกภูมิใจอยู่เลย

ที่ไหนได้ เย่ชิวดันหลอกเขา

ที่จริงสัตว์ร้ายตัวนี้ก็แค่แข็งแกร่งกว่าราชานักบุญธรรมดานิดหน่อยเท่านั้น ทำเอาความภาคภูมิใจในใจของจางเหมยเจินเหรินหายวับไปในพริบตา

เขาถลึงตาใส่เย่ชิว โมโหจนแทบระเบิดแต่ก็ได้แค่กลืนคำไว้ในท้อง จากนั้นเลยจำใจหันไปลงกับศพของสัตว์ร้ายแทน

“แม่งเอ๊ย ไอ้เดรัจฉานตัวเดียวทำให้ข้าบาดเจ็บ ของขึ้นฉิบหาย...”

จางเหมยเจินเหรินง้างเท้าถีบใส่ลำตัวสัตว์ร้ายเต็มแรง

ปัง!

“โอ๊ย!”

วินาทีถัดมา จางเหมยเจินเหรินก็โดดกะเผลกขึ้นมา กอดเท้าตัวเองไว้ หน้าเบี้ยวคดด้วยความเจ็บแปลบ

เกล็ดเกราะบนตัวสัตว์ร้ายนั้นแข็งเป็นพิเศษ ราวกับแผ่นเหล็กแผ่นหนึ่ง

อู่เชียนฟานเห็นเข้าก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ แอบหลุดขำออกมา

“หัวเราะห่าอะไร!” จางเหมยเจินเหรินด่า “ถ้าไม่ใช่เพื่อพวกเจ้า ข้าจะต้องถ่อมาถึงสถานที่อัปมงคลนี่รึไง!”

อู่เชียนฟานว่า “ท่านเต๋าจารย์ว่าก็มีเหตุผล งั้น...ให้ผมนวดเท้าให้ไหม?”

“ไสหัวไป!” จางเหมยเจินเหรินพูดจบก็สะบัดข้อมือ ดาบปราบปีศาจฟันผ่าท้องของสัตว์ร้ายนั่นออกเป็นทาง

ต่อจากนั้น เขาล้วงมือทั้งสองเข้าไปในท้อง แล้วควักเอาแก่นพลังภายในลูกหนึ่งที่ชุ่มโชกเลือดออกมา

“ฮึ ต่อให้เจ้าทำให้ข้าบาดเจ็บ แต่สุดท้ายแก่นพลังภายในของเจ้าก็ยังตกอยู่ในมือข้าอยู่ดี”

จางเหมยเจินเหรินประคองแก่นพลังภายในที่ชุ่มเลือดลูกนั้นไว้ในสองมือ แววตาฉายแสงละโมบออกมาแวบหนึ่ง

แก่นพลังภายในลูกนี้อัดแน่นไปด้วยสาระสำคัญและพลังตลอดชีวิตของสัตว์ร้าย สำหรับผู้ฝึกบำเพ็ญแล้ว นับว่าเป็นของบำรุงชั้นเลิศไร้ที่ติ

เขาเลียริมฝีปาก หันไปถามอู่เชียนฟานว่า “จะกินไหม?”

อู่เชียนฟานส่ายหัวแรง ๆ แค่มองก็แทบจะพะอืดพะอมแล้ว

“งั้นข้าคงไม่เกรงใจล่ะนะ” จางเหมยเจินเหรินยกแก่นพลังภายในขึ้นจ่อริมฝีปาก สูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง จากนั้นก็กลืนลงไปคำเดียวหมด

พอแก่นพลังภายในเข้าปากก็ละลายหายไปทันที พลังก้อนใหญ่มหาศาลก็พลุ่งพล่านทั่วร่างเขา ราวกับจะทะลวงเส้นลมปราณจนแตกกระจุย

“อืม...” จางเหมยเจินเหรินครางเฮือก ใบหน้าแดงก่ำในฉับพลัน เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน เห็นได้ชัดว่ากำลังฝืนกดพลังบ้าคลั่งสายนี้ลงอย่างสุดกำลัง

เขานั่งขัดสมาธิลง มือทั้งสองร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว เริ่มโคจรพลังปรับกลั่นพลังในแก่นพลังภายในลูกนั้น

“หัวหน้า จะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” อู่เชียนฟานถามอย่างกังวล

“ไม่หรอก” เย่ชิวตอบจบก็หันไปตรวจดูสภาพศพของสัตว์ร้าย

เวลาไหลผ่านไปทีละวินาที

ราวหนึ่งก้านธูปให้หลัง

สีหน้าของจางเหมยเจินเหรินค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาเจือแสงยินดีระยับ

“ฮ่า ๆ ๆ สมกับเป็นแก่นพลังภายในของสัตว์ร้าย พลังนี่ช่างร้ายกาจจริง ๆ!” จางเหมยเจินเหรินลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนตัวอย่างอารมณ์ดี ดูคึกคักห้าวหาญขึ้นมาทันตา

อู่เชียนฟานสะดุ้ง เขารู้สึกได้ชัดเจนว่ารัศมีพลังบนตัวจางเหมยเจินเหรินเพิ่มขึ้นมาอีกขั้นใหญ่

“ทะลวงด่านแล้วเหรอ?” อู่เชียนฟานถาม

จางเหมยเจินเหรินว่า “ก็ไม่ได้ถึงกับทะลวงอะไรหรอก ยังห่างจากราชานักบุญไร้เทียมทานอยู่อีกแค่ครึ่งก้าว”

อู่เชียนฟานได้ยินแล้วมุมปากกระตุก

ก็แค่...

นี่จะอวดเก่งให้มันได้มากกว่านี้อีกหน่อยไหมเนี่ย?

รู้อย่างนี้แต่แรกว่าแก่นพลังของสัตว์ร้ายจะแรงขนาดนี้ เมื่อกี้กัดฟันกลั้นความขยะแขยงกินไปสักหน่อยก็ดีแล้ว

ในจังหวะนั้นเอง เย่ชิวก็อุทานขึ้นมา “หืม? สัตว์ร้ายตัวนี้กลับไม่มีวิญญาณแท้ แต่ยังมีพลังร้ายกาจขนาดนี้ น่าสนใจดีนะ”

“ถ้ามันมีวิญญาณแท้ ป่านนี้โดนข้าจัดการไปนานแล้ว” จางเหมยเจินเหรินว่า “ไม่นึกเลยว่าพลังของมันจะไปกองอยู่ที่แก่นพลังภายในทั้งหมด แบบนี้สัตว์ร้ายของเผ่ามิ่งล้วนฝึกกันอย่างนี้หมดหรือไง?”

เย่ชิวว่า “ช่างมันก่อนเถอะ มาดูแท่นบูชาโบราณนี่กันดีกว่า”