บทที่ 2992: นั่งรอ!

เย่ชิวคิดในใจว่า แท่นบูชานี่พวกเขาจัดการไม่ได้ แต่เหล่าเจิ่วอายุยืนขนาดนั้น คงรู้เรื่องเผ่ามิ่งอยู่ไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เหล่าเจิ่วชอบนั่งโม้บ่อย ๆ ว่าฟ้าเก้าชั้นสิบแดนเขาไปมาหมดแล้ว

ภายในถุงกิ่นคุน

โลงศพสีแดงโลหิตสั่นไหวแผ่วเบา ตามมาด้วยเสียงงัวเงียของเหล่าเจิ่วดังขึ้นว่า “ไอ้หนู มีอะไร?”

เย่ชิวพูดว่า “เหล่าเจิ่ว รีบช่วยดูให้หน่อยว่าแท่นบูชานี่มันตัวอะไร เราลองมาทุกวิธีแล้ว ยังเข้าใกล้มันไม่ได้เลย”

“โอ้? แค่แท่นบูชากระจอก ๆ ยังทำอะไรเจ้าไม่ได้งั้นเหรอ?” เหล่าเจิ่วฟังแล้วก็แปลกใจนิดหน่อย

จากนั้น หมอกดำกลุ่มหนึ่งก็ลอยออกมาจากถุงกิ่นคุน บินวนรอบแท่นบูชาหนึ่ง圈 แล้วลอยกลับเข้าไปในถุงกิ่นคุนอีกครั้ง

“มีเจอพิรุธอะไรไหม?” เย่ชิวถาม

เหล่าเจิ่วตอบว่า “แท่นบูชานี่คือค่ายเวทย์ส่งตัว”

“ค่ายเวทย์ส่งตัว?” เย่ชิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อว่า “ที่ว่ามานี่หมายความว่า แท่นบูชานี่สามารถไปถึงเผ่ามิ่งได้งั้นเหรอ?”

เหล่าเจิ่วหัวเราะหึ ๆ น้ำเสียงแฝงความ得意อยู่หลายส่วน “ใช่แล้ว ไอ้หนู แท่นบูชานี่เป็นค่ายเวทย์ส่งตัวที่เชื่อมไปยังเผ่ามิ่งจริง ๆ เพียงแต่ว่าคนที่วางค่ายกลฝีมือสูงส่งมาก นอกค่ายเวทย์ส่งตัวนี้ยังวางผนึกเอาไว้ ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าถูกส่งตัวไปถึงเผ่ามิ่งตั้งนานแล้ว”

หัวใจของเย่ชิวสะดุ้งวาบ รีบถามทันทีว่า “งั้นตอนนี้เจ้า มีวิธีคลายผนึกไหม?”

“อะไร เจ้าอยากไปเผ่ามิ่ง?” เหล่าเจิ่วถาม

เย่ชิวพูดว่า “ที่จงโจวมีสี่นคร มีคนหายไปเกือบยี่สิบล้านคน ข้าสงสัยว่าพวกเขาถูกเผ่ามิ่งลักพาตัวไป เลยอยากไปเผ่ามิ่งดูสักหน่อย”

“ข้าว่าพ่อหนุ่มอย่างเจ้านี่นะ ทำไมชอบสอดเรื่องชาวบ้านจัง เวลามีตั้งเยอะ หาให้ข้าครบร่างกายไม่ดีกว่าเหรอ?” เหล่าเจิ่วพูดจบก็นึกขึ้นได้ “เกือบลืมไป ผู้หญิงของเจ้า ตอนนี้เป็นจักรพรรดินีแห่งจงโจวแล้วนี่นา”

“โธ่เอ๊ย พอเป็นเรื่องผู้หญิงล่ะ เจ้าทุ่มสุดตัว ไม่กลัวเหนื่อยไม่กลัวลำบาก แล้วเมื่อไหร่ข้าจะได้มีอภิสิทธิ์แบบนั้นบ้างวะ?”

เย่ชิวหัวเราะแหะ ๆ แล้วว่า “ก็เจ้าให้ผมมีลูกด้วยไม่ได้สักหน่อย”

“ไอ้เวรเอ๊ย” เหล่าเจิ่วสบถ一句 แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

สิบวินาทีต่อมา

เหล่าเจิ่วพูดว่า “เมื่อกี้ข้าบอกแล้ว คนที่วางค่ายกลนี่ฝีมือสูงส่งมาก แถมพลังบำเพ็ญเพียรก็แข็งแกร่ง ตามสายตาของข้าดูแล้ว ค่ายเวทย์ส่งตัวชุดนี้ อย่างน้อยต้องเป็นฝีมือของยอดฝีมือจักรพรรดิ”

“ส่วนเรื่องจะแกะผนึกน่ะ ด้วยพลังของเราสองคนตอนนี้ทำได้ยากมาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาสเลย”

“แต่ต้องใช้วัสดุกับวิธีการพิเศษบางอย่าง”

เย่ชิวพูดว่า “เหล่าเจิ่ว บอกผมมาเลยว่าต้องใช้วัสดุอะไรบ้าง เดี๋ยวผมไปเตรียมมาให้”

“ก็คือ...” เหล่าเจิ่วพูดมาถึงตรงนี้ อยู่ดี ๆ ก็เปลี่ยนเรื่อง “ช่างมันเถอะ ของพวกนั้นเจ้าหายังไงตอนนี้ก็หาไม่เจอ ต่อให้เก็บครบหมดแล้ว ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ ก็แกะผนึกไม่ได้อยู่ดี”

“ไอ้หนู ข้ายังพูดคำเดิม รีบช่วยข้าตามหาร่างกายให้ครบก่อน”

“ตราบใดที่ร่างกายข้าครบสมบูรณ์ อย่าว่าแต่ค่ายเวทย์ส่งตัวแค่อันเดียวเลย สิบอัน ร้อยอัน ข้าก็พังให้เจ้าได้สบาย ๆ”

“ตอนนั้น ถ้าเจ้าอยากไปเผ่ามิ่ง ข้าแค่คิดนิดเดียว ก็พาเจ้าทะลุไปถึงเผ่ามิ่งได้ในพริบตา”

สีหน้าของเย่ชิวมืดหม่นลง ถามว่า “เหล่าเจิ่ว ตอนนี้ไม่มีวิธีไปเผ่ามิ่งเลยเหรอ?”

“ไม่มีทาง” เหล่าเจิ่วว่า “พลังของเจ้าอ่อนเกินไป”

เย่ชิวถึงกับพูดไม่ออก

ตัวเขายังไงซะก็เป็นถึงราชานักบุญไร้เทียมทาน แต่พอมาถึงปากของเหล่าเจิ่ว กลับเหมือนเป็นแค่ลูกปลาเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง

เหล่าเจิ่วพูดว่า “เอาแบบเผื่อไว้สักหมื่นก้าว ต่อให้เจ้าหาวัสดุสำหรับทำลายผนึกเจอ แล้วทำลายผนึกได้สำเร็จ เจ้าก็ยังไปเผ่ามิ่งไม่ได้อยู่ดี”

“ค่ายเวทย์ส่งตัวแบบนี้ ต้องใช้คาถาหรือไม่ก็วิชาอาคมลับ ถึงจะสตาร์ทมันได้”

“พอเจ้าไม่รู้วิธีสตาร์ท จะใช้งานมันได้ยังไง?”

แล้วเหล่าเจิ่วก็เปลี่ยนประเด็น “แต่อย่าเพิ่งหมดหวัง ข้ามีข้อเสนอหนึ่ง”

“ข้อเสนออะไร?” เย่ชิวถาม