บทที่ 2993: สายเลือดจักรพรรดิยมโลก

เมื่อร่างของท่านผู้เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดลับหายเข้าไปในประตูมิติ แสงบนแท่นบูชาส่งผ่านก็ค่อย ๆ หม่นลง รอบด้านก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ

เหล่าผู้อาวุโสของเผ่ามิ่งยังคงยืนอยู่หน้าแท่นบูชาส่งผ่าน สีหน้าต่างคนต่างอารมณ์

รองผู้อาวุโสที่สามขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายความกังวล พลางเอ่ยว่า “เฒ่าเจ็ดกับเฒ่าปาไปโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรครานี้ จะไม่เจออันตรายอะไรจริง ๆ หรือ? ท้ายที่สุด เหล่าเจิ่วกับเหล่าอันดับสิบก็ตกตายที่นั่นเหมือนกัน”

รองผู้อาวุโสที่สองครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าช้า ๆ แล้วว่า “ท่านสาม ไม่ต้องกังวลเกินไป”

“พลังของเฒ่าเจ็ดกับเฒ่าปา พวกเรารู้ดีกันอยู่ หากทั้งสองร่วมมือกัน ต่อให้เจอศัตรูแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยังรับมือได้สบาย”

“ยิ่งไปกว่านั้น เป้าหมายของการไปครั้งนี้ ก็เพื่อสืบหาสาเหตุการตายของเหล่าเจิ่วกับเหล่าอันดับสิบ และดูสภาพโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรในปัจจุบัน มิได้ให้พวกเขาไปเสี่ยงตาย”

ท่านผู้อาวุโสที่สี่พยักหน้า เห็นด้วยว่า “ท่านสาม คิดมากไปแล้วล่ะ เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดลงมือเอง ครานี้ย่อมสำเร็จดั่งใจแน่นอน พวกเขาเป็นถึงผู้อาวุโสของเผ่ามิ่งเรา จะเกิดเรื่องง่าย ๆ ได้อย่างไร”

ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ต่างก็พยักหน้าตาม เห็นพ้องกับความเห็นของท่านผู้อาวุโสที่สี่

“หวังว่าพวกเขาจะราบรื่นทุกอย่างก็แล้วกัน”

รองผู้อาวุโสที่สองพูดปากเป็นอย่างนั้น ทว่ากลับไม่รู้ทำไม ในใจกลับยังรู้สึกไม่สบายอยู่ลึก ๆ

คล้ายกับว่าท่านผู้เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดครั้งนี้ไปแล้ว จะไม่มีวันได้กลับมาอีก

รองผู้อาวุโสที่สองกวาดตามองไปรอบหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “เอาล่ะ ตอนนี้เฒ่าเจ็ดกับเฒ่าปาออกเดินทางไปแล้ว สิ่งที่เราต้องทำต่อจากนี้ ก็มีเพียงรอข่าวจากพวกเขา”

“พร้อมกันนั้น ก็ต้องกำชับศิษย์ใต้สำนัก ให้เร่งมือฝึกฝนพลังขึ้นให้เร็วที่สุด”

“เพราะเมื่อกองทัพเผ่ายมโลกของเรา กวาดล้างโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรแล้ว พวกเขานั่นแหละที่จะเป็นกำลังหลัก”

ท่านผู้เฒ่าห้าได้ยินดังนั้น ก็ยกมือคำนับถามว่า “ท่านรอง มหาอาวุโสจะออกจากการปิดด่านฝึกตนเมื่อไรหรือ? มีมหาอาวุโสอยู่ เผ่ามิ่งเราจึงจะไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใดอย่างแท้จริง”

รองผู้อาวุโสที่สองยิ้มบาง ๆ แววตาพร่างพรายไปด้วยความเคารพยำเกรง เอ่ยว่า “พลังบำเพ็ญเพียรของมหาอาวุโสนั้นหยั่งไม่ถึง ครั้งนี้ท่านปิดด่านฝึกตน ก็เพื่อจะทะลวงไปสู่ระดับพลังที่สูงยิ่งกว่าเดิม”

“ส่วนว่าจะออกจากด่านเมื่อไร ก็ต้องดูความก้าวหน้าในการฝึกตนของมหาอาวุโส”

“แต่ข้าเชื่อว่า อีกไม่นาน มหาอาวุโสต้องออกจากด่านแน่ ถึงตอนนั้น โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะไม่มีผู้ใดต้านกองทัพเผ่ายมโลกของเราได้เลย”

เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายได้ฟังดังนั้น แววตาก็ล้วนฉายแสงแห่งความตื่นเต้น

สถานะของมหาอาวุโสในเผ่ามิ่ง เปรียบเสมือนเสาหลักที่ตรึงท้องทะเล เพียงมีเขาอยู่ เผ่ามิ่งก็มีทั้งความหวังและความเป็นไปได้ไม่สิ้นสุด

ผู้อาวุโสที่หกหัวเราะหึหึ ก่อนกล่าวว่า “รอให้มหาอาวุโสออกจากด่านก่อนเถอะ เผ่ามิ่งเราจะต้องสั่งสอนโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรให้เข็ดหลาบ ให้พวกมันรู้เสียบ้างว่า เผ่ามิ่งเราเท่านั้นที่แท้จริงไร้ผู้ต้านทาน ทั่วหล้าไร้ศึกแพ้”

รองผู้อาวุโสที่สองได้ฟัง แววตาเย็นวาบขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “เผ่ามิ่งเราไม่ใช่เผ่าที่ใครจะว่าชอบรบพุ่ง แต่หากมีผู้ใดกล้าดูหมิ่นเรา เราก็ต้องให้มันได้ลิ้มรสการลงโทษอย่างสาสม”

“การที่เฒ่าเจ็ดกับเฒ่าปาไปยังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรครานี้ ก็เพื่อสืบความจริงให้กระจ่าง ไม่ว่าจะเป็นใครที่สังหารเหล่าเจิ่วกับเหล่าอันดับสิบ ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้มันลอยนวล”

“ผู้ใดล่วงเกินเผ่ามิ่ง ต่อให้หนีไปไกลเพียงใด ก็ต้องตามฆ่าให้ถึงตัว!”

ถ้อยคำของรองผู้อาวุโสที่สองประโยคนั้น ทำให้เหล่าผู้อาวุโสคนอื่น ๆ รู้สึกคล้อยตามขึ้นมา

“ใช่แล้ว ผู้ใดล่วงเกินเผ่ามิ่ง ต่อให้หนีไกลแค่ไหน ก็ต้องถูกประหาร!”

เหล่าผู้อาวุโสกล่าวพร้อมเพรียงกัน

ในตอนนั้นเอง รองผู้อาวุโสที่สามก็เอ่ยขึ้นมาเฉียบพลันว่า “พอเฒ่าเจ็ดกับเฒ่าปาพานางกลับมา เกรงว่าองค์ไท่จื่อคงไม่ปล่อยนางไปง่าย ๆ ถึงเวลานั้นพวกเราจะทำอย่างไรดี? ท้ายที่สุด นางทั้งมีสายเลือดจักรพรรดิยมโลก แถมยังเป็นผู้สืบทอดที่หมิงตี้ทรงกำหนดไว้เมื่อครั้งอดีต”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศในที่นั้นก็เงียบกริบลงไปในทันใด

บรรยากาศเริ่มหนักอึ้งอึดอัดขึ้นมา

ผ่านไปพักใหญ่