บทที่ 3001: มาตรการพิเศษ

ภายในแสงสว่างนั้น แฝงไว้ด้วยพลังชีวิตโบราณรุนแรงก้อนหนึ่ง ทำเอาฟ้าดินยังถึงกับแปรปรวน

“อาวุธเทพประจำตัว!”

อู่เชียนฟานหน้าเปลี่ยนสี เขาสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวในพลังชีวิตนั้น รีบเตือนว่า “หัวหน้า ระวัง!”

“ไม่ต้องห่วง ไอ้ลูกกระต่ายนั่นในระดับเดียวกันไม่มีใครสู้มันได้หรอก” จางเหมยเจินเหรินทำหน้าสบาย ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ “แต่เจ้าแก่นั่นจบแน่”

แม้อาวุธเทพประจำตัวจะทรงอานุภาพยิ่งนัก แต่หากใช้ออกไป ก็เท่ากับทุ่มพลังทั้งร่าง ไม่ตายก็รอด ถ้าฟื้นมาได้ก็แทบหมดสิ้นกำลังต่อสู้

เห็นได้ชัดว่าท่านผู้เฒ่าเจ็ดลงเดิมพันหมดหน้าตักจริง ๆ

เย่ชิวเงยหน้ามองเสาแสงที่พุ่งทะลุฟ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน

“แค่อาวุธเทพประจำตัวชิ้นเดียว ก็คิดจะ斩ผมรึ?”

เย่ชิวหัวเราะเยาะ ร่างของเขาท่ามกลางแสงทองคำยิ่งดูสูงสง่า ดุจเทพสงครามผู้ไม่มีวันพ่าย

“กร็อบ!” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดลุกขึ้นยืน สองมือกำอาวุธเทพประจำตัวแน่น นั่นคืออาวุธวิเศษรูปดาบโค้ง ตัวดาบเปล่งแสงสีฟ้าหม่น เย็นเยียบจนหนาวสะท้าน

“ไปตายซะ!” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดคำรามลั่น ฟันดาบใส่เย่ชิว

ประกายคมดาบเฉือนผ่านท้องนภา แบกพลังทำลายล้างฟ้าดิน พุ่งตรงเข้าใส่เย่ชิว

ทุกสิ่งที่ผ่าน ล้วนถูกบดแหลกเป็นผุยผง

เย่ชิวเห็นดังนั้น ไม่พูดพร่ำให้เสียเวลา ซัดหมัดตรงออกไปทันที

“ตูม!”

หมัดกับประกายคมดาบปะทะกันกลางอากาศ ระเบิดเสียงกัมปนาทหนวกหู

ชั่วขณะนั้น ฟ้าดินคล้ายสั่นสะเทือน แสงสว่างกระจายพร่างพราย

ทว่า สิ่งที่ทำให้ทุกคนตะลึงก็คือ อาวุธเทพประจำตัวของท่านผู้เฒ่าเจ็ด ภายใต้หมัดของเย่ชิวกลับปรากฏรอยร้าวขึ้นมา

ทันใดนั้น “กร๊อบแกร๊บ” ตัวดาบก็หักสะบั้น กลายเป็นเศษชิ้นส่วนปลิวกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

“นี่…เป็นไปได้ยังไง?”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเบิกตาโพลง แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

อาวุธเทพประจำตัวของเขา กลับถูกเย่ชิวต่อยแตกในหมัดเดียว!

เย่ชิวชักหมัดกลับ ตวาดถาม “ยังมีอะไรให้ใช้ไหม?”

อาวุธเทพประจำตัวถูกทำลาย วิญญาณแท้และร่างกายของท่านผู้เฒ่าเจ็ดก็ได้รับแรงกระแทกอย่างหนัก เพราะอาวุธเทพประจำตัวนั้น ต้องให้ผู้ฝึกบำเพ็ญใช้โลหิตวิญญาณเลี้ยงดูมาอย่างยาวนาน

ครั้งนี้ทำให้เขาหมดสิ้นกำลังต่อสู้ไปโดยสิ้นเชิง

“พรวก—”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดพ่นเลือดออกมา ร่างโงนเงน ใบตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“แก…แก到底เป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่?” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเอ่ยเสียงสั่น มองเย่ชิวด้วยแววตาหวาดผวา

เย่ชิวตวาดซ้ำ “ยังมีอะไรให้ใช้ไหม?”

ในเมื่ออาวุธเทพประจำตัวยังงัดออกมาแล้ว จะเหลือกลเม็ดบ้าอะไรอีก

ตลอดชีวิต ท่านผู้เฒ่าเจ็ดไม่เคยสิ้นหวังเท่าครั้งนี้มาก่อน

“ปัง!”

เย่ชิวเตะใส่เต็มแรงจนท่านผู้เฒ่าเจ็ดปลิวกระเด็น

“โครม!”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดร่วงกระแทกพื้นห่างออกไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะลงเอยอนาถถึงเพียงนี้

“เจ้าเย่ฉางเซิงนี่มันอัจฉริยะผิดธรรมชาติชัด ๆ”

“แค่อายุเท่านี้ ผมยังไม่ใช่คู่มือมันเลย อีกไม่กี่ปีข้างหน้า แล้วใครจะกดหัวมันได้?”

“โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมีอัจฉริยะผิดธรรมชาติแบบนี้อยู่ ต่อให้กองทัพเผ่ายมโลกบุกมา ก็ต้องถูกมันสกัดไว้”

ต้องยอมรับว่า ท่านผู้เฒ่าเจ็ดภักดีต่อเผ่ามิ่งไม่น้อย แม้ยามสิ้นหวังก็ยังห่วงใยเผ่าของตน

“ฟึ่บ!”

จังหวะที่ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเหม่อลอย เย่ชิวก็โฉบลงมาจากอากาศ กระทืบเท้าลงกลางอกเขา

“กร๊อบ!”

หน้าอกของท่านผู้เฒ่าเจ็ดยุบลึกลงไปทั้งแถบ เลือดทะลักจากปาก ร่างทั้งคนถูกเหยียบจมดิน

ตอนนี้ เย่ชิวราวภูผาสูงชัน ยืนทับอยู่บนร่างท่านผู้เฒ่าเจ็ด เอ่ยถามเสียงเย็น “มีคำพูดสุดท้ายอะไรไหม?”