บทที่ 3002: ออกศึกยังไม่ทันชนะ ร่างกลับตายก่อน!

เย่ชิวชี้นิ้วออกไป กำลังจะใช้วิชาเสาะหาวิญญาณกับท่านผู้เฒ่าเจ็ด ทว่าในเสี้ยวอึดใจ ดาบเซวียนหยวนที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขากลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ส่งสัญญาณเตือนภัย

“หืม?”

ความเปลี่ยนแปลงที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้เย่ชิวสะดุ้งในใจ เขารู้ทันทีว่ามีอันตราย

ในจังหวะนั้นเอง ท่านผู้เฒ่าเจ็ดที่นอนอยู่กับพื้น ดูเหมือนหมดหวังไปแล้ว จู่ ๆ ก็เผยสีหน้าเหี้ยมเกรียมออกมา

ในดวงตาคู่นั้นวาบแสงคลุ้มคลั่ง ราวกับตัดสินใจทำเรื่องสุดโต่งบางอย่างแล้ว

“ไอ้หนู อยากค้นหาจิตวิญญาณของข้า? ฝันไปเถอะ!” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดคำรามเสียงแหบพร่า น้ำเสียงแน่วแน่แบบพร้อมตายไปด้วยกัน

เย่ชิวเห็นดังนั้นก็เข้าใจในพริบตา เจ้าแก่คนนี้คิดจะใช้การระเบิดจิตวิญญาณ ลากเขาไปฝังด้วยกัน!

แต่เย่ชิวจะยอมให้เป็นอย่างที่มันหวังได้ยังไง?

เย่ชิวเตรียมรับมือไว้แล้ว แทบจะในวินาทีที่ความผันผวนของวิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าเจ็ดผิดปกติ เขาก็ตอบสนองทันที

“หึ อยากระเบิดงั้นเหรอ? แกยังไม่คู่ควร!”

เย่ชิวหัวเราะเย็น ฝ่ามือกดคร่อมลงมา พลังไร้รูปหนึ่งสายคลุมร่างท่านผู้เฒ่าเจ็ดในทันที ล็อกวิญญาณแท้ที่กำลังจะระเบิดเอาไว้แน่นหนา

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดรู้สึกเหมือนมีแรงมหาศาลต้านไม่ไหวกดทับลงมา วิญญาณแท้ที่เดิมทีใกล้จะปะทุ กลับถูกกดดันให้ถอยกลับเข้าไปอย่างดิบเถื่อน

เขาเบิกตากว้าง มองเย่ชิวด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด

“เจ้า...เจ้า...ทำไม...”

เสียงของท่านผู้เฒ่าเจ็ดสั่นระริก

เขาไม่คิดเลยว่าเย่ชิวจะจับเจตนาได้ไวขนาดนี้ แถมยังหยุดเขาได้อีกด้วย

“เจ้าแก่ แค่มุกตื้น ๆ แค่นี้ ยังคิดจะมาอวดเชิงต่อหน้าข้า?” เย่ชิวยิ้มเย็น ก่อนจะชี้นิ้วไปที่หว่างคิ้วของท่านผู้เฒ่าเจ็ดอีกครั้ง

วิชาเสาะหาวิญญาณกำลังจะถูกใช้

แต่ในเสี้ยววินาทีคาบเส้นเป็นเส้นตายนั้น วิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าเจ็ดกลับสั่นอย่างรุนแรงขึ้นมา

“ฟึ่บ!” เย่ชิวรีบถอยหลังทันที

ถัดมา “ปัง!” ดังสนั่น—วิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าเจ็ดกลับระเบิดแตกเอง ทั้งที่ไม่มีแรงภายนอกมากระทบแม้แต่น้อย!

“ครืน!”

เสียงระเบิดราวฟ้าผ่า วิญญาณแท้และร่างกายของท่านผู้เฒ่าเจ็ดสลายกลายเป็นหมอกโลหิตในพริบตา

ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนช็อกค้าง

แม้แต่เย่ชิวเอง สีหน้าก็เปลี่ยนไป เขาไม่คิดว่าจะเกิดเหตุพลิกผันแบบนี้

การระเบิดจิตวิญญาณของราชานักบุญไร้เทียมทานมีอานุภาพน่าหวาดผวา โชคดีที่เย่ชิวถอยทัน ไม่อย่างนั้นเกรงว่าจะบาดเจ็บสาหัส

อู่เชียนฟานกับจางเหมยเจินเหรินถูกแรงอัดกระแทกปลิวออกไป เสื้อผ้าขาดวิ่น หน้าตาเปรอะฝุ่น

ที่ซวยสุดกลับเป็นพวกองครักษ์ประจำวัง พลังบำเพ็ญเพียรของพวกเขาต่ำ ต่อให้ยืนห่างก็ยังโดนแรงสั่นสะเทือนจากระลอกระเบิดกระทบเข้าไปทีละคน ลอยกระเด็น อาเจียนเป็นเลือด

จากนั้น เย่ชิวจ้องไปยังจุดที่ท่านผู้เฒ่าเจ็ดหายสาบสูญ แววตาฉายความเคร่งขรึมวูบหนึ่ง

“ถึงแกจะไม่ยอมบอกเป้าหมายก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวสักวันข้าจะสืบให้กระจ่างเอง” เย่ชิวพูดเสียงเย็น

ตอนนั้น อู่เชียนฟานกับจางเหมยเจินเหรินเดินเข้ามา

“เจ้าแก่นั่นโหดจริง ๆ!” จางเหมยเจินเหรินว่า

อู่เชียนฟานพูดต่อ “ยอมระเบิดจิตวิญญาณต้นกำเนิดก็ไม่ยอมคายความลับ เป็นกระดูกแข็งจริง ๆ”

เย่ชิวกล่าว “มันตั้งใจจะระเบิดจิตวิญญาณต้นกำเนิด ลากข้าไปตายด้วย แต่ข้าหยุดไว้ได้”

“งั้นทำไมวิญญาณแท้ถึงยังระเบิดล่ะ?” จางเหมยเจินเหรินงง

เย่ชิวตอบ “ในวิญญาณแท้ของเจ้าแก่นั่นมีพลังอย่างหนึ่งอยู่ แค่บังคับใช้วิชาเสาะหาวิญญาณ วิญญาณแท้ของมันก็จะระเบิดเอง”

“ยังมีแบบนี้ด้วย?” จางเหมยเจินเหรินตะลึง