บทที่ 3003: มหาปุโรหิต

รองผู้อาวุโสที่สามก็ถึงกับตะลึงงัน มือที่กำลังลูบเคราค้างแข็งอยู่กลางอากาศ นานอยู่ครู่ใหญ่ก็เอ่ยอะไรไม่ออกเลย

ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ยิ่งแล้วใหญ่ ต่างเบิกตากว้าง ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องที่เหลือเชื่อที่สุดในโลก

“เจ้าแน่ใจหรือ?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถามเสียงต่ำ เสียงแม้จะฟังดูเรียบสงบ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน

“แ…แน่ใจ! แน่ใจขอรับ!” ทหารองครักษ์ตัวสั่นระริก พยักหน้าแรง ๆ สีหน้าซีดเผือดลงไปอีกขั้น

ผัวะ!

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสะบัดฝ่ามือเพียงครั้งเดียว ทหารองครักษ์ก็แหลกสลายไปทั้งร่าง เจตนาฆ่าเยียบเย็นแผ่กระจายออกมาทั่วกาย ดูก็รู้ว่าขณะนี้พระองค์โกรธจัดถึงขีดสุด

“ท่านผู้เฒ่าแปดเพิ่งไปโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ทำไมถึงสิ้นชีพได้กัน?”

“กันแน่เขาไปเจออะไรมา?”

“หรือว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อะไรขึ้น?”

“หรือว่าผู้คนในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรรู้แผนการของเราแล้ว?”

คำถามชุดใหญ่ขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงลอยค้างอยู่ในอากาศ ไม่มีผู้ใดให้คำตอบได้

บรรยากาศทั้งลานหนักอึ้งราวกับแข็งตัว ผู้อาวุโสแต่ละคนใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและความงุนงง

ในใจพวกเขาเองก็เต็มไปด้วยคำถามเช่นกัน ต่างก็อยากรู้เหมือนกันว่าท่านผู้เฒ่าแปดไปถึงโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้ไม่ทันไร เหตุใดจึงต้องตายเสียแล้ว?

ฟู่ว~

ในขณะนั้นเอง ลมเย็นระลอกหนึ่งก็พัดวูบเข้ามา

ถัดจากนั้นไม่นาน เงาดำประหลาดสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบงันตรงหน้าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง

เงาดำผู้นั้นสวมชุดคลุมดำทั้งตัว สวมหมวกดำ ปลายมือกำไม้เท้าหัวกะโหลกไว้ หน้าซีดขาวราวกระดาษ หลังค่อมงอเหมือนกำลังแบกกระดองเต่าใบใหญ่เอาไว้

“มหาปุโรหิต!”

รองผู้อาวุโสที่สองเห็นคนผู้นี้ ใจพลันหวิววูบ ความรู้สึกไม่สบายใจพุ่งขึ้นมาในชั่วพริบตา

ในเผ่ามิ่งนอกจากสิบผู้อาวุโสแล้ว ยังมีมหาปุโรหิตอยู่หนึ่งคน

มหาปุโรหิตผู้นี้มีสถานะพิเศษในเผ่ามิ่ง เทียบชั้นกับเหล่าผู้อาวุโส ทว่าปกติแล้วมักเก็บตัว ไม่ออกมาปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน นอกจากยามเกิดเรื่องใหญ่จริง ๆ

การที่มหาปุโรหิตโผล่มาอย่างกะทันหันในเวลานี้ ย่อมทำให้ทุกคนในที่นี้เต็มไปด้วยความสงสัย

“มหาปุโรหิต ท่านมาได้อย่างไร?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเองก็ประหลาดใจ เอ่ยถามออกมา

มหาปุโรหิตค่อย ๆ เงยหน้า ดวงตาลึกโหลอยู่ในเบ้าตาเปล่งแสงเยียบเย็นเล็กน้อย เอ่ยรายงานเสียงแผ่วว่า “ทูลท่านชายรัชทายาท ท่านผู้เฒ่าเจ็ดตายแล้ว”

คำพูดของมหาปุโรหิตประโยคนั้น เปรียบได้ดั่งระเบิดลูกใหญ่ ทันใดนั้นบรรยากาศทั้งลานก็ปะทุขึ้นทันที

“อะไรนะ? เจ้าเจ็ดก็สิ้นชีพแล้วหรือ?”

“นี่…จะเป็นไปได้ยังไงกัน!”

“เจ้าเจ็ดกับเฒ่าปาตายทั้งคู่? แต่พวกเขาเพิ่งไปถึงโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเองนะ!”

“ใครบอกได้บ้างกันแน่ว่า เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“หรือว่าจุดวาร์ปถูกเปิดเผย มีคนดักรออยู่ที่นั่น พอเจ้าเจ็ดกับเฒ่าปาโผล่ไปก็ลงมือสังหารทันที?”

เหล่าผู้อาวุโสต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ไม่ขาดปาก

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ท่านผู้เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดจะสิ้นชีพพร้อมกัน เรื่องนี้สำหรับเผ่ามิ่งแล้วแทบไม่ต่างอะไรกับหายนะครั้งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่ท่านผู้เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดจะเดินทางไปยังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ผู้อาวุโสที่เก้ากับผู้อาวุโสที่สิบก็ล้มตายไปก่อนแล้ว

กล่าวได้ว่าตอนนี้มีผู้อาวุโสสี่คนต้องสิ้นชีพในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร

ผู้อาวุโสทั้งสี่ล้วนเป็นเสาหลักของเผ่ามิ่ง การล้มตายของพวกเขา สำหรับเผ่ามิ่งแล้วไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่

สำหรับองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง ยิ่งไม่ต่างอะไรกับถูกฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างจัง

เขามุ่งมั่นอยากสานต่อภารกิจยิ่งใหญ่ที่หมิงตี้ทิ้งค้างไว้ เปิดประตูแดนวิญญาณ กวาดล้างโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร แล้วพิชิตทั่วหล้าให้ราบคาบ

แต่ตอนนี้เล่า?