บทที่ 3004: รางวัลล่อใจ ย่อมมีผู้กล้า

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินดังนั้น แววตาเป็นประกายวาบ เอ่ยเสียงทุ้มว่า “สำนักกระบี่ชิงหยุน?”

“สถานที่แห่งนี้ข้าเคยได้ยินมาบ้าง”

“ได้ยินว่าที่สำนักกระบี่ชิงหยุนนั้น เป็นสำนักใหญ่แห่งหนึ่งของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ฝีมือไม่อาจมองข้ามได้”

รองผู้อาวุโสที่สองเอ่ยว่า “สำนักกระบี่ชิงหยุนตั้งอยู่ในดินแดนตะวันออก เป็นหัวหอกของอิทธิพลใหญ่ทั้งหลายในดินแดนตะวันออก เคยให้กำเนิดผู้ฝึกกระบี่ไร้ผู้ต้านมาแล้ว”

รองผู้อาวุโสที่สามขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ทำไม พอได้ยินคำว่าสำนักกระบี่ชิงหยุนสี่คำขึ้นมา ในอกก็พลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาสายหนึ่ง

ความรู้สึกแบบนี้ เหมือนตอนท่านผู้เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดจากไปไม่มีผิด

“มหาปุโรหิต ท่านแน่ใจหรือว่าสำนักกระบี่ชิงหยุนเป็นจุดวาร์ปที่ปลอดภัย?” รองผู้อาวุโสที่สามเอ่ยถาม

มหาปุโรหิตผงกศีรษะเล็กน้อย น้ำเสียงหนักแน่นกล่าวว่า “ผลการทำนายโชคชะตาของข้าแสดงให้เห็นว่า แถบสำนักกระบี่ชิงหยุนในตอนนี้ยังไม่มีเค้าลางวิกฤตชัดเจน เมื่อเทียบกันแล้ว ปลอดภัยกว่าจงโจวอยู่มาก”

“ยิ่งกว่านั้น ในฐานะที่เป็นสำนักใหญ่ บริเวณโดยรอบสำนักกระบี่ชิงหยุนคลื่นพลังวิญญาณค่อนข้างคงที่ เหมาะจะใช้ส่งผ่าน”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าว่า “ดี เช่นนั้นก็เปิดจุดวาร์ปของสำนักกระบี่ชิงหยุนเถอะ แต่ถึงอย่างไรเราก็ต้องระมัดระวังให้มาก ห้ามประมาทเด็ดขาด”

“การสิ้นชีพของเหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายก่อนหน้า ก็เป็นบทเรียนเตือนใจอยู่ตรงหน้า”

“ครั้งนี้ เราต้องทำให้รัดกุมไร้ช่องโหว่”

เหล่าผู้อาวุโสประสานเสียงตอบ “ท่านชายรัชทายาทตรัสถูกยิ่งนัก”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถามว่า “ผู้อาวุโสทั้งหลาย มีผู้ใดสมัครใจไปยังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรบ้างหรือไม่?”

ทันใดนั้น สถานที่พลันเงียบกริบ

ผู้อาวุโสทุกคนต่างก้มหน้าลง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ป่านนี้คงแย่งกันอาสาไปแล้ว ทว่าเมื่อผู้อาวุโสสี่คนสิ้นชีพไปติด ๆ กัน ก็ทำให้พวกเขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรหาใช่ที่เล่น ๆ ไม่

หากรีบอาสาไป มีหวังก็เท่ากับไปส่งตายด้วยมือตัวเอง

“อย่างไร ไม่มีใครยอมไปสักคนหรือ?” ดวงตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเยือกลง เอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “พวกเจ้าเอาแต่พร่ำพูดว่าจะช่วยข้า สำเร็จภารกิจยิ่งใหญ่ให้จงได้ แต่พอถึงเวลาที่องค์ชายผู้นี้ต้องการพวกเจ้าจริง ๆ เหตุใดถึงได้พากันเงียบเช่นนี้?”

“รองผู้อาวุโสที่สอง เจ้าคิดว่าควรส่งใครไปยังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะเหมาะที่สุด?”

รองผู้อาวุโสที่สองกวาดตามองไปรอบหนึ่ง เห็นทุกคนก้มหน้ากันหมด ก็ได้แต่ทอดถอนในใจ

ไม่มีใครอยากไปเลยสักคน!

ในเมื่อไม่มีใครยอมไป ชวนกันอย่างไรก็ไม่ได้ผล ถ้าเช่นนั้นก็เหลือเพียงตัวเขาเองแล้ว

มหาอาวุโสกำลังปิดด่านฝึกตนอยู่ ในฐานะรองผู้อาวุโสที่สอง เขายิ่งต้องออกหน้าให้เป็นแบบอย่าง

คิดถึงตรงนี้ รองผู้อาวุโสที่สองจึงเอ่ยว่า “ท่านชายรัชทายาท เช่นนั้นให้ข้าไปเองเถิด”

ทันใดนั้น ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ต่างก็เงยหน้าขึ้นมองรองผู้อาวุโสที่สองเป็นตาเดียว

“ไม่ได้!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงปฏิเสธทันควัน เอ่ยว่า “กิจการในเผ่ายังมีอีกมาก ปัจจุบันมหาอาวุโสปิดด่านอยู่ ยังมีอีกหลายเรื่องที่องค์ชายผู้นี้ต้องพึ่งพารองผู้อาวุโสที่สอง เจ้าออกจากเผ่ามิ่งไปไม่ได้”

ได้ยินดังนั้น ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ก็รีบก้มหน้าลงอีกครั้ง

องค์ชายรัชทายาทเห็นภาพนี้แล้วก็ฮึดฮัด “ฮึ พวกเจ้าก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าต่างก็อยากไปโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรกันนักหนาหรือไง เหตุใดตอนนี้ถึงไม่มีใครยอมไปแม้แต่คนเดียว?”

ก็อย่างที่ว่า นั่นมันเมื่อก่อน

ตอนนี้จะให้เอาไปเทียบกับเมื่อก่อนได้อย่างไร?

ผู้อาวุโสทั้งหลายยังคงเงียบงัน

ดวงตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงวูบไหวเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “ในเมื่อพวกเจ้าไม่เต็มใจจะไป องค์ชายผู้นี้ก็ไม่คิดจะบังคับใคร”

พอได้ยินคำนี้ ผู้อาวุโสหลายคนก็ลอบถอนหายใจโล่งอก

ใครจะคิดว่า องค์ชายรัชทายาทจะวกคำพูดในทันทีว่า “รองผู้อาวุโสที่สอง เรื่องนี้ให้เจ้าเป็นคนจัดการก็แล้วกัน แต่อย่างไรเสีย คนที่ไปต้องเลือกจากหมู่ผู้อาวุโส ข้าไม่วางใจคนอื่น”

“พะ…เพคะ!” รองผู้อาวุโสที่สองได้แต่ยิ้มฝืดในใจ ท่านชายรัชทายาทนี่ช่างโยนปัญหากลับมาให้เขาเต็ม ๆ