บทที่ 3008: ทางตาย (ตอนล่าง)

ท่านผู้เฒ่าห้ากับผู้อาวุโสที่หกสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว

พวกเขาไม่เคยนึกเลยว่าแกเฒาตรงหน้าที่ดูธรรมดาไม่มีอะไร จะมีพลังลึกหยั่งไม่ถึง แถมยังมองทะลุฐานะที่แท้จริงของพวกเขาได้เพียงแค่ปรายตามอง

“ท...ท่านรู้ได้ยังไงว่าพวกเราเป็นคนเผ่ามิ่ง?”

ท่านผู้เฒ่าห้าฝืนยันตัวลุกขึ้น นำมือเช็ดเลือดสดที่มุมปาก เบิกตากว้างถาม

จื่อหยางเทียนจุนเพียงยิ้มบาง ๆ แววตาพร่างพรายไปด้วยความเย้ยหยัน “กลิ่นอายพลังชีวิตของเผ่ามิ่งแบบนี้ มีหรือจะจำไม่ได้? พวกเจ้าคิดหรือว่าแค่แต่งตัวให้ดูเป็นผู้เป็นคนหน่อย จะกลบกลิ่นเน่าเหม็นกับความมืดดำที่ติดอยู่ทั้งตัวได้?”

ผู้อาวุโสที่หกได้ยินดังนั้น ใจสะท้านวาบ

นางรู้ดีว่าเผ่ามิ่งมีชื่อเสียงไม่งดงามนักในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร หลายฝ่ายล้วนระแวงและเคียดแค้นอยู่ลึก ๆ และแกเฒาตรงหน้าก็เห็นชัดว่ารู้เรื่องเผ่ามิ่งเป็นอย่างดี แถมท่าทีไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

“ท...ท่านตกลงจะทำอะไรแน่?” ผู้อาวุโสที่หกถามเสียงสั่น

จื่อหยางเทียนจุนส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงทรงอำนาจไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “เรื่องว่าจะคิดจะทำอะไรต่อจากนี้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าต้องใส่ใจ สิ่งที่ควรกังวลคือ พวกเจ้าจะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ได้ไหมต่างหาก”

ท่านผู้เฒ่าห้ากับผู้อาวุโสที่หกสบตากันอีกครั้ง ในใจขมปร่า

เดิมทีพวกเขานึกว่างานคราวนี้ง่ายดาย แถมอาจฉวยโอกาสกวาดล้างสำนักกระบี่ชิงหยุนเสียด้วยซ้ำ ใครจะคิดว่าเพิ่งก้าวออกมา ก็เตะเข้ากับของแข็งระดับนี้...

ไม่สิ นี่ไม่ใช่แค่ของแข็ง แต่เป็นเหล็กแผ่นทึบทั้งแผ่น

“มหาปุโรหิต ไอ้เหี้ยเอ๊ย!” ท่านผู้เฒ่าห้าเดือดดาลด่ากราดในใจ

ตอนนี้ผู้อาวุโสที่หกเองก็แทบอยากกระชากมหาปุโรหิตมา撕เป็นชิ้น ถ้าไม่ใช่เพราะมหาปุโรหิต มีหรือพวกเขาจะมาที่นี่? กลายเป็นว่าดีไหมล่ะ งานไม่เพียงทำไม่สำเร็จ ชีวิตกลับมาตกอยู่ในกำมือคนอื่น

ท่านผู้เฒ่าห้ากับผู้อาวุโสที่หกสบตากันอีกครั้ง ในใจตัดสินใจตรงกัน—

หนี!

ในสถานการณ์เช่นนี้ มีแต่หนีกลับเผ่ามิ่งเท่านั้น ไม่เช่นนั้นชีวิตไม่รอดแน่

คิดได้ดังนั้น ทั้งสองก็รีบต่างคนต่างร่ายวิชาอาคมลับ เตรียมตัวหนีเอาชีวิตรอด

“วูม!”

ร่างของท่านผู้เฒ่าห้าโงนเงนเล็กน้อย หมอกวิญญาณสีเทาล้นทะลักออกมารอบกาย ภายในหมอกคล้ายมีเสียงคร่ำครวญของภูตผีดังก้องอยู่แผ่ว ๆ นั่นคือวิชาเคลื่อนย้ายของเผ่าเงามัจจุราชที่เขาฝึกฝนมา สามารถพาตัวเองไปไกลออกไปหมื่นลี้ได้ในพริบตา

“ฟึ่บ!”

เงาร่างของท่านผู้เฒ่าห้าราวกับลูกศรที่พ้นสายธนู พุ่งตรงไปยังวงแสงของค่ายเวทย์ส่งตัวนั้นอย่างรวดเร็ว

“ฮึ ขอเพียงเหยียบเข้าไปในค่ายเวทย์ส่งตัวให้ได้ เจ้าก็ไม่มีทางทำอะไรได้แล้ว”

“เหล่าโต้วซี คิดจะฆ่ากันเรอะ? ฝันไปเถอะ!”

“อีกเดี๋ยวก็ได้กลับไปเผ่ามิ่งแล้ว”

ทว่าในจังหวะที่เท้าข้างหนึ่งของท่านผู้เฒ่าห้ากำลังก้าวเข้าไปในวงแสงนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียง “เพล้ง!” วงแสงก็แตกกระจาย

“อะไรนะ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าท่านผู้เฒ่าห้าหายวับไปในพริบตา เหลือทิ้งไว้เพียงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา

อีกด้านหนึ่ง

บนแผ่นหลังของผู้อาวุโสที่หกยังถูกปลายนิ้วของจื่อหยางเทียนจุนกดตรึงไว้ นางประสานมือร่ายอาคม พลางร่ายคาถาไม่ขาดปาก แสงสีฟ้าหม่นสายหนึ่งผุดขึ้นจากใต้ฝ่าเท้า ค่อย ๆ แหวกเปิดเป็นทางเดินลึกลับเส้นหนึ่ง หมายจะหนีออกไปจากที่นี่

แต่ในขณะนั้นเอง จื่อหยางเทียนจุนก็โบกมือขึ้นเบา ๆ ราวกับปัดระลอกคลื่นบางอย่างในอากาศให้สลายไป

“ยังไม่อนุญาตให้พวกเจ้าไป คิดว่าจะไปได้หรือ?”

ทันทีที่เสียงของจื่อหยางเทียนจุนดังจบ พื้นที่โดยรอบก็คล้ายถูกพลังไร้รูปบางอย่างผนึกไว้แน่น จนอากาศยังหยุดนิ่งไม่ไหวติง

ท่านผู้เฒ่าห้ากับผู้อาวุโสที่หกรู้สึกว่าร่างหนักอึ้งลง ราวกับถูกตอกตรึงอยู่กับที่ ไม่อาจขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ถูกการผนึกไว้โดยสิ้นเชิง

ท่านผู้เฒ่าห้าเบิกตาโพลง มองจื่อหยางเทียนจุนด้วยความหวาดหวั่น “นี่...นี่มันพลังอะไรกันแน่? ท่าน...ท่านเป็นใครกันแน่?”

จื่อหยางเทียนจุนยิ้มบาง ๆ อีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “พวกเจ้ายังไม่คู่ควรจะรู้หรอกว่าเบื้องหลังเป็นใคร แค่ฝีมือกระจอก ๆ เท่านี้ ไม่ต่างอะไรกับเด็กเล่นขายของเลย”

ท่านผู้เฒ่าห้ากับผู้อาวุโสที่หกหน้าแดงก่ำ