บทที่ 3009: เขาจะบุกถล่มยมโลก

“มีเงื่อนไขอะไร?” จื่อหยางเทียนจุนเอ่ยถาม

หกผู้อาวุโสพูดว่า “ท่านต้องรับรองว่าจะรักษาชีวิตพวกเราไว้!”

จื่อหยางเทียนจุนยิ้มมุมปาก “ไม่มีปัญหา”

ตอบรับง่ายขนาดนี้?

จื่อหยางเทียนจุนตอบตกลงเร็วเกินไปเสียจนทำให้หกผู้อาวุโสเกิดระแวงขึ้นมา เอ่ยว่า “ท่านจะไม่หลอกพวกเราใช่ไหม?”

“ข้าฆ่าพวกเจ้ามันง่ายกว่าบี้มดสองตัวเสียอีก จะต้องเสียเวลาหลอกพวกเจ้าด้วยหรือ?” จื่อหยางเทียนจุนว่าแล้วก็ยกมือขึ้น “ข้าสาบานต่อสวรรค์ได้ว่าจะรักษาชีวิตพวกเจ้าไว้”

หัวใจของหกผู้อาวุโสโล่งลงไปเล็กน้อย จึงพูดว่า “ท่านอาวุโสคงไม่ทราบ ก่อนที่หมิงตี้จะเข้าสู่การหลับใหล ได้ผนึกไท่จื่อกับเจ้าหญิงเอาไว้”

“จนกระทั่งเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน เจ้าหญิงกับไท่จื่อจึงทยอยถือกำเนิด”

หยุนซีและเซียนไป๋ฮวารู้สึกประหลาดใจนัก

แบบนี้ก็ได้ด้วย?

แต่สีหน้าของจื่อหยางเทียนจุนกลับไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด ในฐานะผู้แข็งแกร่งระดับเขา ย่อมรู้ความลับลึก ๆ มามากมาย

เพราะแต่ละยุคสมัยจะมีจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ได้เพียงหนึ่งองค์เท่านั้น ดังนั้นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่บางองค์และผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานบางคน เมื่อรู้ว่าบุตรหลานของตนไม่มีทางบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิในยุคนี้ ก็จะผนึกพวกเขาไว้ ให้เลือกโอกาสถือกำเนิดใหม่ในภายหลัง

เรื่องแบบองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับเจ้าหญิงแห่งเผ่ามิ่งเช่นนี้ไม่ใช่กรณีเดียว อนาคตยังจะมีอีกมาก บุตรจักรพรรดิและปีศาจอัจฉริยะไร้เทียมทานที่ถูกผนึกไว้ จะทยอยถือกำเนิดออกมาทีละคน

จื่อหยางเทียนจุนถอนหายใจในใจ ‘เฮ้อ ยุคแห่งการแย่งชิงครั้งใหญ่นี้ ยอดอัจฉริยะผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด เส้นทางบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิของชางเซิงช่างเต็มไปด้วยขวากหนามจริง ๆ’

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่านี่จะเป็นทั้งยุคทอง และยุคอำมหิตไปพร้อมกัน

เพราะจากตัวอย่างในอดีตพิสูจน์แล้วว่า ท้ายที่สุดจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้!

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าหมิงตี้หลับใหล หมายความว่ายังไง?” จื่อหยางเทียนจุนถาม “หมิงตี้ยังไม่ตายหรือ?”

“แน่นอนว่าหมิงตี้ยังไม่ตาย” คนที่รับคำคือห้าผู้อาวุโส

ยังไงเสียหกผู้อาวุโสก็พูดความจริงออกมาแล้ว ขาดเขาไปคนหนึ่งคงไม่ต่างกัน ห้าผู้อาวุโสจึงพูดว่า “หมิงตี้เพียงแค่หลับใหล เขายังฟื้นคืนชีพได้”

ในดวงตาของจื่อหยางเทียนจุนมีประกายคมวูบผ่าน เอ่ยอย่างดูแคลนว่า “ฟื้นคืนชีพ? ไปหลอกใครกัน คนที่ตายแล้วจะฟื้นขึ้นมาได้ยังไงกัน?”

“หมิงตี้ต้องฟื้นคืนชีพได้แน่” ห้าผู้อาวุโสพูดต่อ “ตราบใดที่ดูดซับพลังหล่อเลี้ยงมากพอ หมิงตี้ก็จะกำเนิดใหม่ได้”

หกผู้อาวุโสอยากส่งสายตาเตือนห้าผู้อาวุโส แต่ร่างกายถูกจองจำ ขยับเขยื้อนได้แม้แต่นิดเดียว

“พลังหล่อเลี้ยง?” จื่อหยางเทียนจุนถาม “อะไรคือพลังหล่อเลี้ยง?”

ห้าผู้อาวุโสตอบว่า “ก็คือการดูดกลืนพลังจิตวิญญาณของเผ่ามนุษย์ ยิ่งดูดกลืนมาก ความเร็วในการฟื้นคืนชีพก็ยิ่งเร็วขึ้น”

จื่อหยางเทียนจุนถามต่อ “ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า พวกเจ้าฆ่ามนุษย์มาแล้วสินะ?”

“ไม่ ไม่ใช่” ห้าผู้อาวุโสรีบตอบ “เรื่องนี้เป็นฝีมือเหล่าเจิ่วกับเหล่าอันดับสิบ พวกมันก่อเรื่องในจงโจว คร่าชีวิตผู้คนไปเกือบยี่สิบล้านคน”

จงโจว?

ตายไปเกือบยี่สิบล้านคน?

ดวงตาของจื่อหยางเทียนจุนเย็นวาบ “ยังมีคนของพวกเจ้าไปจงโจวอีกหรือ?”

“ไปกันสี่คน” ห้าผู้อาวุโสตอบ “พวกเขามีพลังบำเพ็ญเพียรพอ ๆ กับพวกเรา ล้วนเป็นผู้อาวุโสเผ่าอเวจีทั้งสิ้น”

แย่แล้ว ชางเซิงอยู่ที่จงโจว

จื่อหยางเทียนจุนกำลังคิดจะมุ่งหน้าไปจงโจว อยู่ ๆ ห้าผู้อาวุโสก็พูดต่อว่า “แต่พวกนั้นตายหมดแล้ว”

หืม?

ห้าผู้อาวุโสพูดว่า “เจ้าเจ็ด เฒ่าปา เหล่าเจิ่ว เหล่าอันดับสิบ พวกเขาแบ่งเป็นสองชุดไปจงโจว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอไปถึงจงโจวก็ล้มตายกันทันที ซวยสุด ๆ”

หกผู้อาวุโสสบถในใจ ‘ยังมีหน้ามาพูดว่าคนอื่นซวย แล้วเราไม่ซวยหรือไง? พอเพิ่งโผล่ออกมาก็มาเจอแก่โคตรน่ากลัวแบบนี้ ซวยข้ามไปแปดชาติเชียวล่ะ’

จื่อหยางเทียนจุนหันไปสบตากับหยุนซีและเซียนไป๋ฮวา ทั้งสามคนล้วนมีลางสังหรณ์ตรงกันว่า คนของเผ่ามิ่งพวกนั้นถูกเย่ชิวฆ่าทิ้ง