ตอนที่ 3013
บทที่ 3015: ฆ่าทิ้งตั้งแต่ยังอยู่ในเปล
October 21, 2026
แม้องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงจะไม่เคยพบเย่ชิวมาก่อนเลย แต่ตอนนี้ เขากลับมองเย่ชิวเป็นคู่ต่อสู้ของตัวเองแล้ว
คู่ต่อสู้ที่พอจะมาวัดแขนกับเขาได้
พูดให้ตรงก็คือศัตรูตัวฉกาจ!
“มหาปุโรหิต เมื่อครู่หลวงโป๋ซาพูดมีตรงไหนโกหกบ้างหรือไม่?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเอ่ยถาม
เขารู้ดีว่ามหาปุโรหิตมีพลังวิเศษอยู่หนึ่งอย่าง สามารถแยกแยะได้ทันทีว่าคนตรงหน้ากำลังโกหกหรือไม่
มหาปุโรหิตรีบกล่าวว่า “ท่านชายรัชทายาท ผมเฝ้าสังเกตอยู่เมื่อครู่ หลวงโป๋ซาไม่ได้พูดโกหกครับ”
“ท่านชายรัชทายาท ถ้าไอ้ชื่อเย่ฉางเซิงนั่นเก่งกาจถึงเพียงนั้น พวกเผ่ามิ่งของพวกเราควรจะรับมืออย่างไรดี?” รองผู้อาวุโสที่สองเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล
ดวงตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงวาบขึ้นด้วยความเย็นชา “รับมือ? แน่นอนว่าต้องฆ่าทิ้งตั้งแต่ยังอยู่ในเปล พรสวรรค์จักรพรรดีก็แล้วอย่างไร ถ้ายังไม่ทันเติบโต ก็ยังไม่ใช่อะไรทั้งนั้น”
รองผู้อาวุโสที่สามกล่าวว่า “ตามที่หลวงโป๋ซาเล่า เย่ฉางเซิงผู้นั้นมีพรสวรรค์จักรพรรดิ ฝึกตนได้เร็วราวติดปีก ตอนนี้ทั้งจงโจว ดินแดนตะวันออก รวมถึงเผ่าอสูรต่างก็อยู่ในกำมือของเขา จะคิดลงมือจัดการ คงไม่ง่ายนัก”
องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงฮึดฮัดเย็นชา “จะแข็งแกร่งแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง เผ่ามิ่งของเรารากฐานลึกซึ้ง จะไปกลัวเขาได้อย่างไร ขอแค่เราวางแผนให้รอบคอบ ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาส”
มหาปุโรหิตพยักหน้า “ท่านชายรัชทายาทตรัสมีเหตุผล หากชายผู้นี้มีพรสวรรค์จักรพรรดิจริง สำหรับเผ่ามิ่งของเราแล้ว ย่อมเป็นภัยคุกคามมหาศาล เราจำเป็นต้องรีบหาทางกำจัดเขาเสียแต่เนิ่น ๆ”
“พวกท่านเคยคิดถึงเรื่องหนึ่งหรือยัง?” ท่านผู้อาวุโสที่สี่พูดขึ้นมาฉับพลัน “การตายของเหล่าเจิ่วกับคนอื่น ๆ จะเป็นไปได้ไหมว่ามีเย่ฉางเซิงเอี่ยวอยู่?”
“อย่างไรเสีย จงโจวกับดินแดนตะวันออกก็ล้วนเป็นอาณาเขตของเย่ฉางเซิงทั้งนั้น”
“แถมพลังฝีมือเขาก็ไม่ธรรมดา ข้างกายยังมีคนช่วยอย่างจางเหมยเจินเหรินอยู่อีก”
องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าวเสียงเย็น “ไม่ว่าการตายของเหล่าผู้อาวุโสจะเกี่ยวข้องกับเย่ฉางเซิงหรือไม่ เย่ฉางเซิงก็ไม่มีสิทธิ์จะมีชีวิตอยู่ต่อไป”
“ความเร็วในการฝึกตนของเขาเร็วเกินไป หากไม่รีบฆ่าทิ้ง ตอนหลังจะลงมือก็ยิ่งลำบาก”
“ตราบใดที่เขาไม่ตาย แผนการใหญ่ของเราย่อมถูกกระทบแน่”
มหาปุโรหิตเออออด้วย “ท่านชายรัชทายาทตรัสถูกต้องยิ่งนัก มีเพียงกำจัดเย่ฉางเซิงเท่านั้น แผนการของเผ่ามิ่งเราจึงจะดำเนินไปได้อย่างราบรื่น”
“ท่านชายรัชทายาท ยังจำลางดีเป็นพิเศษที่ผมพูดถึงก่อนหน้านี้ได้ไหมครับ?”
“ผมคิดว่าลางบอกเหตุนั้น น่าจะอยู่บนตัวของหลวงโป๋ซานี่แหละ”
“เขา?” แววตาองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวว่า “คำพูดของหลวงโป๋ซาคนนี้เชื่อได้ไม่ถึงกับหมด”
“ถ้าผมเดาไม่ผิด ระหว่างเขากับเย่ฉางเซิงต้องมีความแค้นลึกฝังใจอยู่แน่”
“ผมแอบดูอยู่ก่อนหน้านี้ เขาเป็นขันที ผมสงสัยว่าหลวงโป๋ซาแต่เดิมอาจเป็นขันทีในวังของต้าเฉียนหรือแคว้นเว่ย์มาก่อน”
“เมื่อแคว้นเว่ย์หรือไม่ก็ต้าเฉียนถูกทำลาย เขาย่อมเจ็บแค้นฝังใจ จึงตั้งใจเชิดชูเย่ฉางเซิงให้สูงลิบ เพื่อหวังให้เราเป็นคนลงมือกำจัดเย่ฉางเซิงแทนเขาชัด ๆ”
ท่านผู้อาวุโสที่สี่สบถ “ไอ้สารเลวนั่น ดูยังไงก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี ดันคิดจะยืมมีดคนอื่นฆ่าคน งั้นเดี๋ยวผมไปเชือดมันเอง”
“ไม่ได้!” มหาปุโรหิตรีบห้ามพลางกล่าวว่า “คนอย่างหลวงโป๋ซายังมีประโยชน์อยู่อีกมาก”
“มีประโยชน์?” ท่านผู้อาวุโสที่สี่งงงัน “ไอ้ขันทีสักคนจะมีประโยชน์อะไร ท่านคิดจะให้มันมาดูแลกินอยู่ของท่านหรือไง?”
“ไม่ใช่ ๆ” มหาปุโรหิตว่า “คนแก่ปูนผม จะให้ใครมาดูแลไปทำไมกัน”
“ที่ผมหมายถึงก็คือ ในเมื่อหลวงโป๋ซารู้เรื่องโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรดีขนาดนั้น ทำไมเราไม่ให้เขาเป็นผู้นำทางล่ะ”
“ตอนนี้พวกเราขาดอะไรมากที่สุด? ก็ขาดความเข้าใจต่อโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรไม่ใช่หรือ?”
“โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเปลี่ยนแปลงไปมากเพียงใด เราไม่รู้อะไรเลย นั่นแสดงว่าข้อมูลของเราล้าหลังอย่างหนัก ถ้าให้หลวงโป๋ซาเป็นผู้นำทาง แบบนี้เราไม่ยิ่งได้ผลมากในเวลาแค่นิดเดียวหรือไง?”