บทที่ 3017: บุกฆ่าถึงยมโลก

เบื้องหน้าจางเหมยเจินเหริน ห้วงอากาศพลันฉีกแยกออกเป็นรอยแผลฉับพลัน เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาช้า ๆ จากด้านใน

“ซือจู่!”

“ท่านผู้อาวุโส!”

เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินอุทานพร้อมกัน

คนที่โผล่มาอย่างกะทันหันไม่ใช่ใครอื่น—จื่อหยางเทียนจุน

จื่อหยางเทียนจุนสวมเสื้อคลุมยาวสีเทา ใส่รองเท้าผ้า ทั้งร่างไร้คลื่นพลังวิญญาณแม้แต่น้อย มองดูแล้วก็เหมือนคุณตาแก่ธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น

“พวกเจ้ายังสบายดีกันไหม?” จื่อหยางเทียนจุนถามด้วยน้ำเสียงเมตตา

“สบายดีครับ” เย่ชิวถามต่อ “ซือจู่ ทำไมท่านถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?”

จางเหมยเจินเหรินพูดตาม “ไอ้เด็กเวรนั่นยังเตรียมจะไปสำนักกระบี่ชิงหยุนหาท่านอยู่เลย”

“เรื่องเผ่ามิ่งสินะ?” จื่อหยางเทียนจุนถาม

“ซือจู่ ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้าจะไปหาเพราะเรื่องเผ่ามิ่ง?” เย่ชิวเพิ่งถามจบ สีหน้าก็เปลี่ยนวูบ “อย่าบอกนะ…คนของเผ่ามิ่งไปถึงสำนักกระบี่ชิงหยุนแล้ว?”

“อืม มีลูกกุ้งเผ่ามิ่งสองตัวไปที่สำนักกระบี่ชิงหยุน ข้าก็ทำลายล้างไปแล้ว” จื่อหยางเทียนจุนพูดเรียบ ๆ ราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่

จางเหมยเจินเหรินรีบถาม “ท่านผู้อาวุโส ลูกกุ้งสองตัวที่ท่านว่า…อย่าบอกนะว่าเป็นผู้อาวุโสเผ่าอเวจี?”

“พวกมันบอกว่าตัวเองเป็นผู้อาวุโสเผ่าอเวจี แต่ข้าไม่ได้ใส่ใจ” จื่อหยางเทียนจุนตอบ

ผู้อาวุโสเผ่าอเวจียังถูกเรียกว่าลูกกุ้งอีกงั้นเรอะ?

อย่างน้อย ๆ ก็ต้องเป็นราชานักบุญไร้เทียมทานไม่ใช่หรือ?

แต่พอนึกถึงพลังบำเพ็ญเพียรของจื่อหยางเทียนจุน…ก็เอาเถอะ ต่อหน้าท่านผู้เฒ่า ราชานักบุญไร้เทียมทานก็เป็นได้แค่ลูกกุ้งจริง ๆ

“ทางพวกเจ้าเป็นยังไง?” จื่อหยางเทียนจุนถาม

เย่ชิวจึงเล่าแบบย่อ ๆ เรื่องผู้อาวุโสเผ่าอเวจีบุกห้องเกียรติทรัพย์ รวมถึงเหตุคนในสี่นครหายตัวไป

พอฟังจบ จื่อหยางเทียนจุนก็ยิ้ม “ชางเซิงฆ่าผู้อาวุโสเผ่าอเวจีไปสี่ ข้าเชือดไปอีกสอง แบบนี้สิบผู้เฒ่าใหญ่ของเผ่ามิ่งก็หายไปแล้วหก เหลือแค่อีกสี่คน”

“แต่เผ่ามิ่งหายหน้าไปหลายปี อยู่ ๆ กลับส่งคนเข้ามาในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรติด ๆ กัน แปลว่าหมายตาใหญ่แน่…ส่วนมากคงเกี่ยวกับการเปิดประตูแดนวิญญาณ”

“ถ้าข้าเดาไม่ผิด พวกมันไม่มีวันเลิกราง่าย ๆ”

“แค่อย่างหนึ่งที่ข้ารู้สึกแปลก เผ่ามิ่ง…ทำไมต้องโจมตีห้องเกียรติทรัพย์?”

จางเหมยเจินเหรินว่า “เรื่องนี้ข้ากับไอ้เด็กเวรก็แปลกใจเหมือนกัน ยังคิดไม่ออก”

ในใจเย่ชิวมีข้อสันนิษฐานอยู่ข้อหนึ่ง แต่เขาไม่ได้พูดออกมา เพราะตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานอะไรเลย

จื่อหยางเทียนจุนก็ไม่ได้ซักต่อ แล้วพูดต่อว่า “ส่วนคนที่หายไปจากสี่นคร พวกเจ้าไม่ต้องหาแล้ว พวกเขา…ไม่มีแล้ว”

“ไม่มีแล้ว?” อู่เชียนฟานหน้าซีด “ตายหมดเลยหรือ?”

“อืม” จื่อหยางเทียนจุนพยักหน้าเบา ๆ

“ไอ้สารเลว!” อู่เชียนฟานเดือดจัด ด่ากราด “นั่นเกือบยี่สิบล้านชีวิตนะ หายไปหมด เผ่ามิ่งสมควรตาย!”

จื่อหยางเทียนจุนว่า “เผ่ามิ่งลงมืออย่างลึกลับ โหดเหี้ยมไร้ปรานี เพื่อให้ถึงเป้าหมายยิ่งไม่เลือกวิธี”

“เมื่อกี้ชางเซิงบอกว่า ผู้อาวุโสเผ่าอเวจีพูดเองว่า คนทั้งสี่นครถูกทำให้กลายเป็นพลังหล่อเลี้ยง”

“พวกเจ้ารู้ไหมว่าพลังหล่อเลี้ยงคืออะไร?”