บทที่ 302 ชายหญิงอยู่ด้วยกันลำพัง มันยากจะห้ามใจ

"ขอโทษนะ ขอรับสายก่อน"

เยี่ยชิวหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา และพบว่าหมายเลขผู้โทรแสดงหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย เขารับสายและพูดว่า "สวัสดี ผมชื่อเยี่ยชิว..."

"พี่ชาย อยากซื้อสุสานไหม?"

ยังไม่ทันได้รอให้เยี่ยชิวพูด เสียงผู้ชายดังมาจากปลายอีกด้านของโทรศัพท์

ซื้อบ้านแกสิ!

เยี่ยชิวโกรธมากจนจมูกของเขาเบี้ยวไปหมด

เขาอายุเพียงยี่สิบเศษเท่านั้น และหากเขาถูกขอให้ซื้อสุสาน นี่ไม่ได้เป็นการแช่งให้เขาตายเร็ว ๆ เหรอ?

เยี่ยชิววางสายโทรศัพท์ และจับมือของฉินหว่านอีกครั้ง

ฉินหว่านไม่ได้สนิทสนมกับผู้ชายมาหลายปีแล้ว เธอเขินอายเล็กน้อย และใบหน้าของเธอแดงราวกับแอปเปิลสุก

แต่ในขณะนี้ โทรศัพท์มือถือของเยี่ยชิวดังขึ้นอีกครั้ง

"ผมจะรับสายอีกครั้งหน่อย"

เยี่ยชิวปล่อยมือของฉินหว่าน และรับโทรศัพท์ "สวัสดี ผมชื่อเยี่ยชิว..."

"พี่ชาย นี่คืออันเซียงเอ็นเตอร์เทรนเมนต์คลับ ชาใหม่คุณภาพสูงชุดหนึ่งเพิ่งมาถึง ยินดีต้อนรับสู่คลับของเราเพื่อลิ้มรสมัน"

"ฉันดื่มแต่เหล้า ไม่ดื่มชา"

เยี่ยชิววางสายโทรศัพท์ด้วยใบหน้าที่มืดมน

เมื่อเห็นสิ่งผิดปกติในสีหน้าของเขา ฉินหว่านจึงถามว่า "มีอะไรรึเปล่า?"

"ไม่มีไร" เยี่ยชิวจับมือของฉินหว่านอีกครั้ง จับมือของเชี่ยนเชี่ยนแล้ว พูดว่า "กลับบ้านกันเถอะ"

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะก้าวฝีเท้า โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้เยี่ยชิวเพิกเฉยต่อมัน

ใครจะรู้โทรศัพท์ยังคงดังอยู่

"นายควรรับโทรศัพท์ดีกว่า บางทีอาจมีคนมีเรื่องด่วนก็ได้" ฉินหว่านกล่าว

เยี่ยชิวปล่อยมือเธอ

ทันใดนั้น ฉินหว่านรู้สึกถึงความสูญเสียอย่างอธิบายไม่ได้ในใจ เธอแอบเกลียดสายเรียกเข้านั้น ทำไมไม่โทรมาเร็วกว่านี้หรือช้ากว่านี้ ทำไมต้องโทรมาตอนนี้ติด ๆ กันด้วย

หน้าจอโทรศัพท์ยังคงแสดงหมายเลขที่ไม่รู้จักอยู่

เยี่ยชิวคิดว่าเป็นการโทรขายของหรือโฆษณาอีกครั้ง หลังจากกดปุ่มรับสาย ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูด เขาจึงด่าทอออกไปเสียงดัง "อย่าทำให้ฉันรำคาญไปมากกว่านี้ จะไปไหนก็ไปซะ"

ติ๊ด!

เยี่ยชิววางสายโทรศัพท์

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เลขาของหลิวเฉากำลังถือโทรศัพท์อยู่ เธอดูสับสน และโกรธมาก

"เยี่ยชิว ไอ้เวรนี่กล้าวางสายฉัน ฉันล่ะเกลียดมันจริง ๆ"

หลังจากนั้นทันที เธอจึงโทรหาเยี่ยชิวอีกครั้ง

เยี่ยชิวเพิ่งวางสายโทรศัพท์ และเห็นโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง เขาโกรธมาก เมื่อเขารับสาย เขาก็ด่าปลายสายออกไปอีก "เธอเป็นบ้าไปแล้ว จะพอได้รึยัง..."

"ผู้อำนวยการเยี่ยคะ ฉันเป็นเลขาของหลิวเฉา"

คราวนี้เลขาของหลิวเฉาฉลาดกว่า และรีบพูดก่อนที่เยี่ยชิวจะพูดจบ

เลขาของหลิวเฉาเหรอ?

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และถามว่า "ทำไมถึงโทรมาหาฉัน? เป็นเพราะฉันตบหลิวเฉา และโรงพยาบาลต้องการลงโทษฉันเหรอ?"

"ผู้อำนวยการเยี่ย คุณล้อเล่นเหรอ คุณเป็นกระดูกสันหลังของโรงพยาบาล คุณจะถูกลงโทษได้ยังไง" เลขาของหลิวเฉากล่าวว่า "ฉันโทรมาเพื่อแสดงความยินดีกับคุณ คุณได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกัปตันทีมแพทย์ค่ะ"

"ทีมแพทย์? ทีมแพทย์อะไร?"

"คืออย่างนี้ ตอนนี้มีโรคติดต่อปรากฏขึ้นในเมืองเซี่ยงสุ่ย เขตปาชู่ สงสัยว่าเป็นโรคเรื้อน สำนักงานสาธารณสุขให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับเรื่องนี้ และกำหนดให้โรงพยาบาลจัดทีมงานทางการแพทย์ทันที เพื่อไปที่เมืองเซี่ยงสุ่ยและตรวจสอบ ผู้อำนวยการหลี่ตั้งชื่อคุณเป็นการส่วนตัว และขอให้คุณรับหน้าที่เป็นกัปตันทีมแพทย์"

เยี่ยชิวเข้าใจหลังจากได้ยินสิ่งนี้

นี่คือแผนการของหลิวเฉา

เยี่ยชิวหัวเราะเยาะ "ผู้อำนวยการหลี่แต่งตั้งฉัน พวกเธอกำลังล้อเล่นกับใครเหรอ?"

"ผู้อำนวยการเยี่ย ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ ผู้อำนวยการกำลังดำเนินการเรื่องนี้อย่างจริงจัง ฉันได้ยินมาว่ามีผู้เสียชีวิตหลายคนในเมืองเซี่ยงสุ่ย โรงพยาบาลได้ขอให้คุณนำทีมแพทย์ไปที่เมืองเซี่ยงสุ่ยในทันที"

เมื่อเยี่ยชิวได้ยินเกี่ยวกับการเสียชีวิต เขาก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ และถามว่า "ทีมแพทย์มีสมาชิกกี่คน? พวกเขาอยู่ที่ไหน?"

"ทีมแพทย์ของคุณมีสมาชิกเพียงสองคน คือเหล่าเซี่ยงและซูเสี่ยวเสี่ยว" เลขาหลิวเฉากล่าว

แม่งเอ๊ย!

เยี่ยชิวโกรธมากจนอยากจะด่าออกไป และพูดอย่างโกรธเคืองว่า "แผนกการแพทย์แผนจีนเรามีแพทย์ไม่มาก แต่พวกเราถูกส่งไปยังทีมแพทย์ทั้งหมด ภาควิชาการแพทย์แผนจีนจะรักษาผู้ป่วยที่มาโรงพยาบาลได้ยังไง?"

เลขาของหลิวเฉากล่าวว่า "ผู้อำนวยการเยี่ย นี่เป็นการตัดสินใจของโรงพยาบาล ฉันหวังว่าคุณจะสามารถปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งได้ทันที"