บทที่ 303 การติดต่ออย่างใกล้ชิดครั้งแรก

ระหว่างทางไปเมืองเซี่ยงสุ่ย

เยี่ยชิวเป็นคนขับรถ และฉินหว่านนั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสาร

"รถคันนี้เป็นของนายเหรอ?" ฉินหว่านกล่าว

ในความเป็นจริง ฉินหว่านต้องการถามคำถามนี้ตั้งแต่ตอนที่เยี่ยชิวส่งพวกเธอกลับบ้าน

เพราะนี่คือเมอร์เซเดส-เบนซ์ราคาหกถึงเจ็ดแสนหยวน

ฉินหว่านคิดกับตัวเองว่า เยี่ยชิวจะมีเงินซื้อรถดี ๆ ขนาดนี้ตั้งแต่อายุยังน้อยได้ยังไง

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากไปบ้านของเยี่ยชิวแล้ว ฉินหว่านพบว่าการตกแต่งบ้านของเยี่ยชิวนั้นเรียบง่ายมาก และดูไม่เหมือนครอบครัวที่ร่ำรวย

เยี่ยชิวกล่าวว่า "รถคันนี้เป็นของเพื่อนผม ผมยืมมันมาขับได้สองสามวันแล้ว ผมวางแผนจะซื้อทีหลัง"

รถคันนี้เป็นของหลินจิงจื้อ

"เพื่อนคนไหนให้นายยืมน่ะ แฟนรึป่าว?" ฉินหว่านถามโดยแกล้งทำเป็นล้อเล่น แต่หูของเธอก็เชิดขึ้นไม่น้อย

"แล้วมันต่างกันเหรอ?" เยี่ยชิวหันศีรษะ และมองไปที่ฉินหว่าน จากนั้นรีบเบือนหน้าไปทางอื่น

ฉินหว่านมีรูปร่างดีอยู่แล้ว แต่การคาดเข็มขัดนิรภัยทำให้ยอดเขาทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าเธอดูสูงผิดปกติ

"ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใหญ่เท่าซูเสี่ยวเสี่ยว แต่ก็ไม่ได้เล็กกว่ามาก"

เยี่ยชิวแอบประหลาดใจ

ต่อมา

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ใช่สิพี่หว่าน คุณมาจากเมืองเซี่ยงสุ่ย คุณต้องคุ้นเคยกับเมืองเซี่ยงสุ่ยมาก คุณช่วยแนะนำให้ผมรู้จักเมืองนี้หน่อยได้ไหม?"

ฉินหว่านเริ่มเล่าอย่างช้า ๆ

ตามที่เธอบอก เมืองเซี่ยงสุ่ยตั้งอยู่ที่ชายแดนของเจียงโจว และเป็นเมืองที่ยากจนในระดับชาติ เป็นเมืองด้อยพัฒนา และการคมนาคมไม่สะดวก ผู้คนที่นั่นพึ่งพาการทำเกษตรกรรมเพื่อหาเลี้ยงชีพ และรายได้ต่อปีต่อหัวน้อยกว่าหนึ่งพันหยวนเท่านั้น"

การใช้ชีวิตที่นั่นยากลำบากมา

"เมืองเซี่ยงสุ่ยตั้งอยู่ลึกเข้าไปในภูเขา มีหมู่บ้านสิบสามแห่งด้านล่าง มีถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยวทุกแห่ง ใช้เวลาเดินทางโดยรถยนต์เจ็ดชั่วโมงจากเจียงโจวไปยังเมืองเซี่ยงสุ่ย ฉันไม่ได้กลับไปหาพ่อแม่มานานแล้ว "ฉินหว่านกล่าว

"เมื่อเร็ว ๆ นี้พี่ได้ติดต่อกับพ่อแม่ของพี่บ้างไหม?" เยี่ยชิวถาม

ฉินหว่านพยักหน้า และพูดว่า "ฉันโทรหาพ่อของฉันครั้งล่าสุดหลังจากที่เชี่ยนเชี่ยนล้มป่วย"

"พ่อของพี่ไม่ได้พูดถึงโรคติดต่อเลยเหรอ?"

ฉินหว่านส่ายหัว "ไม่นะ"

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

หากโรคติดต่อเกิดขึ้นจริงในเมืองเซี่ยงสุ่ย และมีผู้เสียชีวิตไปหลายคน แล้วชาวเมืองจะไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง?

ดูเหมือนว่าสถานที่ที่เกิดโรคติดต่อนี้ น่าจะอยู่ในหมู่บ้านบางแห่งในเมืองเซี่ยงสุ่ยเท่านั้น

รถได้วิ่งต่อไป

สองชั่วโมงต่อมา

โทรศัพท์มือถือของเยี่ยชิวดังขึ้น

มีสายมาจากเหล่าเซี่ยง

เยี่ยชิวกดปุ่มรับสาย แต่ก่อนที่เขาจะพูดได้ เหล่าเซี่ยงรีบพูดว่า "ผู้อำนวยการเยี่ย ผมเพิ่งได้รับแจ้งจากเลขาของผู้อำนวยการหลิว เธอบอกว่าโรงพยาบาลได้จัดทีมแพทย์ฉุกเฉิน และคุณคือกัปตันทีมแพทย์ ผม คุณและเสี่ยวเสี่ยวเป็นสมาชิกในทีมนี้ คุณรู้เรื่องนี้ไหม?"

"ผมรู้แล้ว" เยี่ยชิวตอบ

เหล่าเซียงกล่าวว่า "ผมเพิ่งถามเพื่อนร่วมงานจากโรงพยาบาลอื่น และได้ยินมาว่ามีโรคติดต่อเกิดขึ้นในหมู่บ้านทางตอนล่างของเมืองเซี่ยงสุ่ย อาการค่อนข้างร้ายแรง และมีผู้เสียชีวิตหลายคน"

"มีผู้เชี่ยวชาญที่เชื่อถือได้ และอาจารย์ที่มีชื่อเสียงมากมายในโรงพยาบาล แต่ผู้อำนวยการหลิวไม่ให้พวกเขาไป แต่เขาให้เพวกเราไป นี่เป็นการมุ่งเป้าไปที่คุณอย่างชัดเจน"

"ผู้อำนวยการเยี่ย เราไปเมืองเซี่ยงสุ่ยไม่ได้!"

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ผมกำลังเดินทางไปเมืองเซี่ยงสุ่ยแล้ว"

"อะไรนะ!" เหล่าเซี่ยงตกใจ แล้วพูดว่า "ผู้อำนวยการเยี่ย กลับมาเร็วเข้า เมืองเซี่ยงสุ่ยอันตรายมาก..."

"เหล่าเซี่ยง!" เยี่ยชิวขัดจังหวะเหล่าเซี่ยง และพูดว่า "พวกเราเป็นหมอ มีอะไรที่เราต้องกลัวอันตรายอีกเหรอ?"

"ผู้อำนวยการเยี่ย คราวนี้แตกต่างออกไป ผู้อำนวยการหลิวกำลังหาทางการแก้แค้นเพื่อล้างแค้นในเรื่องส่วนตัวของเขา"

"นอกจากนี้ โรคติดต่อนี้ไม่ใช่โรคธรรมดา ยาแผนโบราณออกฤทธิ์ช้าเกินไป จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณติดเชื้อ?"

เหล่าเซียงกล่าวต่อ "ผู้อำนวยการเยี่ย คุณยังเด็ก มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม และมีอนาคตที่สดใส อย่าทำให้เกิดอันตรายเลย รีบกลับมาเร็ว"

"ถ้าเขาต้องการให้แผนกการแพทย์แผนจีนไป ก็ให้ผมไปเถอะ"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เยี่ยชิวก็รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย

เหล่าเซี่ยงไม่กลัวความเป็นหรือและความตาย แต่กังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเยี่ยชิวเอง

"เหล่าเซียง ขอบคุณมาก ผมรู้ว่าคุณกำลังทำเพื่อประโยชน์ของผมตัวเอง แต่ผมต้องไปที่เมืองเซี่ยงสุ่ย"