บทที่ 3026: โชคชะตาแห่งหมิง

เพื่อไปให้ถึงภูเขาไข่มุกให้เร็วที่สุด จื่อหยางเทียนจุนลงมือเอง ตั้งค่ายเวทย์ส่งตัวขึ้นหนึ่งชุด แม้จะเร็วไม่เท่าการเคลื่อนย้ายฉับพลัน แต่ก็ถือว่าไวมากแล้ว。

ครึ่งชั่วยามต่อมา。

ทุกคนก็มาถึงภูเขาไข่มุก。

“หัวหน้า!” อู่เชียนฟานรีบวิ่งออกมาต้อนรับ ทักทายทุกคน

“ทำไมไม่อยู่ที่จวนเจ้าเมืองล่ะ?” เย่ชิวถาม

อู่เชียนฟานพูดว่า “ผมกลัวว่าเผ่ามิ่งจะขยับตัว ก็เลยพอพวกพี่ออกไป ผมก็มาดักเฝ้าอยู่ที่นี่ เรื่องในเมืองหลวงจัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?”

เย่ชิวว่า “เผ่ามิ่งส่งยอดฝีมือบุกห้องเกียรติทรัพย์ ลักพาตัวเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยไป ตอนนี้ผมต้องไปที่เผ่ามิ่งสักรอบ”

อู่เชียนฟานรีบพูดว่า “งั้นผมไปกับพี่ด้วย ลำแข้งเพิ่มอีกคนก็ช่วยงานได้มากขึ้น”

“ก็ดี” เย่ชิวตอบรับ。

จากนั้น ทุกคนก็ลงไปในถ้ำใต้ดิน มาหยุดอยู่หน้าแท่นบูชาส่งผ่าน

“เสี่ยวเตี๋ย ต่อไปต้องทำยังไง?” เย่ชิวถาม

“ปล่อยให้ฉันจัดการเองก็พอ” เสี่ยวเตี๋ยพูด พลางสองมือร่ายอาคม ปากพึมพำคาถาไม่หยุด

ไม่นาน แท่นบูชาส่งผ่านก็ราวกับถูกกระตุ้น อักขระเวทมนตร์บนแท่นส่องแสงขึ้นมา เปล่งประกายระยิบระยับเป็นระลอก

“หัวหน้า นี่มันยังไงกัน ผู้หญิงคนนี้…?” อู่เชียนฟานกระซิบถามเบา ๆ

“เสี่ยวเตี๋ยเป็นเจ้าหญิงของเผ่ามิ่ง” เย่ชิวพูด

“เจ้าหญิงเผ่ามิ่ง?” อู่เชียนฟานทำหน้าช็อก

จางเหมยเจินเหรินที่ยืนข้าง ๆ เอ่ยว่า “เจ้าหญิงของทั้งเผ่าทั้งที หน้าซีดผอมโซขนาดนี้ เผ่ามิ่งนี่ท่าทางจะยากจนสุด ๆ”

ต่อจากนั้น จางเหมยเจินเหรินก็ถอนหายใจพลางว่า “น่าเสียดาย ถ้าหน้าตาดีหน่อย ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าก็จะมีสหายหญิงคนสนิทเพิ่มอีกคน แถมยังได้ถือโอกาสควบคุมเผ่ามิ่งได้เลย”

“ไอ้ลูกกระต่าย เอาอย่างนี้ไหม รับนางมาเป็นคนของเจ้าไปซะ?”

“สหายหญิงคนสนิทของเจ้าที่มีอยู่ แต่ละนางสวยระดับนางฟ้า ได้เวลาต้องเปลี่ยนรสนิยมบ้างแล้วล่ะ แต่อย่าเผลอปิดไฟตอนนอนก็แล้วกัน ไม่งั้นคงกัดไม่ลง”

“พูดมากจริง!” เย่ชิวถลึงตาใส่จางเหมยเจินเหริน ด่า “นินทาเด็กผู้หญิงลับหลังแบบนี้ มันสนุกนักรึไง?”

“อี๋ ๆ ๆ ยังไม่ทันได้เป็นอะไรกันก็รีบปกป้องเลย หรือว่าเจ้าจะแอบชอบนางจริง ๆ?” จางเหมยเจินเหรินพูดหยอก “ไอ้ลูกกระต่าย รสนิยมเจ้าช่างแปลกเหลือเกิน”

“มึงลองพูดพร่ำอีกคำสิ เชื่อไหมเดี๋ยวข้าฟาดให้หน้าหัน” เย่ชิวหัวเราะเย็นในใจ ถ้าให้ไอ้แก่คนนี้เห็นโฉมแท้ของเสี่ยวเตี๋ยละก็ เกรงว่าคงขากรรไกรค้างแน่

ครู่ต่อมา。

บนแท่นบูชาส่งผ่าน ไข่มุกขนาดมหึมาลูกนั้นแยกออกเป็นสองด้าน เผยให้เห็นรอยแยกเส้นหนึ่ง

รอยแยกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับประตูบานหนึ่ง

“พี่เย่ แท่นบูชาส่งผ่านเปิดแล้ว เข้าไปทางนี้ก็จะไปถึงเผ่ามิ่งได้” เสี่ยวเตี๋ยชี้ไปที่รอยแยกแล้วพูด

“ไป” สิ้นคำ เย่ชิวก็จับมือเสี่ยวเตี๋ยก้าวเข้าไปในรอยแยก

คนอื่น ๆ ตามเข้าไปติด ๆ

เมื่อทุกคนผ่านเข้าไปแล้ว ไม่ถึงสิบวินาที รอยแยกก็ปิดสนิท ไข่มุกลูกนั้นกลับสู่สภาพเดิม

ไม่เพียงเท่านั้น แสงบนอักขระเวทมนตร์เหนือแท่นก็จางหายไป ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

ในขณะเดียวกัน ระหว่างที่เย่ชิวกับพวกมุ่งหน้าไปยังเผ่ามิ่ง ภายในคุกใต้ดินชื้นแฉะมืดทึบของเผ่ามิ่ง…

หลวงโป๋ซาเอ่ยเรียก “พ่อทูนหัว พ่อทูนหัว…”

วินาทีถัดมา วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางลอยออกมาจากแหวนมิติ แปรเปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์ชายวัยกลางคน