บทที่ 3027: ฟ้าคุ้มครองเผ่าหมิง แค่นี้เอง?

โชคชะตาแห่งหมิง!

หลวงโป๋ซาได้ยินสี่คำนี้ ใจถึงกับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

“ยังจำที่ข้าเคยบอกเจ้าได้ไหม ที่เจ้าแย่งสู้เย่ฉางเซิงไม่เคยชนะ ก็เพราะโชควาสนาของเย่ฉางเซิงมันหนาแน่นล้นฟ้านั่นแหละ”

วิญญาณเศษซากของจักรพรรดิหยินหยางเอ่ยต่อว่า “ถ้าเจ้าได้โชคชะตาแห่งหมิงมา เจ้าก็มี资格ยืนเทียบเย่ฉางเซิงได้แล้ว”

“และก็มีเพียงอย่างนี้เท่านั้น อนาคตเจ้าถึงจะมีโอกาสฆ่าเย่ฉางเซิงได้”

“เจ้าบอกเรื่องของเย่ฉางเซิงให้ทุกคนในเผ่าหมิงรู้ ใช้มีดคนอื่นฆ่าคน แผนนี้ใช้ได้ดีมาก พวกมันไม่มีวันปล่อยเย่ฉางเซิงไปแน่”

“ยิ่งพอรวมกับที่ข้าให้เจ้าบอกตำแหน่งจุดวาร์ปแก่มหาปุโรหิตเข้าไปด้วย พวกมันต้องขยับตัวในเร็ว ๆ นี้แน่ พอถึงตอนนั้น ยอดฝีมือแห่งเผ่าหมิงจะไปยังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร พอช่วงที่เผ่าหมิงว่างเว้นไร้การป้องกัน เราก็จะไปตามหาโชคชะตาแห่งหมิง”

“ถ้าได้โชคชะตาแห่งหมิงมา ทั้งเผ่าหมิงจะต้องเชื่อฟังเจ้าแต่เพียงผู้เดียว ถึงตอนนั้น อะไรองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง อีกทั้งมหาปุโรหิตคนนั้น เจ้าคิดให้ใครตาย แค่คิดนิดเดียวก็พอ”

“ดังนั้น อย่าเพิ่งรีบร้อนออกไปจากที่นี่”

หลวงโป๋ซาได้ยินดังนั้น แววตาก็พลันวูบไหวไปด้วยความโลภ

โชคชะตาแห่งหมิง นั่นคือสมบัติล้ำค่าที่สามารถควบคุมทั้งเผ่าหมิงได้!

แค่ได้มันมา ต่อไปหลวงโป๋ซาก็จะไม่ใช่ตัวตนที่ถูกเย่ฉางเซิงกดหัวอีก แต่จะกลายเป็นผู้กล้าที่พลิกมือเป็นเมฆคว่ำมือเป็นฝน ครอบงำฟ้าดินได้ในแดนหนึ่ง!

“ก็ว่ากันไป พ่อบุญธรรมของผมนี่ล้ำลึกจริง ๆ คิดเผื่อทุกอย่างไว้หมดแล้ว” หลวงโป๋ซาถามว่า “แต่โชคชะตาแห่งหมิงจะซ่อนอยู่ที่ไหนล่ะครับ พวกเราจะตามหายังไง?”

วิญญาณเศษซากของจักรพรรดิหยินหยางยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยว่า “โชคชะตาแห่งหมิงไม่ใช่ของจับต้องได้ แต่เป็นพลังสายหนึ่งที่ในเงามืดเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียวกับความรุ่งเรืองและความเสื่อมของเผ่าหมิง”

“ข้าคิดว่ามันควรจะซ่อนอยู่ในแกนกลางของเผ่าหมิง โดยปกติจะมีระดับสูงสุดของเผ่าหมิงคุ้มกันอยู่”

“แต่ตอนนี้ เจ้าได้จุดชนวนความแค้นของเผ่าหมิงต่อเย่ฉางเซิงไปแล้ว พวกมันต้องระดมกำลังออกจากรัง ไล่ล่าเย่ฉางเซิงไปถึงโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ตอนนั้นแหละ คือจังหวะเหมาะที่สุดให้เราตามหาโชคชะตาแห่งหมิง”

“ไม่ต้องกังวล ข้าจะหาทางทุกวิถีช่วยเจ้าให้ได้โชคชะตาแห่งหมิงมา”

“ขอบคุณพ่อบุญธรรมครับ” ดวงตาหลวงโป๋ซาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา กล่าวทั้งน้ำมูกน้ำตาว่า “ที่ผมได้เจอพ่อบุญธรรม ถือเป็นโชคดีที่สุดในชีวิตของผมแล้ว”

“เด็กดี ที่ข้าได้เจอเจ้า ก็เป็นโชคดีที่สุดในชีวิตของข้าเหมือนกัน” วิญญาณเศษซากของจักรพรรดิหยินหยางเอ่ยตอบ

ในขณะที่พ่อบุญธรรมกับลูกชายกำลังลับลมคมในกันอยู่นั้นเอง

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง มหาปุโรหิต และเหล่าผู้อาวุโสอีกหลายคน กำลังยืนอยู่หน้าระเบียงแท่นบูชาส่งผ่าน

“ท่านผู้อาวุโสที่สี่ ข้าจะส่งเจ้าไปยังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร จับตัวนางกลับมา เจ้าขัดข้องอะไรไหม?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเอ่ยถาม

ผู้อาวุโสที่สี่รีบก้าวออกมาข้างหน้า เอ่ยว่า “ที่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงมอบภารกิจสำคัญขนาดนี้ให้ ข้าคิดว่าเป็นเพราะฝ่าบาทไว้วางใจ ข้าย่อมไม่มีวันทำให้ความคาดหวังของพระองค์ต้องผิดหวังเป็นอันขาด”

“ดีมาก” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยกฝ่ามือขึ้น ทำสัญญาณหนึ่ง

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ—

เงาดำหกสายปรากฏขึ้นด้านหลังองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง พร้อมคุกเข่าข้างเดียว

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าวว่า “เผ่าหมิงของเราเพิ่งโดนโจมตีหนักซ้ำแล้วซ้ำเล่า สูญเสียผู้อาวุโสไปหลายคน เพราะงั้นคราวนี้ ข้าจึงส่งองครักษ์ภูตผีหกนายไปช่วยท่านผู้อาวุโสที่สี่”

“ถึงพวกเขาจะมีเพียงระดับขอบเขตราชานักบุญ แต่ยังไงก็เป็นคนของเราเอง ไว้ใจได้แน่นอน”

“ข้าได้สั่งกำชับพวกเขาไว้แล้ว ให้ทั้งหมดเชื่อฟังคำสั่งของท่านผู้อาวุโสที่สี่โดยเด็ดขาด ใครกล้าฝ่าฝืนคำสั่ง ท่านผู้อาวุโสที่สี่มีสิทธิ์ประหารก่อนแล้วค่อยมารายงานทีหลัง”

“ท่านผู้อาวุโสที่สี่ ภารกิจครั้งนี้หนักหนาและยาวไกล อย่าทำให้ข้าผิดหวังเด็ดขาดนะ”

ผู้อาวุโสที่สี่ได้ยินเช่นนั้น ใจกระตุกวูบ เขารู้ดีว่าภารกิจครั้งนี้สำคัญเพียงใด และก็รับรู้ได้ชัดถึงความไว้วางใจและความคาดหวังขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงต่อเขา