บทที่ 3028: ศาสตราวุธสวรรค์ร่อนลง

ร่างของท่านผู้อาวุโสที่สี่ระเบิดตูมขึ้นมาในพริบตา กระทั่งวิญญาณแท้ยังแหลกสลาย กลายเป็นหมอกโลหิตก้อนหนึ่ง แผ่คลุมอยู่เหนือแท่นบูชาส่งผ่าน

ภาพตรงหน้านี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุคาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยิ่งหน้าถอดสี ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาคำรามลั่น “เกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ก็เจ็บปวดแทบขาดใจ ไม่คิดเลยว่าเมื่อครู่ยังเป็นท่านผู้อาวุโสที่สี่ที่มีลมหายใจอยู่แท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนละโลกกับพวกเขาไปแล้ว

“老四…老四—!”

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามร้องเรียกด้วยความอาลัย ทว่าคำตะโกนของพวกเขากลับถูกความเปลี่ยนแปลงถัดไปกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว

ในเสี้ยววินาทีที่ร่างท่านผู้อาวุโสที่สี่ระเบิด แสงกระบี่เส้นหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟ้า องครักษ์ภูตผีคนหนึ่งยังไม่ทันได้เปล่งเสียงกรีดร้อง ก็ถูกผ่ากลางเป็นสองท่อน

“ศัตรูบุก! ศัตรูบุก!” องครักษ์ภูตผีที่เหลือตะโกนลั่น

แต่เสียงตะโกนราวกับเป็นแค่การเปิดฉากให้การสังหารที่ตามมาเท่านั้น

องครักษ์ภูตผีที่เหลืออีกห้าคนยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกฟันจนกลายเป็นเศษเละ ๆ ทีละคน ร่างกายของพวกเขาต่อหน้าแรงอำนาจนั้นเปราะบางราวกับเครื่องเคลือบ แตกกระจายแทบจะทันที

หมอกโลหิตปกคลุม ทั่วแท่นบูชาส่งผ่านเละเทะไปหมด

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับเหล่าผู้อาวุโสต่างยืนตะลึง พวกเขาไม่อาจเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า

เหตุร้ายที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้ตั้งรับไม่ทัน

ยิ่งน่าหวาดหวั่นที่สุดคือ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าศัตรูเป็นใคร กระทั่งเงาร่องรอยก็ไม่พบ

“มันเป็นใครกันแน่!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงคำราม ดวงตาแดงก่ำ อัดแน่นด้วยจิตสังหาร

สำหรับเขา การสิ้นชีพของท่านผู้อาวุโสที่สี่และคนอื่น ๆ ไม่ใช่แค่ความสูญเสียของเผ่ามิ่ง แต่ยังเป็นการตบหน้ากันซึ่ง ๆ

มหาปุโรหิตเองก็อึ้งงัน เมื่อครู่ยังพูดถึงลางดีเป็นพิเศษอยู่เลย ไฉนพริบตาเดียวกลับเกิดโศกนาฏกรรมเช่นนี้?

“ท่านชายรัชทายาท…ไม่สู้เสด็จกลับไปพักก่อน ที่นี่ให้พวกเราจัดการเถอะ” รองผู้อาวุโสที่สองเอ่ยเกลี้ยกล่อม เพราะศัตรูยังไม่ปรากฏร่องรอย เขากลัวว่าจะเกิดความผิดพลาดที่หนักกว่าเดิม

“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงรู้ดี หากเขาเดินจากไป นั่นเท่ากับยอมถอย

“ทุกคน ระวังตัวไว้!”

เขาสั่งเสียงดัง จากนั้นหันไปจ้องมหาปุโรหิตด้วยสายตาเย็นเยียบ “นี่น่ะหรือที่เจ้าบอกว่าเป็นลางดีเป็นพิเศษ เทพคุ้มครองเผ่ามิ่ง?”

“ท่านชายรัชทายาท ข้า…” มหาปุโรหิตหวาดผวาจนมือสั่น

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าว “เจ้าทำนายโชคชะตาอีกครั้ง ดูซิว่าจะหาเบาะแสศัตรูได้ไหม”

“ขอรับ” มหาปุโรหิตพยักหน้า เขาหลับตา แล้วเริ่มพึมพำคาถาเก่าแก่ขึ้นอีกครั้ง

“แปลก…ทำไมยังเป็นลางดีเป็นพิเศษอยู่อีก?”

มหาปุโรหิตมึนงงไปหมด

ถ้าเป็นลางดีเป็นพิเศษจริง แล้วท่านผู้อาวุโสที่สี่จะตายได้อย่างไร?

แม้แต่เขาเองก็คิดไม่ออกว่า ปัญหาเกิดขึ้นตรงขั้นตอนไหนกันแน่

ต่อมา มหาปุโรหิตทำนายโชคชะตาอีกคำทำนาย สัญลักษณ์ทำนายโชคชะตาก็ยังชี้ไปที่ลางดีเป็นพิเศษเหมือนเดิม

“ผลเป็นอย่างไร?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถาม

“ท่านชายรัชทายาท…คือ…สถานการณ์ไม่ดีนัก ผลที่ข้าทำนายออกมาเป็นลางร้ายใหญ่หลวง เผ่ามิ่งของเรากลัวว่าจะเผชิญวิกฤตที่ไม่เคยมีมาก่อน…” มหาปุโรหิตกล่าวเสียงสั่น

เขาไม่กล้าพูดความจริง

ในสถานการณ์เช่นนี้ หากยังบอกว่าเป็นลางดีเป็นพิเศษ ต่อให้องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงไม่เอาเรื่อง รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามก็คงฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ

คนตายไปมากขนาดนี้ จะเป็นลางดีได้อย่างไร?

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินแล้ว สีหน้าก็ดำครึ้มยิ่งกว่าเดิม

老四老五老六老七