บทที่ 3033: สัตว์ร้ายปรากฏกาย

ลึกเข้าไปในคุกใต้ดินของเผ่ามิ่ง จู่ ๆ ก็มีพลังอำนาจชั่วร้ายข้นคลั่กสายหนึ่งปะทุขึ้นมา ราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม พริบตาเดียวก็แผ่กระจายไปทั่วทั้งยมโลก

“ตึง… ตึง…”

เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงดังสะท้อน ราวกับค้อนเหล็กทุบลงบนหัวใจของทุกคน แม้แต่พื้นดินก็ยังสั่นสะเทือนตามไปด้วย

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หลวงโป๋ซาที่ถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ดินใบหน้าถึงกับเปลี่ยนสี เต็มไปด้วยความหวาดผวา ร่างกายสั่นเทาเบา ๆ เขาสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมงคลอย่างรุนแรงสายหนึ่ง

เขาเหยียบย่างบนเส้นทางบำเพ็ญเซียนมาก็ไม่น้อย ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเจอพลังชั่วร้ายที่ทำให้คนหนาวสะท้านถึงกระดูกได้ขนาดนี้มาก่อน

ตอนนั้นเอง วิญญาณเศษซากของจักรพรรดิหยินหยางก็ลอยออกมาจากแหวนมิติ เงาร่างอันเลือนรางของเขาภายใต้การโอบล้อมของพลังชั่วร้ายนี้ ยังดูสั่นคลอนไม่มั่นคงอยู่บ้าง

“หืม… พลังแบบนี้ ทำไมข้าถึงรู้สึกคุ้น ๆ นิดหน่อย?”

“เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน…”

“ประหลาดจริง ชั่วครู่หนึ่งกลับนึกไม่ออก”

น้ำเสียงของจักรพรรดิหยินหยางแฝงทั้งความตื่นตะลึงและการรำลึก ผ่านไปครู่หนึ่ง แววตาก็ฉายความตกตะลึงออกมา

“เป็นสายเลือดของมัน!”

“ถึงว่า ทำไมถึงคุ้นนัก”

“สายเลือดของมันโผล่มาอยู่ในเผ่ามิ่ง แสดงว่าเผ่ามิ่งคงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่”

หลวงโป๋ซาฟังแล้วมึนงงเป็นไก่ตาแตก อดถามออกมาไม่ได้ว่า “ท่านพ่อบุญธรรม ท่านกำลังพูดถึงอะไรกันแน่ครับ?”

“ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องรู้มาก” จักรพรรดิหยินหยางไม่คิดอธิบายต่อ

หลวงโป๋ซาพูดอีกว่า “ท่านพ่อบุญธรรม พลังชั่วร้ายนี้ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย หรือว่าเราจะรีบหนีออกไปก่อนดีไหมครับ?”

“โชคชะตาโลกยมทูตยังไม่ตกอยู่ในมือเจ้า ถ้ารีบหนีไปตอนนี้ อีกหน่อยเจ้าจะไปสู้กับเย่ฉางเซิงยังไง?” วิญญาณเศษซากของจักรพรรดิหยินหยางปลอบเขา “อย่าลน ปัญหาไม่ใหญ่ขนาดนั้นหรอก”

ในเวลาเดียวกัน

ในห้องขังอีกห้องหนึ่ง

ทันทีที่หนานกงเซียวเซียวสัมผัสได้ถึงพลังชั่วร้ายสายนี้ ใบหน้าอันงดงามก็ซีดเผือดอย่างชัดเจน

นางจับซี่ลูกกรงคุกแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกระสับกระส่าย ความรู้สึกว่ามหันตภัยกำลังจะถาโถมเข้ามาโอบทับลงมาดั่งเมฆดำ

“เผ่ามิ่งเกิดเรื่องอะไรกันแน่?”

ด้านนอก

จื่อหยางเทียนจุนกับเย่ชิวรวมทั้งคนอื่น ๆ มองไปยังระยะไกล แววตาเคร่งเครียด

ในดวงตาของจื่อหยางเทียนจุนฉายแววระแวดระวังและกังวล เขารู้ดีว่า สิ่งที่สามารถปล่อยพลังชั่วร้ายรุนแรงขนาดนี้ออกมาได้ ต้องเป็นตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่หาได้ยากในโลกหล้า

รอบตัวเขามีแสงสีม่วง淡淡ลอยอาบเอาไว้ นั่นเป็นเพราะเขากำลังลอบขับเคลื่อนเคล็ดวิชา เตรียมรับมือเหตุไม่คาดฝัน

เย่ชิวขมวดคิ้วแน่น กำหมัดโดยไม่รู้ตัว ใจเต้นไม่เป็นส่ำ

ความไม่สบายใจนี้ไม่ได้มาจากความกลัวในสิ่งที่ไม่รู้ แต่เป็นสัญชาตญาณล่วงรู้ว่า สิ่งที่กำลังจะปรากฏตัวออกมา ไม่ใช่อะไรธรรมดาแน่นอน

“มันเป็นตัวอะไรกันแน่? ทำไมถึงได้มีพลังน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้?”

จางเหมยเจินเหรินเองก็อดนิ่งเฉยไม่ไหว ปลายไม้ปัดฝุ่นในมือเขาสั่นไหวเล็กน้อย เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นที่หน้าผาก

ม่อเทียนจี อู่เชียนฟาน และหนิวต้าลี่ทั้งสามต่างก็เตรียมพร้อมเต็มที่

สีหน้าของม่อเทียนจีสลับไปมา แววตาวูบไหว เขากำลังคิดหาวิธีรับมืออย่างรวดเร็ว

อู่เชียนฟานกลับเพียงกำดาบยาวในมือแน่น กลิ่นอายเจตจำนงแห่งสงครามอันดุจคมมีดค่อย ๆ แผ่ออกมาจากร่างเขา

ส่วนหนิวต้าลี่ก็กำหมัดแน่น กล้ามเนื้อทั้งตัวตึงรั้ง พร้อมจะพุ่งเข้าหาศึกได้ทุกเมื่อ

เบื้องหน้าห้องโถงใหญ่หมิงจู๋

สีหน้ามหาปุโรหิตเคร่งขรึม ป้ายดำในมือเขาส่องแสงแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกำลังสื่อสารลี้ลับบางอย่างกับตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวหลังประตูหิน

ครู่หนึ่งต่อมา

“รองผู้อาวุโสที่สอง ข้อเสนอนี้เป็นเจ้าที่เสนอขึ้นมา หวังว่าการกระทำของเจ้าครั้งนี้ จะไม่พาเผ่ามิ่งไปสู่หายนะล่มสลาย” เสียงของมหาปุโรหิตแฝงความกังวลอยู่เล็กน้อย

รองผู้อาวุโสที่สองหัวเราะเย็นอย่างไม่ใส่ใจ “มหาปุโรหิต เวลานี้ยังจะมัวชั่งไปชั่งมาทำไมกัน? ขอแค่กำจัดพวกเย่ฉางเซิงได้ ต่อให้มีความเสี่ยงบ้างจะเป็นไร?”