บทที่ 3034: กำไลหยกลึกลับ

“ตูม!”

มังกรอสูรมืดคำรามพุ่งชนต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำราวกับภูเขาดำลูกยักษ์ถล่มใส่ พลังปะทะสั่นสะเทือนฟ้าดิน

ต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำโอนเอนรุนแรง ราวกับจะหักโค่นได้ทุกเมื่อ

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับมหาปุโรหิตและพวก พออัดอั้นมานานก็ระเบิดความตื่นเต้นออกมา เงยหน้าหัวเราะลั่น

“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าอยากเห็นเหมือนกัน พอต้นไม้นั่นล้มลงแล้ว พวกมันยังจะกันไหวอีกไหม!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหัวเราะจนตัวโยน ความเหี้ยมโหดบนใบหน้าเผยออกมาเต็มที่ ราวกับได้เห็นจุดจบของเย่ชิวกับพวกด้วยตาตัวเองแล้ว

มหาปุโรหิตก็หัวเราะตาม น้ำเสียงหัวเราะเย็นเยียบ “ศักดิ์ศรีของเผ่ามิ่งไม่อาจให้ใครย่ำยี วันนี้ต่อให้มันงอกปีกก็หนีไม่รอด!”

รองผู้อาวุโสที่สองเอ่ยขึ้นข้าง ๆ “พอจัดการเย่ฉางเซิงพวกนั้นเสร็จ ต้นไม้ต้นนั้นก็จะตกเป็นของท่านชายรัชทายาทแล้ว”

รองผู้อาวุโสที่สามรีบผสมโรง “ต้นไม้ต้นนั้นไม่ธรรมดาสุด ๆ อยู่ในมือเย่ฉางเซิงก็มีแต่เสียของ มีเพียงท่านชายรัชทายาทเท่านั้นที่คู่ควรจะครอบครอง”

ในดวงตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงแวบความโลภขึ้นมาแว้บหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “อย่างที่รองผู้อาวุโสที่สามว่าไว้ ต้นไม้นั่นไม่ธรรมดาจริง ๆ พอเป็นขององค์ชายผู้นี้แล้วเราค่อยช่วยกันศึกษากันอย่างละเอียด”

ระหว่างที่พวกเขากำลังดื่มด่ำอยู่กับความดีใจ พากันพูดคุยอย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้นก็เห็นเสี่ยวเตี๋ยเดินออกมาคนเดียว

ทันใดนั้นใบหน้าขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็ปรากฏแววฉงน เขาขมวดคิ้วถามว่า “นางคิดจะทำอะไร?”

มหาปุโรหิตหรี่ตาลง แววตาแฝงแววคาดเดา “หรือว่าเจ้าหญิงเปลี่ยนใจแล้ว คิดจะช่วยเย่ฉางเซิงขอทางรอดสักเส้นให้เขา?”

สีหน้าขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงมืดครึ้มลง แววตาแข็งกร้าว “เย่ฉางเซิงสังหารคนของเผ่ามิ่งเราตายไปตั้งมาก ข้าไม่มีวันปล่อยเขาไว้แน่ ต่อให้เข้านางจะมาขอร้อง ข้าก็ไม่มีวันปล่อยเย่ฉางเซิงไป”

แต่ไม่คาดคิด เสี่ยวเตี๋ยกลับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่ชิว จากนั้นก็ชะงักเท้าแล้วประสานมือร่ายอาคมเบา ๆ พลางพึมพำคาถาในลำคอ

ถัดมา นางค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น เผยให้เห็นกำไลหยกสีม่วงที่ข้อมือ

“กริ๊ง——”

เสี่ยวเตี๋ยสะบัดข้อมือเบา ๆ ให้กำไลหยกสีม่วงกระทบกันดังใสกังวาน เพียงชั่วพริบตา กำไลหยกก็พ่นแสงสีม่วงลึกลับออกมา แสงนั้นพุ่งวาบราวสายฟ้า ชั่วแวบเดียวก็ครอบคลุมมังกรอสูรมืดเอาไว้ทั้งตัว

“อ๊าว—!”

มังกรอสูรมืดกรีดร้องเสียงโหยหวน การโจมตีที่ดุดันเมื่อครู่หยุดชะงักในทันที ร่างยักษ์ของมันสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ จากนั้นก็ล้มหมอบลงกับพื้น ส่งเสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

“นี่…เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเบิกตาโพลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง งงงันกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า

สีหน้าของมหาปุโรหิตก็หม่นหมองหนักเช่นกัน เอ่ยออกมาเสียงแข็ง “เจ้าหญิงคิดจะทำอะไร?”

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้สติ เสี่ยวเตี๋ยก็สะบัดแขนอีกครั้ง

“กริ๊ง!”

กำไลหยกสีม่วงระเบิดแสงออกมาอีกระลอก แสงคราวนี้เจิดจ้ากว่าก่อนหน้าหลายเท่า พุ่งตรงเข้าใส่มังกรอสูรมืดอย่างจัง

ภายใต้เปลวแสงนั้น ร่างของมังกรอสูรมืดพวยพุ่งหมอกดำออกมามหาศาล ร่างยักษ์เดิมของมันเริ่มหดเล็กลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ทุกคนต่างอึ้งจนพูดไม่ออก จ้องภาพตรงหน้าที่เหลือเชื่อจนตาไม่กระพริบ

เพียงพริบตาเดียว มังกรอสูรมืดที่สูงนับสิบจั้งก็หดเหลือเพียงยาวศอกกว่า ๆ นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น หมดสิ้นซึ่งความสามารถในการต่อต้าน

“ไอ้ตัวชาติหมา! นางกล้าช่วยพวกเย่ชิวจัดการมังกรอสูรมืดด้วย” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงโกรธจนแทบคลั่ง

บนใบหน้าของรองผู้อาวุโสที่สองก็ปรากฏแววโกรธจัด ด่าลั่น “เจ้าหญิงจะทำแบบนี้ได้ยังไง! นางลืมไปแล้วหรือไง ว่าตัวเองก็เป็นคนของเผ่ามิ่งเหมือนกัน!”

รองผู้อาวุโสที่สามสีหน้ามืดทะมึน กล่าวเสียงเย็น “ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ แต่แรกก็ไม่ควรไว้ชีวิตนาง…”

ทว่า การเคลื่อนไหวของเสี่ยวเตี๋ยยังไม่หยุด