บทที่ 3035: กองทัพเผ่ายมโลก

เสี่ยวเตี๋ยไม่คิดเลยว่าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงไม่เพียงไม่ฟังคำเตือนของนาง แถมยังด่านางด้วยถ้อยคำอำมหิตต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้

น้ำตาร่วงพรั่งพรูทันที ใจสลายจนแทบหายใจไม่ออก

เย่ชิวทนดูต่อไปไม่ไหว เขาก้าวออกมายืนจ้ององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตรง ๆ แล้วตะโกนลั่น “นางเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเจ้า แต่เจ้ากลับด่าว่านางเป็นนังชั้นต่ำ เจ้าหัวใจมีไหม?”

“ถ้านางเป็นนังชั้นต่ำ แล้วเจ้าเป็นอะไร?”

“อย่าลืมสิ พวกเจ้าเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเดือดจนสั่นไปทั้งตัว ดวงตาถลนราวกับจะพ่นไฟ ชี้หน้าเย่ชิวแล้วคำราม “เย่ฉางเซิง หุบปากไป! นี่เป็นเรื่องในบ้านของข้า ยังไม่ถึงตาคนนอกอย่างเจ้า มาชี้หน้าด่าคน!”

เย่ชิวไม่สะทกสะท้าน แถมเสียงยิ่งกร้าวกว่าเดิม “เลิกพล่ามได้แล้ว องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง มีไม้ตายอะไรก็งัดออกมาให้หมด วันนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้เองว่า ‘สิ้นหวัง’ มันเป็นยังไง!”

บนใบหน้าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงวาบผ่านความเหี้ยมเกรียม เขาแสยะยิ้มเยาะ “ข้ามีเวทย์ป้องกันตระกูลคุ้มกันอยู่ เจ้ามันจะทำอะไรข้าได้?”

จนถึงตอนนี้ เย่ชิวถึงได้หันไปถามเสี่ยวเตี๋ย “แล้วสมาชิกตระกูลของพวกเผ่ามิ่งล่ะ ทำไมไม่เห็นเลย?”

ตามปกติที่นี่อึกทึกขนาดนี้ นานแล้วควรจะทำให้สมาชิกตระกูลของเผ่ามิ่งตื่นตัว แต่จนป่านนี้ นอกจากองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกไม่กี่คน พวกเขากลับไม่เห็นเผ่ามิ่งคนอื่นสักคน

เสี่ยวเตี๋ยยกมือเช็ดหางตา เสียงแผ่วเหนื่อยปนหมดแรง “พี่เย่…ท่านยังไม่รู้ ดินแดนเผ่าหมิงกว้างใหญ่ เหมือนโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเลย ที่นี่ก็มีเมืองมากมายเหมือนกัน”

“แต่เมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดหลายเมือง…ถูกพี่ชายพวกนั้นสกัดเอาพลังหล่อเลี้ยงไปหมดแล้ว สรรพชีวิตสูญสิ้นจนเกลี้ยง”

“ส่วนเมืองที่เหลืออยู่ไกลเกินไป จึงไม่อาจรับรู้ความเคลื่อนไหวที่นี่ได้”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนั้น” เย่ชิวนึกขึ้นได้อีกเรื่อง รีบถาม “ข้าได้ยินมาว่าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงมีกองทัพเผ่ายมโลกอยู่ในมือ แล้วกองทัพอยู่ไหน?”

จางเหมยเจินเหรินเสริมทันที “ใช่ ๆ นี่มันเขตสำคัญของเผ่ามิ่งแท้ ๆ ทำไมไม่เห็นทหารยามสักคน มันไม่สมเหตุสมผลเลย!”

เสี่ยวเตี๋ยส่ายหน้า “พี่ชายกุมกองทัพเผ่ายมโลกไว้จริง แต่กองทัพอยู่ที่ไหน…ข้าเองก็ไม่รู้ ข้าไม่เคยเห็นเลย”

เย่ชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

จากคำพูดของพวกผู้อาวุโสก่อนตาย ก็พอจะยืนยันได้ว่ากองทัพเผ่ายมโลกมีจำนวนมหาศาล

แต่รอบ ๆ แสนไกลนับหมื่นลี้กลับไม่เห็นทหารเผ่ามิ่งสักคน มันผิดปกติเกินไปจริง ๆ

“หรือว่าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงส่งกองทัพเผ่ายมโลกไปโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรแล้ว?” อู่เชียนฟานพูดประโยคนี้ออกมา ทั้งลานเงียบกริบ

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรคงเจอเรื่องใหญ่แน่

“ไม่หรอก” เสี่ยวเตี๋ยตอบหนักแน่น “ถ้าไม่เปิดประตูแดนวิญญาณ กองทัพเผ่ายมโลกก็เข้าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรไม่ได้ นี่แหละเหตุผลที่พี่ชายต้องจับข้ากลับมาให้ได้”

เย่ชิวพยักหน้า “เสี่ยวเตี๋ยพูดถูก ประตูแดนวิญญาณยังไม่เปิด กองทัพเผ่ายมโลกเข้าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรไม่ได้”

ทันใดนั้นทุกคนก็โล่งอกไปพร้อมกัน

จางเหมยเจินเหรินเอ่ย “ไอ้เด็กเวร ต่อไปเรามาหาทางทำลายเวทย์ป้องกันตระกูลของเผ่ามิ่งกันเถอะ! ถ้าค่ายกลไม่พัง ก็ช่วยคุณหนูหนานกงออกมาไม่ได้”

ม่อเทียนจีเตือน “เวทย์ป้องกันตระกูลของเผ่ามิ่งแข็งแกร่งมาก เราต้องระวังให้มาก”

จางเหมยเจินเหรินพูดอย่างไม่ใส่ใจ “จะยุ่งยากอะไรนัก แค่เชิญจื่อหยางเชียนเป่ยลงมือก็จบไม่ใช่หรือ? ท่านผู้อาวุโส ท่านคงไม่ขัดใช่ไหม?”

จื่อหยางเทียนจุนยิ้ม “ข้าไม่ขัด”

“ในเมื่อท่านไม่ขัด งั้นเชิญท่านลงมือเร็ว ๆ เลย!” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ “ข้าอยากเห็นจริง ๆ พอเวทย์ป้องกันตระกูลแตกแล้ว องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงจะทำหน้าแบบไหน!”

จื่อหยางเทียนจุนกำลังจะลงมือ กลับถูกเย่ชิวยกมือห้ามไว้