บทที่ 3036: ยันต์ดาบ ระเบิด!

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพอได้ยินดังนั้น เลือดทั่วร่างก็เดือดพล่านขึ้นมา ราวกับเห็นภาพตัวเองเหยียบยืนเหนือทั่วหล้า อยู่ในตำแหน่งจอมราชันแต่ผู้เดียว เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ตอบรับแผนของรองผู้อาวุโสที่สองทันที

“ดีล่ะ ใช้กองทัพเผ่ายมโลกจัดการพวกมัน”

“ก่อนอื่นรีดพลังพวกมันให้หมดเสียก่อน แล้วค่อยเป็นพวกเราที่ลงมือ เชือดพวกมันทีละคนให้เกลี้ยง”

“ยังไงก็ต้องฆ่าให้หมด อย่าให้เหลือรอดสักตัว!”

มุมปากองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความลำพอง เขายกมือขึ้นอย่างเชื่องช้า ทันใดนั้น แหวนมิติที่นิ้วกลางก็ส่องแสงลึกลับเย็นเยียบออกมา

“เปิด!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสะบัดมือเบา ๆ ทันใดนั้นจากในแหวนก็พลุ่งออกมาด้วยเงาแสงนับไม่ถ้วน เงาเหล่านั้นรวมตัวอย่างรวดเร็วกลางอากาศ กลายเป็นร่างสูงใหญ่แต่ละร่าง เปี่ยมไปด้วยอำนาจน่าสะพรึงกลัว

พวกมันสวมชุดเกราะดำสนิทราวกับน้ำหมึก มือกำหอกยาวคมกริบ ปลายหอกส่องแสงเย็นยะเยือกชวนให้ขนลุก

เพียงพริบตาเดียว พลทหารจำนวนหลายหมื่นก็เรียงแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่เต็มสนามรบอันกว้างใหญ่แห่งนี้ ราวกับกำแพงยาวสีดำที่หลอมจากเหล็กกล้า แผ่กลิ่นอายสังหารเย็นเยียบชวนให้หัวใจคนสั่นระรัว

ไม่ต้องสงสัย นี่แหละกองทัพเผ่ายมโลก!

ดวงตาของเย่ชิวหดแคบลงทันที เขาแอบเปิดใช้ดวงตาสวรรค์ จ้องตรวจดูเหล่ากองทัพเผ่ายมโลกอย่างละเอียด สายตาคมปลาบประหนึ่งคบไฟ

ไม่นานก็พบความผิดปกติ

แม้ทหารเผ่าหมิงเหล่านี้รูปร่างสูงใหญ่ ท่าทีขยับเคลื่อนไหวเป็นหนึ่งเดียวกัน แต่ดวงตากลับว่างเปล่าไร้ประกาย ไม่มีความรู้สึกใด ๆ แผ่ออกมา ภายในร่างยิ่งไม่มีกระทั่งลมหายใจของวิญญาณแท้

พวกมันเหมือนถูกพลังลึกลับบางอย่างควบคุมไว้ กลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่มีเพียงภารกิจเดียวคือฆ่า

นี่ช่างคล้ายกับเหล่าพระอรหันต์ที่พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานหลอมสร้างขึ้น

เพียงแต่จำนวนของทหารพวกนี้ มากกว่าเหล่าพระอรหันต์นั้นไม่รู้กี่เท่า

ยิ่งไปกว่านั้น ระดับพลังของทหารเหล่านี้ก็สูงต่ำต่างกันไป ในหมู่พวกมันยังมีผู้แข็งแกร่งถึงขอบเขตนักบุญปะปนอยู่ไม่น้อย

“นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง!” เสี่ยวเตี๋ยที่ยืนอยู่ข้างกายเย่ชิว หน้าสวยซีดเผือด ตัวสั่นระริก ดวงตาเอ่อไปด้วยความหวาดกลัว

จื่อหยางเทียนจุนเองก็เห็นความผิดปกติของกองทัพเผ่ายมโลก เขาพูดว่า “นี่คือกองทัพที่ไร้วิญญาณแท้ ไม่ธรรมดาเลยนะ”

ทุกคนสีหน้าหนักอึ้ง ความไม่สบายใจบอกไม่ถูกเอ่อท่วมในอก

เผชิญหน้ากองทัพสยองขวัญที่หลั่งไหลบ่ามาเหมือนคลื่นทะเลเช่นนี้ พวกเขารู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างอะไรจากเรือลำเดียวดายท่ามกลางพายุ พร้อมจะถูกกลืนหายไปได้ทุกเมื่อ

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเห็นดังนั้นก็หัวเราะก้องอย่างบ้าคลั่ง “เย่ฉางเซิง ข้าอยากเห็นนัก ในกองทัพเช่นนี้ เจ้ายังจะทนได้นานแค่ไหนกัน!”

พูดจบ เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง ตะโกนสั่งเสียงดุ “ฆ่าให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”

ทันทีที่เสียงสั่งการขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงดังขึ้น กองทัพเผ่ายมโลกก็ย่างเท้าออกพร้อมเพรียงกัน ราวกับกระแสน้ำเชี่ยวสีดำถาโถมเข้าหาเย่ชิวกับพวกอย่างกราดเกรี้ยว

หอกยาวในมือของพวกมันถูกยกขึ้นสูง ปลายหอกส่องแสงเย็นวาบ ราวกับจะฉีกทำลายทุกสิ่งตรงหน้าจนแหลกคามือ

“ท่านอาวุโส รีบลงมือทำลายค่ายเวทย์เถอะ!” จางเหมยเจินเหรินเอ่ยว่า “แค่เจาะเวทย์ป้องกันตระกูลของเผ่ามิ่งแตก เราก็จะจับตัวหัวหน้าศัตรูได้ กองทัพเผ่ายมโลกพวกนี้ก็ไม่ต้องกลัวอีกต่อไป”

ในจังหวะนั้นเอง—

“ท่านอาจารย์ ข้าขอลองดูพลังของเวทย์ป้องกันตระกูลของเผ่ามิ่งเอง”

เสียงของหนิวต้าลี่ดังขึ้นเคียงหูทุกคน เสียงทุ้มกังวานนั้นอัดแน่นไปด้วยความฮึกเหิมไร้ความหวาดกลัว

ต่อจากนั้นก็เห็นหนิวต้าลี่ดีดปลายเท้ากระแทกพื้นอย่างแรง ร่างทั้งร่างพุ่งทะยานขึ้นฟ้าเหมือนกระสุนปืนใหญ่ ก่อให้เกิดกระแสลมแรงกวาดขึ้น มุ่งตรงเข้าหาเวทย์ป้องกันตระกูลของเผ่ามิ่งอย่างรวดเร็ว

กล้ามเนื้อทั่วร่างของหนิวต้าลี่นูนโป่งขึ้น แต่ละมัดเหมือนอัดแน่นไปด้วยพลังไร้ขอบเขต เขาเบิกตาโพลง จ้องเขม็งไปยังเวทย์ป้องกันตระกูลของเผ่ามิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นไม่ถอย

ในชั่วขณะที่เข้าใกล้ค่ายเวทย์ เขาก็ปลดปล่อยท่าแรกของหมัดเทพพลังยิ่งใหญ่

“ลองฝีมือเล็กน้อย!”

กำปั้นขวาของหนิวต้าลี่กำแน่น แสงห้าสีอ่อน ๆ ก่อตัวห่อหุ้มหมัด ก่อนพุ่งกระแทกใส่ค่ายเวทย์ด้วยท่าทีดุดันไร้ผู้ต้าน