บทที่ 3037: คาถาห้าสายฟ้า จงรับบัญชาข้า!

“เคร้ง!”

เสียง “ยันต์ดาบ” แตกดังใสกังวาน ทว่าแรงสั่นสะเทือนกลับเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางอกทุกคน

ชั่วพริบตา เสียงคำรามของกระบี่อันแหลมคมก็ดังสะท้านฟ้าดิน ราวกับมาจากราชันแห่งดาบในยุคบรรพกาล อัดแน่นด้วยบารมีและความคมกริบไร้ขอบเขต

ถัดมา แสงกระบี่ที่เจิดจ้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้นพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ดุจสายฟ้าฉีกนภา พ่วงพลังทำลายล้างฟ้าดินฟาดลงใส่ “เวทย์ป้องกันตระกูล” ของเผ่ามิ่งตรง ๆ

ทุกแห่งที่แสงกระบี่พาดผ่าน มิติก็เหมือนถูกคมมีดไร้รูปกรีดฉีก เกิดระลอกคลื่นซ้อนทับเป็นชั้น ๆ

วินาทีที่แสงกระบี่ปะทะเวทย์ป้องกันตระกูล ฟ้าดินราวกับหยุดนิ่ง สายตาทุกคู่จ้องเขม็งไปยังบริเวณที่แสงสว่างสานทับกันอย่างแน่นหนา

“ตู้ม!”

พลังกระบี่ปะทะต้านเวทย์ป้องกันตระกูลอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายค้ำยันกันจนเกิดประกายแสงนับไม่ถ้วน พลังงานกระเพื่อมเหมือนคลื่นทะเลคลั่ง ซัดออกไปรอบทิศระลอกแล้วระลอกเล่า

หัวใจทุกคนแทบลอยขึ้นมาถึงคอ จับตาฉากนั้นอย่างตึงเครียด

เวลาเหมือนแข็งตัวในวินาทีนั้น

ทุกหนึ่งลมหายใจยาวนานเหลือเกิน

ในที่สุด ผ่านไปนานพอควร ก็ได้ยิน “เคร้ง!” ดังกรอบแกรบ พื้นผิวของเวทย์ป้องกันตระกูลปรากฏรอยร้าวน่าสะพรึง

รอยร้าวนั้นเหมือนแผลเป็นอัปลักษณ์ พอโดนแสงของค่ายเวทย์ส่องกระทบก็ยิ่งเด่นชัด

ต่อจากนั้น รอยร้าวก็ลามอย่างรวดเร็ว แผ่ออกเหมือนใยแมงมุม

“สำเร็จแล้ว?” หนิวต้าลี่ตกใจก่อน จากนั้นหน้าก็แดงก่ำด้วยความตื่นเต้น กำหมัดแน่น…วินาทีถัดมาหัวก็เอียงไปด้านข้างแล้วสลบลง

เขาหมดแรงสิ้นเชิงแล้วจริง ๆ

เย่ชิวไหววูบเดียว พาหนิวต้าลี่กลับมาอย่างรวดเร็ว พลางเด็ดใบ “ต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำ” ใบหนึ่งยัดเข้าปากหนิวต้าลี่

ไม่นาน หนิวต้าลี่ก็ฟื้น

“เยี่ยมเลย!” อู่เชียนฟานเห็นเวทย์ป้องกันตระกูลของเผ่ามิ่งเกิดรอยร้าว ก็ร้องอย่างดีใจ

“เยี่ยมบ้าอะไร!” จางเหมยเจินเหรินด่าด้วยท่าทีหงุดหงิด “มี ‘ยันต์ดาบ’ ของผู้อาวุโสอยู่แล้ว ทำไมไม่ใช้ตั้งแต่แรก? ตอนองครักษ์ภูตผีบุกห้องเกียรติทรัพย์ ถ้าต้าลี่หยิบยันต์ดาบออกมา คุณหนูหนานกงจะถูกจับไปได้ยังไง?”

“ไอ้ทึ่ม!”

ม่อเทียนจีรีบห้าม “ซือจู่ อย่าพูดแบบนั้น ตอนนั้นชุลมุนไปหมด ใครจะไปคิดว่าจะมีคนไปจับพี่สะใภ้ โทษต้าลี่ไม่ได้หรอก”

“ใช่ เรื่องนี้โทษต้าลี่ไม่ได้” หลินต้าหนiaoก็เสริม

“แกไม่พูดก็ไม่มีใครคิดว่าเป็นใบ้” จางเหมยเจินเหรินปรายตามองหลินต้าหนiaoทีหนึ่ง

ตั้งแต่มาถึงเผ่ามิ่ง หลินต้าหนiaoก็เหมือนขวดน้ำอุดจุก แทบไม่พูดอะไรเลย

จากนั้นจางเหมยเจินเหรินก็หันไปมองจื่อหยางเทียนจุน แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ “ผู้อาวุโส ยันต์ดาบนี่แรงดีนะ ท่านให้ผมสักไม่กี่แผ่นได้ไหม?”

“เจ้าไม่ต้อง” จื่อหยางเทียนจุนตอบ “หนังเจ้าน่ะหนา คนทั่วไปฆ่าเจ้าไม่ลงหรอก”

“เอ่อ…” รอยยิ้มบนหน้าจางเหมยเจินเหรินแข็งค้างทันที

อีกด้าน สีหน้าขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงและพวกย่ำแย่ถึงขีดสุด

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเบิกตากว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ริมฝีปากสั่นน้อย ๆ พึมพำว่า “เป็นไปไม่ได้…นี่มันเป็นไปไม่ได้!”

สีหน้ามหาปุโรหิตก็ซีดเผือด เหงื่อเม็ดละเอียดผุดเต็มหน้าผาก มือสั่นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าถูกภาพตรงหน้าทำเอาตกตะลึงหนัก

รองผู้อาวุโสที่สองยิ่งมืดครึ้มราวกับจะหยดน้ำได้ กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดค่อย ๆ ไหลซึมออกมาตามซอกนิ้ว

ส่วนรองผู้อาวุโสที่สามอ้าปากค้างตาค้าง ชัดเจนว่าไม่คิดเลยว่าเวทย์ป้องกันตระกูลจะถูกฉีกจนเปิดรอยแผลได้

“เร็ว! ซ่อมเวทย์ป้องกันตระกูล!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตั้งสติได้ ก็แผดเสียงใส่มหาปุโรหิตอย่างเดือดดาล