บทที่ 3038: ถึงตาเจ้าแล้ว!

จางเหมยเจินเหรินตะโกนลั่น มือทั้งสองร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ปากก็พึมพำคาถาไม่หยุด

ชั่วพริบตาเดียว ท้องฟ้าที่มืดมิดอยู่แล้วกลับมืดทะมึนยิ่งกว่าเดิม เมฆดำหนาทึบราวม่านผืนมหึมา คลุมสนามรบทั้งผืนเอาไว้

ในชั้นเมฆมีแสงไฟฟ้าวาบวูบ เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่น ราวกับมีมังกรยักษ์นับไม่ถ้วนกลิ้งตัวคำรามอยู่ในนั้น

เมื่อจังหวะมือของจางเหมยเจินเหรินเปลี่ยนไป สายฟ้าสีม่วงเส้นมหึมาพุ่งฟาดลงมาจากเมฆ มาด้วยอานุภาพทำลายฟ้าทลายดิน ตรงดิ่งใส่กองทัพเผ่ายมโลก

“เปรี้ยง!”

สายฟ้าปะทะเข้ากับทหารเผ่าหมิง ระเบิดเป็นแสงเจิดจ้า อานุภาพของประกายสายฟ้ากวาดกระจายออกไปในพริบตา กลืนเอาทหารเผ่าหมิงนับพันรอบด้านเข้าไปทั้งหมด

ทหารเผ่าหมิงเหล่านั้นตัวสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ภายในมือไม่อาจถือหอกยาวต่อไปได้ ต่างพากันทำหล่นกระแทกพื้นกราว

ทว่า ยังไม่ทันให้จางเหมยเจินเหรินได้โล่งอก พวกทหารเผ่าหมิงที่ถูกสายฟ้าฟาดใส่กลับค่อย ๆ ลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้งอย่างเชื่องช้า

ร่างกายของพวกมันไหม้เกรียมดำไปทั้งตัว แต่ในดวงตายังคงว่างเปล่าไร้แววราวเดิม คล้ายการโจมตีของสายฟ้าเมื่อครู่นี้ทำได้เพียงเกาให้คันนิด ๆ เท่านั้น

“เชี่ย!”

บนใบหน้าของจางเหมยเจินเหรินฉายแววงุนงงเหลือเชื่ออย่างชัดเจน

คาถาห้าสายฟ้าของเขาทรงอานุภาพอย่างมหาศาล ต่อให้เป็นผู้ฝึกบำเพ็ญระดับเดียวกัน หากถูกสายฟ้านี้ฟาดใส่ก็อย่างน้อยต้องบาดเจ็บสาหัส ทว่าทหารเผ่าหมิงพวกนี้กลับอึดเกินมนุษย์ เกินกว่าที่เขาจะคาดคิดออกจริง ๆ

แต่จางเหมยเจินเหรินหาได้คิดถอยไม่ เขากัดฟันแน่น แววตาฉายชัดถึงความฮึกเหิมเด็ดเดี่ยว

“ฮึม วันนี้ไม่เชื่อหรอก!”

จางเหมยเจินเหรินยกมือขึ้นร่ายอาคมอีกครั้ง

คราวนี้ท่วงท่ามือเร็วขึ้นกว่าเดิม ส่วนคาถาที่ท่องก็รัวเร็วไม่หยุด

ในพริบตาเดียว เมฆดำเบื้องบนก็ปะทุทั้งแสงฟ้าแลบและเสียงฟ้าร้องอย่างรุนแรง สายฟ้าสีม่วงหลายสายฟาดลงมาพร้อมกัน ราวมังกรสีม่วงนับไม่ถ้วนพุ่งโจนใส่กองทัพเผ่ายมโลก

“ตูม ๆ ๆ!”

สายฟ้ากระหน่ำทุ่มถมลงมากลางกองทัพเผ่ายมโลก เสียงระเบิดดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก แสงสายฟ้าสาดสว่างไปทั่วทั้งสนามรบ

ครานี้รูปขบวนของกองทัพเผ่ายมโลกก็เริ่มป乱ระส่ำในที่สุด

ทหารเผ่าหมิงบางส่วนถูกสายฟ้าระเบิดใส่จนร่างแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กลายเป็นกลุ่มควันดำลอยฟุ้ง

แต่เพียงไม่นาน ควันดำเหล่านั้นกลับควบแน่นรวมตัวกันขึ้นใหม่เป็นรูปร่างทหารเผ่าหมิง หยิบหอกยาวขึ้นมาแล้วกรูเข้าต่อสู้ต่อไป

“พวกนี้มันตัวอะไรกันแน่วะ?” อู่เชียนฟานถึงกับตาค้าง ใจทั้งดวงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกหวาดกลัว

ลองถามดูว่า ถ้ากองทัพแบบนี้บุกไปถึงจงโจว จะมีผู้คนล้มตายสักเท่าใดกัน?

ดวงตาของเย่ชิวหรี่ลง มองกองทัพเผ่ายมโลกที่กำลังรุกคืบเข้ามาไม่หยุด ในใจกำลังครุ่นคิดหาวิธีรับมืออย่างเงียบ ๆ

“ทหารเผ่าหมิงพวกนี้ไม่มีวิญญาณแท้ การโจมตีทั่วไปทำอะไรพวกมันแทบไม่ได้ ต้องใช้…”

คิดถึงตรงนี้ เย่ชิวก็เงยหน้าตะโกนลั่นขึ้นมาทันทีว่า “เหล่าโต้วซี กลับมา!”

จางเหมยเจินเหรินได้ยินก็รีบถอยกลับมาข้างกายเย่ชิว หอบหายใจถี่พลางถามว่า “ไอ้เด็กเปรต หรือว่าเจ้าคิดวิธีรับมือพวกมันออกแล้ว?”

“ท่านถอนค่ายกลสังหารซะ” เย่ชิวกล่าว

“ถอน?” จางเหมยเจินเหรินร้อง “ถ้าถอนค่ายกลสังหารไป พวกมันไม่ยกโขยงกรูกันมาหรือไง?”

“ถอน” น้ำเสียงเย่ชิวหนักแน่นไม่ยอมผ่อนปรน

“ก็ได้!” จางเหมยเจินเหรินจนใจ จำต้องถอนค่ายกลสังหารออก

ไม่ผิดจากที่คิด พอค่ายกลสังหารหายไปในชั่วพริบตา ทหารเผ่าหมิงนับหมื่นนับพันก็คลุ้มคลั่งกรูกันพุ่งเข้ามาทางนี้

เย่ชิวยืนอยู่ที่เดิมอย่างสงบ แววตาคมแน่วแน่ลึกล้ำ อากัปกิริยาทั้งตัวแปรเปลี่ยนไปในพริบตา

เขาลอบขับเคลื่อนคัมภีร์เทพ พลังภายในกายปะทุราวกับคลื่นน้ำเชี่ยวกรากโหมทะลักออกมา

ชั่วอึดใจ อักขระเวทมนตร์สีทองขนาดเท่าเหรียญทองแดงผุดออกมาจากร่างของเย่ชิวทีละดวง แสงทองคำส่องระยิบระยับ ราวพลังลึกลับที่สืบทอดมาจากยุคโบราณ