บทที่ 3043: เพทุบายร้าย

“อีกครั้ง!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเร่งฟื้นฟูบาดแผลที่หัวไหล่อย่างรวดเร็ว เก็บดาบปีศาจอเวจีกลับไป แล้วจ้องเย่ชิวเขม็งด้วยดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือด ตะโกนคำรามลั่นว่า “เย่ฉางเซิง คราวนี้เรามาประลองวิชาดาบกัน!”

“ข้าไม่เชื่อหรอก ว่าวิชาดาบของเจ้าจะยังเหนือกว่าข้าได้!”

อะไรนะ?

ประลองวิชาดาบ?

ในใจเย่ชิวแค่นหัวเราะเย็น เด็กนี่หัวดื้อไม่เบาเลยจริง ๆ

“วูม!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงประสานมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว หมอกดำเข้มข้นพลุ่งพล่านขึ้นรอบกาย ภายใต้การห่อหุ้มของหมอกนั้น ดาบยาวลักษณะโบราณเล่มหนึ่งลอยปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

เมื่อตัวดาบปรากฏขึ้น อุณหภูมิรอบด้านพลันดิ่งต่ำลง ความเย็นเยียบจนแทงกระดูกกระจายไปทั่วอากาศ อักขระเวทมนตร์สีน้ำเงินบนตัวดาบส่องแสงระยับ ราวคำสาปจากยุคดึกดำบรรพ์ที่ทำให้ผู้คนมองแล้วต้องขนลุกหวาดหวั่น

“นี่คือดาบเยือกแข็งเหวอมนรก สมบัติล้ำค่าที่สายเลือดสืบทอด/มรดกวิชาของเผ่ามิ่งเราถ่ายทอดต่อกันมาเป็นหมื่นปี วันนี้...ข้าจะให้มันได้ดื่มเลือดของเจ้า!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงคว้าดาบมากำแน่น เอ่ยด้วยจิตสังหารพุ่งพวย

เย่ชิวส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความดูแคลน “สมบัติล้ำค่าที่เจ้าพูดถึง ในสายตาข้า ก็แค่เศษเหล็กไร้ค่าเท่านั้น ไหน ๆ เจ้าดื้อดึงจะประลองนัก ข้าก็จะเล่นด้วยให้สมใจ”

พูดจบ เย่ชิวเหยียดมือขวาออกไป ดาบปราณแท้สีทองเล่มหนึ่งที่ควบแน่นจากพลังชี่ก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

ดาบปราณแท้เล่มนี้แม้จะไม่ดูเก่าแก่ลี้ลับเท่าดาบเยือกแข็งเหวอมนรก แต่ออร่าอันแข็งแกร่งที่มันแผ่ออกมาก็มิได้ด้อยไปกว่ากันเลย

บนคมดาบ แสงทองคำสุกสกาวราวกับมันมีชีวิต เคลื่อนไหวสอดรับกับจิตใจของเย่ชิวทุกกระแส

“มาเถอะ ให้ข้าดูหน่อยว่าวิชาดาบของเจ้ามีดีแค่ไหน?”

สิ้นคำ ดาบปราณแท้ในมือเย่ชิวก็สะบัดเบา ๆ พลังกระบี่สีทองสายหนึ่งผ่าทะลุท้องนภาออกไปในพริบตา กรีดคำรามฟาดฟันใส่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเห็นดังนั้น แววโหดเหี้ยมวาบขึ้นในดวงตา ร่างเขาวูบหาย คล้ายภูตผีเล็ดลอดหลบพ้นพลังกระบี่ของเย่ชิวไปได้ จากนั้นดาบเยือกแข็งเหวอมนรกในมือก็พุ่งแทงออกอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าน้ำแข็งบนตัวดาบปะทุสว่างจ้า แสงดาบสีน้ำเงินเย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งทะลวงไปหาเย่ชิว พร้อมพัดพาความเยือกแข็งกราดเกรี้ยวไปด้วย

เย่ชิวไม่สะทกสะท้าน ดาบปราณแท้ในมือแกว่งวาดออกไป วาดเป็นดอกดาบงดงามกลางอากาศ รับแสงดาบสีน้ำเงินเยือกแข็งนั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย

เมื่อแสงดาบปะทะกับดอกดาบ เสียงกระทบใสแจ๋วดังลั่น แสงสว่างเจิดจ้าสาดท่วมสว่างไปครึ่งท้องฟ้า

“มีฝีมือแค่นี้เองหรือ?”

ร่างของเย่ชิววูบไหว ดุจสายฟ้าสีทองเส้นหนึ่ง ปรากฏตัวตรงหน้าท่านชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงในพริบตา

ดาบปราณแท้ในมือเขาเคลื่อนไหวดุจมังกรล่องลอยอันพริ้วไหว แทงจู่โจมใส่จุดตายขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงอย่างรวดเร็ว

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตกตะลึงสุดขีด รีบสะบัดดาบเยือกแข็งเหวอมนรกขึ้นรับปัดโดยพลัน

ทว่าลีลาวิชาดาบของเย่ชิวนั้นช่างล้ำลึกเกินหยั่ง แต่ละกระบวนรุกเร็วดั่งสายฟ้า หาต้นสายปลายทางแทบไม่เจอ ทำให้เขาไม่รู้จะรับมือจากตรงไหนเลย

ภายใต้การรุกโจมตีดุจลมพายุฝนกระหน่ำของเย่ชิว เงาร่างขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพลันกลายเป็นสภาพน่าเวทนา แผลเป็นแนว ๆ ผุดขึ้นเต็มร่าง เลือดสดไหลทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว

“เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด...”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยังฝืนรับดาบของเย่ชิวไปพลาง พึมพำกับตัวเองไปพลาง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เขาไม่เคยนึกฝันเลยว่า วิชาดาบที่เขาภาคภูมิใจนักหนา พอมาอยู่ต่อหน้าเย่ชิวแล้วกลับอ่อนปวกเปียก ไม่เหลือเค้าความน่าเกรงขามเลยสักนิด

เย่ชิวไม่ผ่อนแรงแม้แต่น้อย กลับยิ่งรุกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ดาบปราณแท้ในมือคล้ายแตกกระจายเป็นเงาแสงนับไม่ถ้วน โอบล้อมองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงไว้แน่นหนา

“ปุ!”

เสียงทึบดังสนั่น พลังกระบี่สีทองสายหนึ่งพุ่งอัดเข้ากลางอกขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง

ร่างของเขาปลิวกระเด็นไปทันที ก่อนจะร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงห่างออกไปนับร้อยจ้าง

“นี่... นี่มันเป็นไปไม่ได้...”