บทที่ 3044: เดรัจฉาน เหยียบให้ตาย!

ตูม!

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพุ่งกระเด็นออกมา

ในจังหวะที่ทุกคนล้วนคิดว่าการประลองครั้งนี้ใกล้จะจบลงอยู่แล้ว ไม่คาดเลยว่าร่างขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกลับบิดหมุนกลางอากาศกะทันหัน ราวสายฟ้าสีดำเส้นหนึ่งพุ่งตรงไปทางเสี่ยวเตี๋ยอย่างรวดเร็ว

ดวงตาทั้งคู่ของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน แววตาพร่าด้วยความเคียดแค้น ทั่วร่างเอ่อท่วมด้วยจิตสังหารไร้ที่สิ้นสุด

“นังสารเลว ตายซะ!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงคำรามลั่น เสียงแหกอกแหกใจ ดึงดาบปีศาจอเวจีออกมา จิตสังหารหนาแน่นท่วมท้น ฟาดฟันลงมาทางเสี่ยวเตี๋ยอย่างสุดแรง

ความเปลี่ยนแปลงฉับพลันนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่โดยรอบตั้งตัวไม่ติด ไม่มีใครคาดคิดว่าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงจะฉวยจังหวะนี้ลงมือสังหารเสี่ยวเตี๋ย

“อ๊าาา—” เสี่ยวเตี๋ยกรีดร้อง ใบหน้างดงามถึงกับซีดเผือด

“เสี่ยวเตี๋ย!” รูม่านตาของเย่ชิวหดวูบ ความโกรธมหาศาลพลุ่งขึ้นมาในใจ

เขาเข้าใจขึ้นมาทันทีว่า เหตุที่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยอมลงสนามประลองกับเขา ไม่ได้เป็นเพียงเพื่อหยั่งเชิงพลังของเขาเลย

เป้าหมายที่แท้จริงขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง คือการฆ่าเสี่ยวเตี๋ยต่างหาก

ในเสี้ยววินาทีเป็นความเป็นความตาย เย่ชิวไม่ทันได้คิดอะไรมาก รีบใช้วิชาก้าวเดียวสู่สวรรค์ ทะยานมาขวางหน้าเสี่ยวเตี๋ยทันที

ทว่าในชั่วขณะที่เย่ชิวกำลังจะยกมือขึ้นรับดาบปีศาจอเวจี เขากลับรู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นผนึกร่างของตนเองไว้ ราวกับมีเชือกนับไม่ถ้วนที่มองไม่เห็นพันธนาการเขาไว้แน่นหนา

ท่าทางของเย่ชิวชะงักในพริบตา แววตาเต็มไปด้วยความฉงน “นี่คือ…ซือจู่…”

แล้วเสียงของจื่อหยางเทียนจุนก็ดังขึ้นข้างหูเย่ชิวว่า “เสี่ยวเตี๋ยใจดีเกินไป ถ้าไม่ให้ลิ้มรสเลือดบ้าง นางจะไม่มีวันตัดใจจากองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้”

ทันใดนั้น ดาบปีศาจอเวจีที่เดิมทีฟาดลงมาทางเสี่ยวเตี๋ย ก็เปลี่ยนทิศหันมาฟันใส่เย่ชิวแทน

เคร้ง!

ดาบปีศาจอเวจีฟาดใส่ร่างของเย่ชิวอย่างจัง ส่งเสียงโลหะกระทบกันใสกังวาน

ชั่วพริบตาเดียว บนร่างของเย่ชิวก็ปรากฏบาดแผลจากคมดาบที่น่าหวาดกลัวยาวเหยียด เขาเกือบถูกผ่ากลางเป็นสองท่อน ร่างถูกแรงมหาศาลซัดปลิวถอยหลัง เลือดสดพุ่งออกมาจากปากอย่างไม่ขาดสาย ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ

“พี่ใหญ่เย่!” เสี่ยวเตี๋ยร้องเรียกอย่างตื่นตระหนก น้ำตาไหลพรากออกมาทันที

มองเห็นเย่ชิวที่บาดเจ็บสาหัส นางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดในใจ “โทษข้าเอง ถ้าไม่ใช่เพราะข้า เย่ฉางเซิงก็คงไม่ต้องเจ็บตัว ฮือ ๆ ๆ…”

เย่ชิวไม่รีบรักษาบาดแผลทันที เขากัดฟันทนความเจ็บปวดทั่วร่าง เงยหน้าขึ้น จ้ององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงด้วยแววตาเดือดดาล “ถึงขั้นคิดฆ่าน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง ยังมีความเป็นคนหลงเหลืออยู่บ้างไหม!”

“ความเป็นคนคืออะไร กินได้รึเปล่า?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหัวเราะลั่นอย่าง得意 “เย่ฉางเซิง คิดไม่ถึงล่ะสิ? ตั้งแต่แรก เป้าหมายของข้ามีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือหลานเสี่ยวเตี๋ย”

“ถ้าไม่มีนังสารเลวคนนี้ พวกเจ้าจะมาถึงเผ่ามิ่งได้ยังไง?”

“ถ้าไม่มีนังสารเลวคนนี้ ท่านผู้อาวุโสที่สี่กับโยวหมิง รวมทั้งกองทัพเผ่ายมโลก จะมาตายอยู่ในมือเจ้าได้ยังไง?”

“เพราะฉะนั้นไม่ว่ายังไง ข้าก็ต้องฆ่านังสารเลวนี่ให้ได้”

พูดมาถึงตรงนี้ สายตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็หันไปที่เสี่ยวเตี๋ย เอ่ยด้วยเสียงเย็นเยียบว่า “นังสารเลว ข้าอุตส่าห์ไว้ชีวิตเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะหันไปเข้ากับคนนอก เกือบทำให้แผนการใหญ่ของข้าพังพินาศ”

“ถ้าเจ้าไม่ตาย ข้าจะไปอธิบายกับท่านผู้อาวุโสที่สี่ยังไง? จะไปอธิบายกับโยวหมิงและองครักษ์ภูตผียังไง? จะไปอธิบายกับเหล่ากองทัพเผ่ายมโลกที่ตายไปแล้วยังไง?”

“ข้าต้องฆ่าเจ้า เพื่อให้ทุกคนได้รับคำอธิบายเช่นสมควร เชื่อว่าพอเสด็จพ่อฟื้นคืนชีพ ก็จะไม่โทษการตัดสินใจในวันนี้ของข้า”

“หลานเสี่ยวเตี๋ย ลากันชั่วนิรันดร์!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถือดาบปีศาจอเวจีไว้ในมือ จิตสังหารรอบกายปั่นป่วนพลุ่งพล่าน แววตาเย็นยะเยือกของเขาล็อกอยู่บนตัวเสี่ยวเตี๋ยแน่น ก้าวเท้าบีบคั้นเข้าหานางทีละก้าว

ทุกย่างก้าวที่เหยียบลง พื้นดินราวกับสั่นสะเทือนตามแรงโทสะและจิตสังหารของเขา

ร่างของเสี่ยวเตี๋ยสั่นระริก ใบหน้าชุ่มด้วยคราบน้ำตา แก้มซีดเผือดไร้สีเลือด

นางมองไปยังเย่ชิวที่นอนบาดเจ็บสาหัสบนพื้นอย่างหมดหนทาง สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“พี่ใหญ่เย่ ข้า…ขอโทษ…” เสียงของเสี่ยวเตี๋ยสั่นเครือเจือเสียงสะอื้น อ่อนแอและสิ้นหวัง

นางไม่กลัวความตาย แต่พอเห็นเย่ชิวบาดเจ็บหนักเพราะช่วยตนเอง ใจของนางก็ปวดร้าวยิ่งกว่าโดนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง