บทที่ 3047: สหายเต๋า มาประลองกันสักสองกระบวนท่าไหม?

คำพูดของเย่ชิวราวกับระเบิดหนักลูกหนึ่ง ระเบิดตูมกลางบรรยากาศอันอึดอัดให้แตกกระจุย

ทั่วทั้งลานพลันตกอยู่ในความเงียบงันราวหลุมศพ

เวลานี้สายตาของคนเผ่ามิ่งทุกคู่ล้วนจับจ้องอยู่บนร่างของเย่ชิว แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ใครจะคิดว่า แค่คนนอกที่บุกเข้ามาในเผ่ามิ่ง กล้าถึงขั้นข่มขู่มหาผู้อาวุโสอย่างเปิดเผย

ช่างกลับฟ้าคว่ำแผ่นดินเสียจริง!

หลังความเงียบงันเพียงชั่วครู่ องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็เป็นฝ่ายได้สติขึ้นมาก่อน เขาเชิดหน้าหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดูแคลน

“ฮ่า ๆ ๆ เย่ชิว เจ้าเพี้ยนไปแล้วหรือไง? แค่อาศัยเจ้าคนเดียว ยังกล้าบอกให้เผ่ามิ่งของเรามาให้คำชี้แจงงั้นหรือ? ยังกล้าบอกให้เราปล่อยเสี่ยวเตี๋ย แถมยังจะให้ส่งตัวหนานกงเซียวเซียวคืนไปอีก? เจ้าคิดฝันกลางวันอยู่รึไง!”

หนวดเคราของมหาปุโรหิตแทบจะชี้โด่ด้วยความโกรธ เขาใช้ไม้เท้าหัวกะโหลกในมือกระแทกพื้นดินดังปัง ๆ ตะโกนลั่น

“เย่ฉางเซิง เจ้าช่างทะนงตัวเกินขีดสุดแล้ว! กล้าเอ่ยวาจาโอหังต่อหน้ามหาผู้อาวุโส เช่นนี้เท่ากับเจ้ากำลังหาที่ตายเอง!”

รองผู้อาวุโสที่สองก็ร้องเสริมทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะและความรังเกียจ

“ไอ้พวกไม่รู้จักตาย วันนี้คือวันตายของเจ้า! อยากให้ข้าดูหน่อยนัก ว่าเจ้าจะทำหยิ่งผยองต่อไปได้ถึงเมื่อไหร่!”

รองผู้อาวุโสที่สามแม้ไม่พูด แต่จิตสังหารที่แผ่ออกจากบนใบหน้าก็เพียงพอจะบอกได้ว่าตอนนี้เขาโกรธไม่น้อยไปกว่ากัน

ทว่าบนใบหน้าของเย่ชิวกลับไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาจ้องตรงไปยังมหาผู้อาวุโส ราวกับคำด่าทอทั้งหลายไม่อาจสั่นคลอนเขาได้เลย

มหาผู้อาวุโสเมื่อได้ฟังคำของเย่ชิว สีหน้าก็มืดดำลงดุจท้องฟ้าก่อนพายุจะมา ดวงตาลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธ พลังชีวิตทั่วร่างก็พลันแผ่กระจายออกมาน่าหวาดหวั่นยิ่งขึ้น

“ดี! ดี! ดี!”

มหาผู้อาวุโสเอ่ยคำว่า “ดี” ติดต่อกันสามครั้ง สายตาคมกริบราวคมมีดจ้องเย่ชิวเขม็ง ทีละคำชัดถ้อยชัดคำ

“กล้ามาข่มขู่ข้า ช่างไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินลึกเสียจริง”

“เจ้าคิดว่าแค่เป็นราชานักบุญไร้เทียมทาน ก็มีสิทธิ์มาทำอวดดีต่อหน้าข้าอย่างนั้นหรือ?”

“ช่างเถอะ ไหน ๆ เจ้าก็ไม่รู้จักดีรู้จักชั่ว เช่นนั้นข้าจะให้เจ้ารู้เอง ว่าคำว่ายำเกรงนั้นหมายความว่าอย่างไร!”

สิ้นเสียงพูด พลังอำนาจทั่วร่างมหาผู้อาวุโสก็พลันปะทุขึ้น แรงกดดันแห่งเซียนอันแข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิพุ่งทะยานราวเกลียวคลื่นบ้าคลั่ง แผ่ซ่านออกไปรอบด้านอย่างรวดเร็ว

ชั่วพริบตาเดียว ฟ้าดินก็เปลี่ยนสี

ท้องฟ้าที่มืดหม่นอยู่ก่อนแล้วกลับมืดดำยิ่งกว่าเดิม ลมกรรโชกคำราม ทรายละเอียดปลิวว่อนไปทั่ว ดินฟ้าภายในรัศมีหลายหมื่นลี้ล้วนบิดเบี้ยวเพราะแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนี้

มหาผู้อาวุโสยกฝ่ามือขึ้น แล้วค่อย ๆ ตบออกไปทางเย่ชิวอย่างเชื่องช้า

ฝ่ามือที่ดูเหมือนจะสะบัดออกไปอย่างลวก ๆ นี้ กลับซ่อนพลังทำลายล้างล้างสวรรค์ผลาญปฐพีเอาไว้ทุกอณู กระแสลมฝ่ามือที่กวาดผ่านสุญญากาศ ฉีกมันออกเป็นรอยแยกสีดำทีละเส้น ๆ พร้อมเสียงจี๊ด ๆ ดังขึ้นไม่ขาดสาย

น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าฝันร้าย

นี่แหละคือกึ่งจักรพรรดิ แค่ฝ่ามือเดียวก็เพียงพอจะทำลายดินแดนหนึ่งผืนให้วินาศสิ้น!

ในขณะที่ฝ่ามือของมหาผู้อาวุโสใกล้ตัวเย่ชิวเข้ามาเรื่อย ๆ จู่ ๆ จื่อหยางเทียนจุนก็ขยับตัว

เขายกนิ้วขึ้นดีดเบา ๆ ลำแสงพลังกระบี่เจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งพรวดออกจากปลายนิ้วในทันที

“ฟิ้ว!”

พลังกระบี่สายนี้ราวกับมังกรเงาทะยานโผน คลอเคลียไปด้วยพลังอันหาที่เปรียบมิได้ พุ่งสวนเข้าใส่ฝ่ามือของมหาผู้อาวุโสโดยตรง

ถัดจากนั้นเพียงเสี้ยววินาที

“ตูม!”

เสียงระเบิดกึกก้องสะท้านฟ้าดินก็ดังลั่นขึ้น

พลังกระบี่ของจื่อหยางเทียนจุนปะทะเข้ากับฝ่ามือของมหาผู้อาวุโส แสงสว่างเจิดจ้าพุ่งทะลักออกมาจนทุกผู้คนลืมตาไม่ขึ้น

คลื่นพลังงานอันมหาศาลแผ่กระจายออกจากจุดปะทะเป็นศูนย์กลาง พุ่งซัดออกไปรอบทิศเหมือนคลื่นยักษ์สูงหลายพันจ้าง ชวนให้หัวใจคนดูแทบหลุดออกมานอกอก

พอแสงสว่างจางหายไป ทุกคนก็พลันพบด้วยความตะลึงว่า มหาผู้อาวุโสได้ชักฝ่ามือกลับมาแล้ว เพียงแต่...

บนฝ่ามือนั้นกลับมีเลือดสด ๆ ไหลซึมออกมา

“อะไรนะ!”

“มหาผู้อาวุโสได้รับบาดเจ็บงั้นหรือ?!”

“เป็นไปได้ยังไง!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกเบิกตาโพลง มองภาพตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่ออย่างถึงที่สุด

จากนั้น พวกเขาก็หันสายตาไปมองจื่อหยางเทียนจุนโดยพร้อมเพรียงกัน