บทที่ 3048: การทำนายของมหาปุโรหิต

มหาอาวุโสย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมรับเงื่อนไขของเย่ชิว คนเขาบุกมาถึงหน้าประตูแล้ว ถ้าดันตอบตกลงขึ้นมา ศักดิ์ศรีของเขาจะเอาไปวางไว้ที่ไหน?

แล้วเกียรติยศของเผ่ามิ่งจะเหลืออยู่ตรงไหนกัน?

เพราะอย่างนั้น เขาถึงได้เป็นฝ่ายเชิญจื่อหยางเทียนจุนออกมาประลองเอง

หากเอาชนะจื่อหยางเทียนจุนได้ ปัญหาทุกอย่างก็จะคลี่คลายไปเอง แต่ถ้าสู้ไม่ได้…

ผลลัพธ์หลังจากนั้น มหาอาวุโสยังไม่คิดให้ลึกนัก

แม้ว่าการปะมือเมื่อครู่ เขาจะได้รับบาดเจ็บไปบ้าง นั่นก็เพราะเขาไม่คาดคิดว่าจื่อหยางเทียนจุนจะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ

ถ้าจะต้องประลองกันอีกครั้ง เขาย่อมต้องระมัดระวังให้มากกว่าก่อนหน้า

อยู่ในอาณาเขตของเผ่ามิ่งเช่นนี้ มหาอาวุโสยังคงมั่นใจในพลังของตนเองอย่างเต็มเปี่ยม

“ประลอง?” จื่อหยางเทียนจุนว่า “เมื่อกี้ก็เพิ่งประลองกันไปไม่ใช่หรือ แผลที่มือเจ้าก็ยังไม่หายดีเลย”

“แผลเล็กน้อยเท่านี้ ไม่เป็นอะไรกระจอกงอกง่อยกับข้า” มหาอาวุโสพูดจบ มือก็ถูกหมอกสีเทากลุ่มหนึ่งห่อหุ้มไว้ บาดแผลที่มือหายสนิทในชั่วพริบตา เขามองจื่อหยางเทียนจุนต่อ พลางกล่าวว่า “สหายท่าน กล้าจะประลองกันสักตั้งหรือไม่?”

“มีอะไรมิกล้ากันเล่า? เพียงแต่…” บนใบหน้าจื่อหยางเทียนจุนกลับฉายแววลังเล

มหาอาวุโสหัวเราะ “หรือว่าสหายกลัวจะแพ้กันนะ?”

จื่อหยางเทียนจุนส่ายหน้า “เจ้ามีอาวุโสทั้งสูงวัยทั้งทรงเกียรติในเผ่ามิ่ง ตอนนี้ก็ยังมีสมาชิกตระกูลของเจ้ามองอยู่ตรงนี้ หากเจ้าพ่ายแพ้ให้ข้าต่อหน้าพวกเขา แล้วต่อไปเจ้าจะเผชิญหน้าพวกเขาได้อย่างไร ข้าก็แค่กลัวว่า威严ของเจ้าจะป่นปี้ก็เท่านั้น”

ในใจมหาอาวุโสเริ่มขุ่นเคือง

คิดในใจว่า ดูถูกกันไปหน่อยไหม?

ยังไม่ทันลงมือ ก็เอ่ยว่าข้าจะแพ้เสียแล้ว เจ้าชั่งมั่นใจในตัวเองเหลือเกิน!

มหาอาวุโสเอ่ยเสียงเย็น “สหายไม่ต้องมาคิดแทนข้า หาคู่ต่อสู้แบบเจ้าได้ไม่ง่าย ข้าอยากรู้เหมือนกัน ว่าระหว่างเรา ใครกันแน่ที่เหนือกว่า”

จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะ “เอาเถอะ งั้นข้าก็จะเล่นด้วยสักหน่อย”

มหาอาวุโสได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งของขึ้นในใจอีกรอบ

ข้าเป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ เจ้ากลับบอกว่าจะ ‘เล่น’ กับข้า เจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไร?

เด็กตัวเล็ก ๆ งั้นหรือ?

รอดูเถอะ

เดี๋ยวข้าจะฆ่าเจ้าให้ดู

คิดมาถึงตรงนี้ มหาอาวุโสกระทืบเท้าหนึ่งครั้ง ร่างก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้า ทันใดนั้นก็ไปยืนอยู่บนสุญญากาศ

ในเวลาเดียวกัน จื่อหยางเทียนจุนก็ขยับเช่นกัน ร่างของเขาราวกับดาบแห่งสวรรค์ เลื่อนทะยานขึ้นไป บนสุญญากาศยืนห่างจากมหาอาวุโส เผชิญหน้ากันอยู่ไกลลิบ

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง มีหลายหมื่นลี้

เพียงพริบตาเดียว ลมก็กราดเกรี้ยว เมฆก็ปั่นป่วน

ศึกใหญ่ยังไม่ทันเปิดฉาก เจตจำนงแห่งสงครามที่น่าสะพรึงกลัวก็แผ่ปกคลุมฟ้าดิน กวาดซัดออกไปทุกสารทิศ

ทุกคนเงยหน้าขึ้น มองไปยังสุญญากาศด้วยความตึงเครียด ดวงตาไม่กะพริบแม้แต่น้อย

พวกเขาล้วนรู้ดี ถึงปากมหาอาวุโสจะพูดว่าเป็นการประลอง แต่พอลงมือจริง ๆ แล้ว ก็มีแต่เจ้าตายหรือไม่ก็ข้าตายเท่านั้น

บนสุญญากาศ

คนทั้งสองจ้องอีกฝ่ายไม่กะพริบ

ครู่หนึ่งผ่านไป

“สหาย เชิญ!” มหาอาวุโสยกมือทำท่ากรุณาเชิญอีกฝ่ายออกมือก่อน

“เจ้าเชิญเถอะ” จื่อหยางเทียนจุนว่า

“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะไม่เกรงใจล่ะนะ” มหาอาวุโสยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะฟาดฝ่ามือออกไปอย่างรุนแรง

ทันใดนั้น รอยฝ่ามือขนาดมหึมาหนึ่งปรากฏขึ้น ราวกับชั้นฟ้าผืนหนึ่งถล่มลงครอบคลุมจื่อหยางเทียนจุนจากเบื้องบน

“เฉียง!”

จื่อหยางเทียนจุนดีดนิ้วปล่อยพลังกระบี่สายหนึ่งออกมา พลันทำลายรอยฝ่ามือยักษ์ของมหาอาวุโสจนแตกสลาย เขากล่าวว่า “สหาย ผู้ฝึกบำเพ็ญระดับเจ้ากับข้า ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาลองเชิงกันหรอก ใช้ไพ่ตายออกมาเลยดีกว่า!”

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ให้สมดังใจเจ้าก็แล้วกัน” มหาอาวุโสเอ่ยจบ กลิ่นอายรอบตัวก็แปรเปลี่ยนในทันที

หากว่าเมื่อครู่ มหาอาวุโสราวกับยอดเขาอันเงียบสงบ เช่นนั้นในตอนนี้ เขาก็ประหนึ่งทะเลใหญ่ที่กำลังเดือดพล่าน

หมอกสีเทารอบกายพลุ่งพล่าน ราวกับคลื่นทะเลบ้าคลั่งซัดสูงนับพันฟุต ส่งเสียงคำราม “轰隆” ดั่งพายุคลั่งจากขุมนรก

แววตาเขาคมกริบเย็นเยือก เต็มไปด้วยจิตสังหาร ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายชวนให้ขนลุกขนชัน

ในเวลาเดียวกัน กลิ่นอายบนร่างของจื่อหยางเทียนจุนก็แปรเปลี่ยนไปเช่นกัน